Fálkinn - 16.10.1953, Síða 5

FÁLKINN
5
Úr einu í annað
1 Long Beach i Bandaríkjunum var
háð samkeppni milli hljómsveita tugt-
hússins, slökkviliðsins og kirkjukórs-
ins. Tugthússvfitiu sigraði — hún
hafði haft mestan tíma lii æfinga.
*
í London heita Ö0.000 menn og kon-
ur Smith.
#
Ameriskur fuglakaupmaður var ný-
lega dæmdur fyrir að hafa smyglað
inn 222 páfagaukum. Til jjess að þeir
skyldu ekki liafa liátt er þeir fóru
yfir landamærin, hafði hann gefið
þeim svo rækilega í staupinu að þeir
sváfu allir.
#
Klæðskerar í Kanada telja að lijóna-
skilnuðum mundi fækka stórum ef
karlmenn notuðu sterkari liti á föt-
unum. Þeir ráðleggja mönnum að
nota gult og rautt — það Lengi hjóna-
bandið.
Þegar fangelsisstjóri einn í Virgi-
nia byrjaði námsskeið i ýmiss konar
handverki kom það á daginn að 9
fangar af hverjum 10 vildu læra —
lásasmíði.
#
England er forustuland sálarrann-
sóknanna. Að minnsta kosti 80.000
Englendingar laka þátt í miðilsfundum
að minnstá kosti einu sinni á ári, og
árlega koma fram 1150 andar.
#
Ivarl og kerling, samtals 109 ára
voru nýlega gefin saman i La Roc-
helle. Þau höfðu kynnst á elliheim-
ilinu.
#
Tárin eru mjög sóttlireinsandi. A
fáeinum sekúndum getur eitt tár drep-
ið milljónir af sóttkveikjum.
#
Friedá Beckmann fluttist til Ame-
ríku 1939. Hún er átttræð og tang-
amma, en lauk þó lokaprófi við há
skóla nýlega.
#
Árið 1750 var byrjað að nota kol
til eldsneytis. Áður liafði verið reynt
að banna þetta, þvi að það var talið
heilsuspillandi.
#
New York er borg táísimanna. Þar
eru 3,5 milljón símar, eða álíka og i
öllu Frakklandi og meira en í allri
Asíu. En í New York þarf ekki að
skrifa sig á biðlista til að fá síma.
Símafélögin auglýsa eftir nýjum síma-
notendum.
#
í fréttunum
Piccadilly Circus með Eros styttunni. Bak við hana hið fræga verslunar-
hús Swan & Edgar. Bogamyndaða gatan til hægri er Regent Street.
sprengjunum yfir Piccadilly. Þó er
gatan enn sál borgarinnar. Þegar ilm-
inn leggur af-linditrjánum og blóma-
sölukonurnar kringum Eros-styttuna
á Piccadilly Circus bjóða fram fjólur
og nellikur, þá veit Lundúnabúinn:
Piccadilly lifir og mun lifa, elskað
og stolt af fortið sinni en samt ný-
tísku umferðagata. I Piccadilly finn-
ast æðaslög Englands kannske best. *
SIDI MOHAMMED BEN ARAFA. hinn GIUSEPI’E PELLA, hinn nýi ítalski
nýi soldán Marokkó. forsætisráðherra.
Þú ræður hvort þú trúir þessu.
Verin í nauslinni
Nærri 30 ár eru liðin síðan þetta
skeði, en samt man ég það eins og
það hefði skeð i gær.
Eg átti heima í kaupstað, en á surnr-
in var ég vanur að vera hjá frænda
minum og frænku, sem áttu heima
við sjó. Þau áttu fallegt hús og fjósið
var stórt og við fjörina var naustin.
Hún var með lofli. Frændi hafði bát-
ana sina niðri, en á loftinu hafði liann
gert sér smiðastofu, og þar smíðaði
hann ýmislegt til bátanna. Þar gat ég
fengið bæði hamar og nagla, og frændi
varð ekki vondur þó að ég ræki stund-
um nagla á skakkan stað. Mér þótti
gaman að vera hjá honum þegar hann
var að dytta að bátunum.
Einn laugardaginn hafði ég verið
í naustinni lengstum fyrir hádegið
og leikið mér meðan frændi var að
smiða. Þegar leið að matartima fór
ég heim til frænku þvi að ég var orð-
inn svangur, en frændi varð eflir og
ætlaði að ljúka við það sem liann var
að gera.
Frænka hafði eittlivað gott á borð-
um, en ég hámaði það i mig til þess
að geta komist sem fljótast í naustina
aflur. „Segðu honum frænda þínum,
að hann skuli koma lieim aö bor<5a!“
kallaði frænka eftir mér.
Eg man enn live mjúkur og grænn
túnvarpinn var, ég man stóru dyrnar
á naustinni og marrið í hjörunum þeg-
ar hurðin ATar á vissum stað. Það iskr-
aði líka í henni í þetta sinn, þegar
ég ýtti henni upp, en ég var svo vanur
þessu hljóði að ég setti það ekki fyrir
mig: Eg var í þann veginn að hlaupa
upp þann stigann, sem næstur var
— þeir voru tveir, livor í sínum enda
— ]>egar ég sá frænda koma niður
hinn stigann. Hann var kominn i há
sjóstígvél og var mcð gamlan hattkúf
og steig þungt í stiganum.
„Frændi — þú átt að ....“ Eg þagn-
aði og glennti upp augun af liræðlsu.
Yeran í stiganum sneri sér að mér -—
og þetta var ekki frændi. Eg horfði
á nábleikt, afmyndað andlit með star-
andi augum. Þetta var svo óhugnan-
legt að ég ætlaði að leggja á flótta,
en mér fannsl ég ekki geta hreyft
fæturna — ég komst ekki úr sporun-
um. En veran hélt áfram niður slig-
ann. Þegar 2—3 þrep voru eftir hurfu
sjóstígvélin, og svo kroppurinn allur,
smátt og smátt. Það síðasta sem ég
sá, líkast og á sveimi í loftinu, var
gamli hattkúfurinn. — Og þá fékk
ég máttinn aftur og sneri mér sem
fljótast undan, hrinti upp hurðinni
og hljóp ein og ég ætti lífið að leysa
heim í hús. Mér finnst ég enn heyra
smellinn i hurðinni þegar ég skellti
á eftir mér.
„Frænka, frænkal“ hrópaði ég en
nú sá ég að frændi var kominn þarna
Iíka! Óðamála sagði ég þeim frá því
sem ég hafði séð — að ég hefði fyrst
haldið að þetta væri frændi, en síð-
an sannfærst um að það væri draugur.
„Þctta er liugarburður og vitleysa,"
sagði frændi minn, sonur hjónanna.
Hann var tíu árum eldri en ég og þótt-
ist vita sínu viti, og vera „vaxinn
upp úr þess háttar bulli“, eins og
hann komst að orði.
En frænka og frændi voru alvarleg.
Frændi hafði verið í fjósinu til að
líta eftir kú, þegar ég kom í naustina.
Og frænka, sem var aðsópsmikil kona,
bannaði mér harðlega að segja nolckr-
ran manrii frá þessu. Eg þóttist skilja
að þau hefðu orðið vör við eitthvað
óhreint þarna áður, — enda fékk ég
að vita vissu mína um það síðar.
Eins og ég sagði þá eru liðin áll-
mörg ár síðan þetta gerðist. Frændi
er dáinn, en ennþá er þetta meitlað
í huga mér út í æsar, ])ó að margt
gleymist. *
Egils ávaxtadrykkir
ALFRED IÍINSEY, bandaríski lækn-
irinn, sem hefir helgað sig rannsókn-
um á kynferðismálum landa sinna. Nú
er nýlega komin út skýrsla hans um
kvenfólkið. Áður hefir hann gert
karlmönnunum skil.
ALBERT EINSTEIN skorar á alla
menntamenn í Bandaríkjunum að
sýna „passíva" andstöðu eftir fyrir-
mynd Gandhis gegn hinum pólitíku
rannsóknum á vegum þings Banda-
ríkjanna.