Fálkinn - 16.10.1953, Síða 13

FÁLKINN
13
þessu blinda, léttúðuga kvendi — þú hefir
lagst svo lágt að gera það.
— Ef ég hefði ekki verið með henni þá
hefði hún farið ein. Skilurðu ekki að ég verð
að fara með henni, sóma hennar vegna. Það
var skylda mín, því að það var ég sem kynnti
hana prinsinum.
— Talaðu ekki eins og fífl, sagði hann
ruddalega.
— Eg tala ekki eins og fífl.
— Þú ert verri en fífl. Iris er þér ekki
svo mikils virði að þú hafir ástæðu til að
flekka mannorð þitt og lenda í vargakjöftum
hennar vegna. Það var nógu slæmt að þú
varst svona mi'kið með henni einni. öll Cairo
talar um það. En þetta — það er ótrúlegt!
— Mig tekur þetta sárt, John. Rósalinda
var lömuð. Allt hafði farið öðru vísi en hana
hafði dreymt um. Vonahöll hennar var hrun-
in, en þessa stundina var hún æstari en svo
að hún gæti lagt árar í bát. — Mig tekur
sárt að hafa valdið þér vonbrigðum og að
Cairo hefir fengið efni í kjaftasögur, en ég
hefi ekki gert neitt nema það sem ég taldi
að væri rétt.
— Þú ert kjáni. Eg varaði þig forðum við
Greenfólkinu. Hvað heldurðu að þú sért?
Gyðja — sem sé Ihafin yfir almenningsálitið?
Þú hefir hagað þér meira en flónslega, Rósa-
linda! Og það vegna kvendis eins og Iris!
Þegar þú veist að það er ekki Iris sem prins-
inn er að hugsa um, þó að hún skilji það vit-
anlega ekki .... En þú veist að það ert þú,
sem prinsinn er að eltast við, Rósalinda.
Hann starði á hana, rannsakandi og eftir-
væntandi.
Hún svaraði ekki og þá bætti hann við: —
Þú viðurkennir þá að prinsinn sé ástfanginn
af þér?
— Eg viðurkenni ekki neitt, sagði hún
hreimlaust.
— öll Cairo talar um það, sagði John og
köld fyriiiitning var í röddinni.
— Það held ég ekki.
Áður en hún hafði sleppt orðinu skildi hún
hvernig John hafði fregnað þetta. Vitanlega
hafði Kitty lapið því í hann. Þetta var hefnd
hennar fyrir að Rósalinda afstýrði því að hún
gæti selt húsið.
— Eg frétti þetta í morgun, sagði John
vægðarlaust.
— Þú hlustar þá á þjónaslúður — þú líka!
Rósalinda gat ekki stillt sig lengur. — Það
er auðvitað Kitty sem hefir gefið þér upp-
iýsingarnar. Kitty, sem safnar slúðursögum
i eldhúsunum.
— Það skiptir engu máli hvaðan ég fékk
fréttirnar, svaraði hann stutt. — Þetta er
satt, viðurkennir þú það ekki, Rósalinda?
Gráu augun störðu spyrjandi á hana. Hún
hefði viljað gefa ár af lífi sínu til þess að geta
Hvar aru hinir tveir einmana ferðalangar?
sagt nei, en hún vildi ekki segja ósatt. —
Jú, það er satt.
— Hve lengi hefir þú vitað að hann var
ástfanginn af þér?
— Eina viku.
— Hefir hann nokkurn tima verið nær-
göngull við þig. Hefir hann dirfst það?
— Nei, aldrei. Ali prins er göfugri maður
en svo. En ég hefi orðið þess vör — á annan
hátt.
— Og samt hefir þú haldið áfram að um-
gangast hann. Eg er alveg forviða á þessu.
Eg skil ekki að þetta skuli geta verið þú.
Ja, svo má lengi læra sem lifir.
— Þú ert ósanngjarn, John, hrópaði hún
i öngum sínum. — Iris er vitlaus eftir prins-
inum, og ég hefi orðið að hafa gát á því
að hún gerði ek'ki hneyksli. — Og þegar á
a'llt er litið er prinsinn ekki fyrsti maðurinn
sem hefir verið ástfanginn af stúlku, sem
ekki elskar hann á móti, en hefir þá haldið
áfram að umgangast manninn ....
— Það er engin afsökun, Rósalinda, sagði
John. — Prinsinn er Tyrki, tilhugsunin ein
um það sem fyrir gæti komið, er andstyggi-
leg. Ó, Rósalinda, hvernig hefir þetta getað
gerst bak við mig?
— Bak við þig? Á ég að standa þér reikn-
ingsskil á því sem ég geri? Rósalinda vissi
að með þessum orðum var fallegi draum-
urinn hennar að engu orðinn, en særður
metnaður hennar knúði hana til að segja
þau.
— Nei, þér ber engin skylda til þess, svar-
aði hann hægt. — En ég hélt .... ég hafði
vonað ....
Þetta var meira en Rósalinda gat afbor-
ið. — Ó, John, segðu ekki meira. Hvers
vegna ertu svo harðleikinn. Eg gerði aðeins
það sem ég taldi rétt. Skilurðu það ekki?
Hún tók hendinni um handlegginn á honum,
og biðjandi augun, titrandi varirnar og kaf-
rjótt andlitið milduðu hann meira en orð gátu
gert.
— Rósalinda .... Hann greip um hönd
hennar. — Eg vil ekki vera harðleikinn. En
mig tó'k svo sárt að heyra þetta. Eg gat ekki
trúað því um þig. Viltu fyrirgefa mér? .
Hún kinkaði kolli þegjandi en tárin runnu
niður kinnarnar.
— En þá verðurðu að lofa mér að hafa
engin skipti af prinsinum framar. Afþakka
heimbeð hans! Hann skilur ástæðuna.
— John, það er ekki hægt. Eg hefi þegar
þegið heimboð hans um næstu helgi. öll
Greenfjölskyldan ....
— Ertu gengin af vitinu, Rósalinda? Hef-
irðu misst alla sómatilfinningu?
— Eg hefi að minnsta kosti vitund um
hvað rétt er. Eg verð að fara — vegna Iris —
og vegna prinsins. Hann gerir aldrei á minn
hlut. Hann er vitur maður og ljúfmenni, —
meira ljúfmenni en þú, John! sagði Rósalinda
æst.
— Svo að þú heldur því til streitu að fara?
Nú var rödd Johns orðin jafn hörð og köld
og áður.
— Eg verð að gera það, John.
— Nei, þú verður e’kki að gera það. En ef
þú situr við þinn keip, þá verðum við að
fara hvort sína leið, Rósalinda. •
#
John sagði bílstjóranum að snúa við. Bíll-
inn þaut um götur Cairo heim til Rósalindu.
Leiðinleg vandræðaþögn. Þegar bítlinn nam
staðar steig hún út en sneri sér svo að honum.
— I-Iefirðu ekkert meira að segja við mig,
John?
— Nei, Rósalinda.
Bílhurðin skall aftur og John var horfinn.
Klukkutíma siðar kom Suzette inn í stof-
una.
— Hvað gengur að þér, Rósalinda. Ertu
veik?
Rósalinda hrökk við og spurði eins og álfur
úr hól: — Hvaðan kemurðu?
— Að utan, vitanlega. Hvers vegna situr
þú með hattinn?
Rósalinda bar höndina upp að höfðinu. Það
hafði verið kveikt í stofunni. Einhver hafði
verið inni í stofunni og dregið niður glugga-
tjöldin án þess að hún tæ'ki eftir því. Gat
það verið að hún 'hefði setið þarna klukku-
FÁLKINN - VIKUBLAÐ MEÐ MYNDUM - Af- * 1
greiðsla: Bankastrœti 3, Reykjavík. Opin kl. 10-12
og 1-6. Blaðið kemur út á fimmtudögum. Áskriftir
greiðist fyrirfram. - Ritstjóri: Skúli Skúlason. Fram-
kv.stjóri: Svavar Iljaltested. - IIERBERTS prent.
ADAMSON
Adamson sigraði.