Fálkinn - 16.10.1953, Síða 11

FÁLKINN
11
RITSTJÓRI: RAGNHEIÐUR ÁRNADÓTTIR.
A kaffiborðið
SÚKKULAÐIBRAUÐ:
Þessar kökur eru lientugar og ódýr-
ar til hversdagsbaksturs. Úr uppskrift-
inni sem hér fer á eftir verða ea 90
stk. af kökum.
200 gr. smjörliki, 2 dl. (105 gr.)
sykur, 1 egg, 1 matsk. kakó, 5 dl.
(250 gr.) hveiti, 2 tesk. lyftiduft.
Smjör og sykur hrært vel, þeyttu
egginu blandað saman við. Hveiti,
kakó og bökunarduft sigtað saman og
bætt i. Deigið hnoðað í lengju og skip't
i sex hluta. Úr hverjum hluta er iöguð
sívöl mjó lengja og látin á bökunar-
plötu (aðeins þrjár á hverja plötu).
Lengjurnar eru flattar lítið eitt um
leið og þær eru látnar á plötuna (hver
lengja ca. 3—4 cm. á breidd), smurð-
ar með eggi eða mjólk og grófum sykri
stráð yfir. Bakið við jafnan hita.
Lengjurnar skornar heitar í hæfilega
stórar kökur og siðan látnar þurrkast
um stund í ofninum.
DÖÐLUKAKA:
375 gr. smjörlíki, 375 gr. sykur,
2—3 egg, 450 gr. hvéiti, 450 gr.
döðlur, IV2 tesk. bökunarswdi,
1—2 tesk. kanell, IV2 bolli mjólk.
Hrærist eins og venjuleg formkaka.
Döðlurnar eru brytjaðar smátt og látn-
ar saman við þurrefnin. Deigið er látið
í venjuleg jólakökumót (uppskriftin
nægir í tvö) og kökurnar bakaðar í
% til 1 klst. Kaka þessi er mjög bragð-
góð og drjúg.
Sildarrciiir
Fiskbúðingur með grænkáli og síld.
4—6 sildar, % kg. fiskdeig (fars),
200 gr. smábrytjað grænkát, salt,
sykur ef óskað er.
Grænlcálið gufusoðið í vatninu, sem
er eftir í því, er ])að hefir verið skolað,
siðan er það brytjað eða hakkað og
því lirært saman við fiskdeigið ásamt
salti og pipar eftir smekk. Síldirnar
cru roðflettar og flakaðar. Fiskdeigið
er síðan lálið í smurt eldfast leirmót,
eða venjulegt kökumót. Síldarfiökin
eru vafin upp, hvert fyrir sig, og
þeim stungið hér og þar niður i fisk-
deigið. Smjörpappír eða vaxpappír er
smurður með smjörlíki og bundinn
yfir. Fiskbúðingurinn síðan soðinn í
vatni (í potti eða bökunarofni) í V2
til % klukkustund. Þá er honum hvolft
á fat og hann borinn á borð ásamt
bræddu smjöri, kartöflum og brauði.
Sænskur síldarréttur:
3 kryddsíldarflölc, 0—7 meðal-
stórar kartöflur, 2 laukar, 3
matsk. smjöriíki, 2 dl. rjómi.
Síldarflökin látin liggja um stund
i mjólkurblandi. Síðan eru þau þerr-
uð og skorin í smábita. Kartöflur og
laukur einnig skorið í þunnar sneiðar.
Síðán cr síld, kartöflum og lauk rað-
að i lög i snuirt eldfast mót, og mótið
láttð standa í heitum ofni i 20 min.
Síðan er rjómanum liellt yfir og mótið
látið standa hálftima í viðbót í vel
heitum ofni. Borðist með smurðu
brauði.
HÚSRÁÐ.
Ilér fer á eftir ofur einfalt ráð til
að útrýma niálningarlykt úr nýmáluðu
herbergi. — Fyllið nokkrar fötur eða
bala af köldu vatni, og látið standa i
herberginu yfir nóttina, og mun þá
■vatnið hafa eytt allri lýkt að morgni.
*
Eigið þér einlitan kaffibakka eða
lampaskerm sem þér eruð orðnar leið-
ar á? Sé svo, er hér ágætt ráð til að
hressa upp á útlit þeirra. Þurrkið vel
af þeim allt ryk, fáið yður snotrar
„glansmyndir“ og limið á með þunnu
lími (þrykkimyndir ættu að gera
samá gagn). Lakkið síðan yfir bakk-
ann eða skerminn með sterku litlausu
lakki.
*
Þér getið komist hjá því að mjólk
sjóði upp úr pottinum með þvi að láta
eina teskeið af sykri móti hverjum
líter.
#
Glertappar eiga það til að vera ó-
trúlega fastir i flöskunum. Margar
hafa eflaust orðið fyrir því að neyð-
ast til að brjóta ofan af ilmvatnsglasi
vegna þess .... Ilvað er hægt að gera
lil þess að opna slíka flösku? Reynið
að vinda klút upp úr lieitu vatni, vefj-
ið honum ura flöskustútinn, og látið
hann vera þar um stund. Dugi það
ekki, má reyna að hella nokkrum
dropum af oliu (t. d. saumavélaolíu)
meðfram stútbarminum innanverðum,
og ætli það að nægja.
ORT YFIR GRAUTARPOTTI.
Margt hefir verið skrafað og skrif-
að um húsmóðurstarfið, einkum og
sér i lagi göfgi þess og mikilvægi fyr-
ir þjóðfélagið. En það er óumdeilan-
legt að húsmóðurstarfið á einnig aðr-
ar hliðar, og það er um þær svart-
ari þeirra sem þessi þula fjallar.
Ónafngreind húsmóðir sendir kvenna-
dálkum Fálkans þulu þessa og lætur
])css jafnframt getið að síðan hún fór
að yrkja yfir grautarpottinum og
þvottavélinni liafi heimilisstörfin ó-
neitanlega orðið henni léttbærari og
hugljúfari!
Því miður er okkur ekki öllum gef-
ið að geta gripið til þessl
Harmatölur hrelldrar liúsmóður.
Hússtörfin mér henta ekki,
hakk og fars ei sundur þekki,
hafragraut nieð gríðar kekki
ég gjarnar rciði frani
(kemst þá karl í ham).
Gólf að þvo og þurrka rykið ■—
þéttingsseint ég kemst á strikið,
(aldrei hleyp þó af mér spikið,
árans ver,
alltaf fæ mér fransara og smér!)
Alla daga að stoppa og staga,
stykkja brók og flíkur laga,
strjúka og þvo, en — segin saga —
senn er komið meir,
senn er komið í kösina eitthvað meir!
Sýnkt og heilagt (heilsan farin!)
HVÍTUR SUMARKJÓLL. — Einfald-
ur sumarkjóll úr hvítu pikkí-ef'ni
teiknaður af Maggý Rouff. Hann er
prýddur grófgerðum hnappagatasaum
(kapmellusaum) bæði á föllunum á
pilsinu og á saumum og köntum blúss-
unnar. Þetta snið hæfir mjög vel hin-
um svonefndu „Everglaze" efnum, sem
eru mjög vinsæl til sumarnotkunar um
allan heim og hafa verið hér á mark-
aðinum í sumar.
ERMALAUS KJÓLL með stuttum
„Bolero“ jakka er hentug flík við
mörg tækifæri. Með jakkanum er
kjóllinn lientugur til notkunar á
daginn og án hans er hann snotrasti
kvöldkjóll. Hann 'er úr þykku silki-
cfni og er teiknaður af Carol Reed.
hamast í mér barnaskarinn,
grætur einn, en annar barinn,
aldrei friður, hvergi ró.
Fléngja svo og fleygja i bólin,
þá fokið er í önnur skjólin,
finna stundar fró,
og þó .... !
Finnst mér stundum þrekið ])rotið,
þrauka sanit við arinskotið,
Alténd hefi hér ylsins notið
ekki skal þvi gráta,
— þvi aklrei má hún mamma gráta
úrmáta! G.
------- LITI.A SAGAN -------------
Viðtal
Hótelherbergið var stórt og ihurðar-
mikið en skorti persónulegan smekk.
Þar var spegill og djúpir hægindastól-
ar, og auk þess var þar stór og hljóm-
hrein Bechstein-slagharpa.
Siðustu tónarnir þögnuðu um leið
og drepið var á dyrnar. Maðurinn
sem leikið hafði á slagliörpuna spratt
upp og sagði: „Kom inn!“ Hann var
hár og grannur, ungur cn ])ó grá hár
yfir gagnaugunum.
Ung dama koni inn. Hún var í Ijós-
gráum göngufötum, með svartan hatt
á ljóshærðu höfðinu. Mjóa silfurfesti
um hálsinn. Hann heilsaði henni með
handarbandi og hún kynnti sig.
„Mig langaði að fá viðtal við yður
fyrir „Miðdegisblaðið“. — Hann bauð
henni sæti og settist á móti henni.
„Miðdegisblaðið“?“ hváði hann.
Hún kinkaði kolli.
Hann brosti veikt. „Hvað get ég
sagt? Um æsku mina í litlum bæ við
sjóinn? Um kirkjuhljómleikana sem
ég hélt tíu ára? Eg hefi sagt svo
oft frá því, að ég get varla endur-
tekið það.“
Hún hafði tekið upp blaðblokk og
fór að skrifa með silfurblýanti. Ilún
horfði á pappírinn en ekki á hann.
„Hvernig finnst yður að koma til
föðurlandsins eftir öll ])essi ár?“
Hann strauk hárið. „Æ, þetta eru
ekki nema tíu ár, en það er rétt -—
manni finnst það eins og eilífð. Margt
hefir breytst en landslagið er það
Sama og áður. Og maður þráir það
þegar maður á heima innan um skýja-
kljúfa.“
„Segið mér frá sigrum yðar i Ame-
riku.“
Hann hristi höfuðið. „Eg vil ekki
tala um það. Og auk þess .... er
það liðið hjá.“
„Ætlið þér að halda hljómleika
hérna heima?“
„Nei, ég ætla að kenna. En ekki
strax. Fyrst ætla ég suður með sjó,
dveljast þar sem ég átti heima í
bernsku.“
Nú leit hún upp. „Og fá yður frí?“
Augu þeirra mættust. ,.Eg ætla að
safna rafi.“
„Rafi?“ át hún eftir. En áður en
hún gat sagt meira hafði hann beygt
sig að henni. Hann tók silfurfestina
á hálsinum á henni, og tók um lítið,
haglega skorið hjarta úr rafi.
„Ester,“ sagði hann, undarlega hás.
„Eg vissi að þetta varst þú. Hvers
vegna léstu eins og þú þekktir mig
ekki?“
Blaðahlokkin datt úr hendinni á
henni. „Eg vissi ekki að þú mundir
eftir mér. En ég hefi ekki gleymt
þér. Eg — þagði, af því að ég hefi
sjálfsálit."
„Sjálfsálit?“ endurtók hann. „En
samt geymirðu hjartað, sem ég gaf
þér fyrir tuttugu árum?“
Hún fékk tár í augun. „Þegar þú
fórst, Eiríkur, haðstu mig um að
koma með þér. En ég neitaði. Eg ætl-
aði að vinna mér frama sjálf, sem
hlaðamaður, en ekki að njóta ljóm-
ans af nafni þínu. Nú ert þú kominn
heim sem frægur píanisti, en ekkert
hefir orðið úr mér.“
Hann tók um höndina á henni. „Þú
ert. þó blaðamaður. Þú ert komin
hingað til að hafa viðtal við niig?“
Hún hló stutt. „Það var átylla til að
fá að tala við þig. Eg starfa að vísu
Framhald á bls. 14.