Fálkinn - 08.10.1954, Qupperneq 13

FÁLKINN
13
„Nú verðum við að ganga,“ sagði Williams.
Peter March sagði kvenfólkinu að biða hjá
bilunum, og lét einn varðmanninn"verða eftir
hjá þeim. „Þú verður að stöðva hvern þann,
sem ætlar inn á þennan veg,“ sagði Williams
við varðmanninn.
I hópnum sem hélt áfram voru þrír varð-
menn, Woodrin læknir, Rutledge læknir, Peter
March, Williams og Crane.
Meðan hinir voru að ráðgast um hvernig
atlögunni skyldi hagað, tók Crane vasaljósið
sitt, kveikti á því og hélt því undir jakk-
anum svo að ljósið skyldi ekki sjást. Svo
beygði hann sig og athugaði veginn. Það
hækkaði á honum brúnin þegar hann sá bil-
för með kringlóttum holum í moldinni, sams
konar og við veiðihúsin daginn áður, eftir
manninn, sem hafði skotið á þá á andaveið-
unum.
Rutledge læknir kom til hans og spurði:
,,Hvað eruð þér að gera?“
„Ég fann ný bilspor hérna.“
Þeir horfðu á þau um stund en hinir héldu
áfram að tala saman. Svo spurði Crane: „Haf-
ið þér sprautuna með yður og þetta dót sem
þér notuðuð við Simeon March, Woodrin
læknir?“
„Það held ég. Hvers vegna spyrjið þér?“
„Það gæti hugsast að við rækjumst á ein-
hvern, sem hefði eitrast af bílagasi.“ Það var
Ann sem hann hafði í huga. „Hve fljótt þarf
læknir að koma til sögunnar til þess að geta
bjargað?"
„Það er undir því komið hve mikið gas
viðkomandi hefir fengið.“
„Hve oft þarf að sprauta móteitrinu?“
„Það er undir ástandi sjúklingsins komið.“
Og hve oft þarf að úða sjúklinginn?"
„Oða sjúklinginn? Það gerir maður ekki.“
„Ekki það? Mig minnti að ég hefði heyrt
talað um það.“
Þeir hinir voru auðsjáanlega orðnir ásátt-
ir um hvernig atlögunni skyldi hagað, því að
nú kom Williams til Crane og hnippti í hann.
Þeir héldu áfram, og Peter March, sem gekk
fremstur, leit við og hvíslaði að Williams: „Er-
uð þér alveg viss um að hún sé þarna inni?“
„Ég sá hana fara inn.“
Vegurinn heim að húsinu var mishæðóttur
og krókóttur. Meðfram vegarbrúninni voru
tré og kjarr. Stundum urðu þeir að nema
staðar því að þeir sáu ekki skref fram fyrir
sig. Það var ískalt og alveg hljótt.
„Hvernig gátuð þér séð til hennar?“ spurði
Peter March.
„Hún ók lafhægt. Líklega hefir hún verið
lafhrædd við að lögreglan mundi stöðva hana,“
svaraði Williams. „Ég gat að minnsta kosti
fylgst með henni án þess að hafa Ijós á
bílnum.“
„Ég meina — hvernig gátuð þér fylgt henni
á eftir hérna uppfrá.“
Hvar er hinn lirafninn?
„Ég elti hana ekki svona langt. Þegar hún
fór inn á þennan hliðarveg stansaði ég og hafði
gát á Ijósunum á bílnum hennar. Ég gat séð
að hún ók heim að húsinu, og svo slökkti hún
ljósin.“
„Og svo símuðuð þér frá húsinu þarna?
„Já.“
Nú voru þeir komnir út af veginum aftur.
Einn varðmaðurinn kveikti á eldspýtu. Hann
sá há tré og föl andlit. Svo sló einhver eldspýt-
una úr hendinni á honum. „Asni!“ hvíslaði
Woodrin læknir. „Viljið þér endilega að það
síáist til okkar?“
Williams fann veginn aftur. Það var ekki
koldimmt, og Crane gat séð í bakið á Peter
framundan sér. Himinninn var farinn að roð-
ast yfir hálfnöktum trjánum. Aðeins klukku-
tími til sólaruppkomu. Allt í einu nam Willi-
ams staðar. •
„Þarna er húsið!“
Beint framundan sér sáu þeir ógreinilega fer-
hyrning með gulu ljósi. Eitt augnablik var
líkast og hann svifi í lausu lofti, en svo sást
móta fyrir húsinu. Guli ferhyrningurinn var
gluggi á efri hæðinni.
Þeir báru saman ráð sin hvíslandi og afréðu
að láta fjóra menn standa vörð kringum hús-
ið. En hinir fjórir áttu að læðast inn, eins
hljóðlega og þeir gætu. Undir eins og skot-
hríðin byrjaði áttu hinir fjórir að koma til
aðstoðar.
Það þótti sjálfsagt að þrír af þessum fjórum,
sem inn færu, yrðu Williams, Crane og Peter.
Rutledge læknir sagðist vilja verða fjórði
maður en Crane andmælti því.
„Þér eruð í rauninni ekkert við þetta mál
riðinn,“ sagði hann.
Woodrin læknir hafði staðið spölkorn frá
þeim og horft á húsið . .. . og Talmadge ....
voru bestu vinir mínir. Svo að þetta mál kem-
ur mér mikið við.“
Þeir voru fljótir að ganga úr skugga
um að allir gluggar á húsinu voru
4 lokaðir og allar dyr vandlega læstar.
Himinninn var ljósgrár og komið logn. Willi-
ams gekk fremstur að aðaldyrunum, og stakk
þjófalykli í skráargatið. Þyrnar opnuðust von
bráðar og þeir eltu hann inn.
Þarna var fúlt loft og þefur af leðri, myglu,
músum og fúnu timbri — eins og þar hefði
enginn átt heima lengi. Loftið var rakt og
hráslagalegt.
Það brakaði í gólfinu við hvert spor. Þeir
námu staðar og héldu niðri í sér andanum.
Þeir heyrðu mannamál ofan af loftinu, en
það var svo fjarri að þeir heyrðu ekki hvort
það var karl eða kona sem talaði. Ein röddin
sagði nokkur orð, svo varð löng þögn, og loks
kom svar.
Williams kveikti á vasaljósinu sínu. 1 bjarm-
anum frá ljósinu sáu þeir grænan, slitinn gólf-
dúk, sem náði yfir mestan hluta gólfsins. Við
þilið á móti var stigi upp á loftið. Handriðið
var brotið og hallaðist út á hlið. Meðfram
stiganum miðjum var gluggi og einhver rýja
hengd fyrir hann.
Williams hnippti í Crane. Þeir fóru upp í
stigann og þrýstu sér upp að þilinu til hægri.
Þegar þeir fóru framhjá glugganum tók Crane
eftir, sér til mikillar furðu, að í honum voru
rauðar, bláar, gular og brúnar smárúður. Efri
hluti stigans var ekki eins lasburða og sá
neðri.
Iskaldan súg lagði um ganginn uppi á loft-
inu. Nú heyrðu þeir mannamálið greinilegar,
en ekki heyrðu þeir samt orðaskil. Fjóra—
fimm metra frá sér sáu þeir ljósrák undir
hurð.
Allt í einu heyrðist hás hlátur. Crane hrökk
svo rækilega við að minnstu munaði að hann
missti jafnvægið og hann varð að styðja sig
við þilið. Það var ekki um að villast að hlát-
urinn kom úr herberginu sem ljósið var í.
Crane nötraði af eftirvæntingu.
Þeir héldu áfram að dyrunum. Nú heyrðu
þeir að það var tvennt sem hló þarna inni,
maður og kona. Milli hláturkviðanna sagði
maðurinn með djúpri rödd:
„Jú, það var nú meiri gauragangurinn."
Hann barði í borðið og svo skellihlógu bæði.
Williams hvíslaði að Crane: „Woodrin lækn-
ir er óvopnaður. Hann getur kastað sér á
dyrnar, og svo verjum við hann með skamm-
byssunum, þú og ég og Peter March.........“
Adamson hefir sykur
í vasanum.