Fálkinn - 04.12.1942, Blaðsíða 10

10
F Á L K I N N
VHCSffU
LCV&NbURKIR
Þakkláti Indíánahöfðinginn
„Nei, það stoSar ekki neitt,“ sagði
Jack Travers við konuna sína, ,,við
verðum að flyt.ja h.jeðan undir eins
— okkur tekst aldrei að fá Indíán-
ana hans Svörtufjöður til að versla
við okkur.“
„Hversvegna vil.ja j)eir ekki versla
við okkur?“ spurði Elsa, sem stóð
hjá Páli bróður sínum og hlusaði á
jjað, sem foreldrar þeirra voru að
tala um.
„Það er vegna þess, að einu sinni
sveik hvítur maður Svörtufjöður,
og síðan lieldur hann, að allir hvít-
ir menn sjeu eins og þessi svikari.
Jeg hefi reynt að koma honum í
skilniug um þetta, en hann vill ekki
hlusta á mig. Hvorki hann nje fólk-
ið lians gerir okkur mein, en það
vill ekki selja mjer skinnin sin, og
úr því að jeg fæ þau ekki, þá er
ekkert fyrir mig að gera hjer, því
að skinnin, sem jeg fæ hjá öðrum
eru svo fá, að það munar ekkert
um þau.“
„Við neyðumst kanske til að flytja
í borgina aftur,“ sagði mamma barn-
anna mæðulega. Hún vissi vel, hvað
börnuiium þótti gaman að eiga
heima þarna ú.ti i skóginum; þau
voru orðin svo hress og kát af úti-
verunni þar. En ef þau færu inn í
borgina mundu þau verða grá og
guggin eins og áður.
„Hlaupið þið út og leikið ykkur,
meðan tími er til“ sagði mamma.
Og þau ljetu ekki segja sjer það
tvisvar.
Nú reikuðu þau um skóginn og
þar var hvorki vegur eða gata.
Stundum komust þau niður að ánni
og þar sáu þau og heyrðu margt
merkilegt. Stundum hl.jóp íkorni upp
trjábolina og stundum skaust mörð-
ur fram hjá þeim, þau sáu maura-
jiúfur sem voru háar eins og litil
hús og kræktu varlega fyrir þær,
þvi að þau vissu, að mauraþúfurnar
voru bygðar eins og stórhýsi. En
nú stóð Páll alt í einu kyr og hlust-
aði.
„Heyrir jjú ekkert, systir?“ spurði
hann.
Þau stóðu kyr og heyrðu veika
rödd •—• j>að var eins og hún kæmi
neðan úr jörðinni. Það var kallað:
„Hjálp! Hjálp!“
„Já!“ svaraði Elsa. „Hvar ertu?“
„Hljóðið kemur úr þessari átt,“
sagði Páll og svo hlupu þau út í
skógarjaðarinn. Þau heyrðu röddina
skýrar eftir því sem þau komu nær,
en hún var enn svo annarleg, og
eins og hún kæmi úr undirheimum.
„Jeg datt ofan í djúpa gjótu! Kom-
ið þið ekki of nærri, farið þið var-
lega!“
Börnin gengu enn á hljóðið og
loks nánui þau staðar á gjárbarmi,
sem sást ógreinilega þvi að hann
var vaxinn miklum gróðri. En þarna
sáu þau gat á milli greina. Þar haíði
maðurinn auðsjáanlega dottið niður.
„Hjerna er löng grein, ætli við
getum ekki dröslað henni ofan i
gjána á endann, svo að maðurin.i
geti klifrað upp eftir henni,“ sagði
Páll.
Þau bisuðu nú lengi við langa
grein, sem brotnað hafði af trje í
storminum og loks tókst þeim að
koma henni á endann ofan í gjána
til mannsins, sem hafði ekki augun
af þeim meðan þau voru að þessu.
„Þetta er ágætt,“ kallaði hann.
„Nú kemst jeg bráðum upp.“
Og börnin urðu ekki litið 'hissa
þegar þau sáu á fjaðrahatt og Indi-
ánahöfuð koma upp úr gjánni.
„Indíáni!" sagði Elsa og saup
hveljur og faldi sig bak við Pál.
„Vertu ekki hrædd, telpukind,"
sagði Indíáninn vinalega. „Þú og
bróðir j)inn hafið bjargað lifi mínu.
Viljið þið koma lieim með m.jer, jeg
á heima hjerna handan við ána.
Þá skal jeg taka ykkur inn í okkar
flokk.“
Börnin voru fús á J)að og fóru
með Indíánanum niður að ánni en
þar lá fallegur eintrjáningsbátur.
Indiánin rjeri þeim yfir ána og á
meðan sagði liann þeim hvernig
það hefði atvikast, að hann hrap-
aði ofan i gjána í myrkrinu. „Ef
þið hefðuð ekki komið og bjargað
mjer j)á liefði jeg dáið þarna úr
hungri, því að enginn heima vissi
að jeg hefði farið yfir ána, og l)að
liefði ekki verið farið að leita að
rnjer fyr en eftir nokkra daga.“
Þegar þau komu í Indiánatjöldin
varð mikill glaumur og gleði, og
j)egar Indíáninn hafði sagt frá,
hvernig börnin b.jörguðu honum,
Nú fengti börnin ljómandi falleg
varð gleðin enn meiri.
Indíánaföt, svo var gerð veisla og
dansað á eftir. Systkinin urðu jafn-
vel að reyk.ja friðarpípuna líka, en
þá hóstaði Elsa. Þau skemtu sjer á-
gætlega og öll Indíánabörnin þyrpt-
ust kringum þau og sýndu þeim
leikföngin síii; þau voru heimagerð
og börnin höfðu aldrei s.jeð svoleiðis
leikföng áður. Tíminn leið áður en
þau varði og ])eim fór ekki að verða
um sel þegar- þau sáu, að farið var
að dimma.
„Verið þið ekki hrædd við það,“
sagði Indíáninn, „jeg skal sjálfur
fylgja ykkur heim.“
Og nú fóru þau út í stóran bát, i
skrítnu Indíánafötunum síniun.
Ilöfðinginn kom sjálfur út í bátinn,
i hátíðarbúningnum sínum en tveir
ungir og sterkir menn rjeru. Þau
voru fljót heim, en þegar þai.gað
kom stóð mamma þeirra úti og var
að skima eftir þcim.
„Hvar hafið þið verið í allan lið-
langan dag, blessuð börn?“ spurði
hún þegar þau lcomu hlaupandi til
hennar. „Við höfum verið svo
hrædd um ykkur, því að hjer er
bæði áin og svo mýrarnar. Og svo
eru líka villidýr hjerna.
„Afsakaðu, mamma, en við liugs-
uðuin ekki út í, að ])ið munduð
undrast um okkur,“ sagði Páll.
„Við vorum hjá Indíánunum,“
sagði Elsa.
Nú fyrst tók mamma eftir hver
með þeim var og þá brá henni við
og hún kallaði á manninn sinn.
Hann kom út og börnin hlupu til
hans.
„Þið megið eklci setja ofan í við
börnin, þó að þau komi seint he<m,“
sagði Svartafjöður, og svo sagði
hann þeim alla söguna. Loks sncri
liann sjer að Travers og sagði:
„Áður vildi jeg ekki versla við
Englending, en nú er þetta brcytt
— börnin yðar eru nú orðin svslkini
mín, því að við höfum tekið þau
í okkar sandjelag, eftir okkar gömlu
Adamson íætur

— Skrítið er að tarnal Nú höf-
um við unnið saman í þrjú ár, or/ jeg
hefi aldrei haft hugmynd um það
fyr en nú, að þú værir svertingi.
■C—-. ______________________________7
Ástarguðinn æfir sig.
roglum. Og jeg vil gjarnan vers.a
við föður barnanna.“
Og svo lagði hann frá sjer stóran
böggul með dýrmætum skinnum.
Upp frá þessu lifði enska f.jöl-
skyldan i sátt og samlyndi við Indí-
ánana og Travers græddi á skinna-
versluninni sinni.
/*'/*/ r+s
hart mæta hörðu.
. .Fráin (utan úr ganginum): ~ —
Hefir nökkur komið hjerna meðan
jeg var úti?
Einhverntima hefði jeg nú gam-
an af því að fara í flugvjet, en
skramba korninv uð jeg þori það.
i t i
Johnsen er hræddur um konutta
sína og „þokumyrkvar" hana.