Spegillinn - 01.10.1947, Blaðsíða 7

SPEGILLINN
165
F erðapistill
Það var orðið svo langt um liðið síðan ég hafði séð kóng,
að ég brá mér á dögunum til fyrrverandi sambandsþjóðar.
Þeir hafa að vísu ekkert nema nýjan kóng, nokkurskonar
stríðsframleiðslu, en það er þó alltaf einhvernveginn meiri
upplyfting í því en að hafa Bjarna Ben. og Stefán Pétursson
sífellt fyrir augum á götum Reykjavíkur. Náttúrlega fór ég
fljúgandi. Það er ekki lengur orðið hægt að segja frá því
eftir á, að maður hafi farið eða komið með ,,Drottningunni“
eða „Brúarfoss“. Það væri svipað og að segja, að maður
hefði farið ríðandi eða gengið við fót.
Ég kom í Keflavík. Þar léku sér Ameríkumenn eins og
lömb á bala, stökkva þeir þar upp um alla bekki, skvetta úr
sér og hrista úr klaufunum. Ég spurði náttúrlega eins og
kurteis ferðalangur, hverju þetta sætti.
— Nú, eitthvað verða þeir að hafast að, sagði aðspurður,
einn af fáum þarlendum, sem skildi íslenzku.
Einn var þar amerískur, sem virtist ganga ógnarilla að
skilja mál mitt, er ég sneri mér kumpánlega að honum og
sagði: — Miklir eruð þér borði, Vestmenn, og eigi alllitlir
sundurgerðamenn í klæðaburði.
Svaraði hann því til einu, að taka upp klukku sína og
benda á hana, svo sem hann vildi hafa klukkuskipti, eins og
við gerðum heima í Skagafirði í gamla daga. Ég dró þá jafn-
skjótt upp mitt úr, helvíta mikinn hjall, sem pantaður var
eftir verðlista frá Importören í gamla daga, en þar eð hann
sýndi sig eigi líklegan að láta af hendi úrið, dró ég upp kut-
ann minn til að gefa í milli, hvað ekki nema rímilegt var.
En þá hrópaði hann: „Ónóg — ónóg!“ og hljóp á braut, og
þótti mér það engin kurteisi, ég hefði sjálfsagt boðið meira
i milli.
Nú, og svo stía þeir okkur af eins og í fjárrétt, eftir að
hafa forvitnazt í töskur manns. Það hef ég nú aldrei gert um
mína daga — ekki svona um hábjartan dag. Nú, og svo fer
maður að fljúga, og viti menn — við leggjum af stað í foss-
andi rigningu og beljandi illviðri, en strax og maður kemur
upp í himininn er þar glaðasta sólskin. Ja, slíkt og þvílíkt.
Skýin undir manni voru skjannahvít eins og nýfallin mjöll.
Ekki undrar það mig, þótt ófærðin sé mikil fyrir þá, sem
ferðast til himnaríkis. Nú, og svo er maður allt í einu kom-
inn til Danmerkur í kolaniða myrkri og sjóðandi hita —■ og
svo tala þeir um kulda þar. Ekki sá ég betur en Danir væru
á sínum stað — allir með tölu, en ekki kunnu þeir mikið í
íslenzkunni frekar en endranær. Alveg gleymdi ég að segja
skák á kónginn, þegar ég fór að kynna mér lífið og skoða
borgina. Sem ég er lifandi veit ég ekki, hvernig þeir fara að
því að lifa þar í landi. Ekki hafa þeir tóbak til að reykja, —
ekkert almennilegt vín að drekka — og engar stelpur að —.
Nei, ekki ætlaði ég mér að tala af mér. Og stúlkurnar finnst
mér, hvað sem hver segir á íslandi um danina, alveg eins
skapaðar og þær heima. Þær bera það einhvernveginn með
sér. Langt eru danirnir eftir okkur með dýrtíðina, því að
ekki tíma þeir að láta ríkið gefa með atvinnuvegunum. Mér
finnst satt að segja hálfgerð skömm að því, að greiða ekki
nema 20 kall fyrir heila brennivínsflösku. Nei — það er ekki
von að danirnir græði, því að til þess að halda niðri prísun-
um í landinu, þá selja þeir allar sínar afurðir til útlanda
eins háu verði og þeir geta þrælað út úr Englendingnum,
því að það skaðan engan t— nema þá helzt Englendinginn.
Og svo kaupa danirnir sömu vörurnar frá útlandinu aftur,