Fálkinn - 06.09.1957, Side 6

6
FÁLKINN
Eg er
LÆKNIR I SOHO
Ég simaSi til föðtir hennar, sagði
honum hver ég væri og lét hann vita
hvernig á stóð. Eftir nokkra bið sagði
iord ...:
— Ég skal skrifa yður bréf og skipa
yður meðráðantann Nettu. Og meðan
hún er undir yðar umsjá skal ég sjá
um að allt verði borgað.
— Það besta sem þú gætir gert,
Netta, sagði ég — væri að fara til
Nicky, sem á kiúbbinn hérna í næsta
húsi. Hann þekkir svo marga að liann
getur vafalaust útvegað þér herbergi
til leigu.
Daginn eftir tók ég Nettu sem
hjálparstúlku á lækningastofuna mína.
Einn af fyrstu dögunum sem hún var
hjá mér stalst hún niður í spilavitið
í kjallaranum og hellti í sig átta glös-
’um af gini á stuttum tima, og ég leitaði
fram og aftur um Soho þangað til ég
fann hana og bað lögregluna fyrir
hana yfir nóttina, svo hún færi sér
ekki að voða. Morguninn eftir kom
hún til mín, brosandi útundir eyru,
og minntist aldrei framar á þetta
kvöld. Ég er montinn af að ég skyldi
geta komið henni á réttan kjöl.
GIFTINGABRASKARI.
Ég lofaði að segja ofurlítið meira
frá Gerald. Ég hitti hann fyrst í spila-
vítinu i kjallaranum. Mér leist þannig
á hann fyrsl að þetta væri ófram-
færinn og alúðlegur piltur í fallegum
fötum og hvitri skyrtu. En það leið
ekki á löngu þangað til ég varð þess
visari að hann var viðsjálgripur.
— Mig langar til að gera yður
greiða, læknir, sagði hann. — Ég veit
um ágætan bil í besta standi. Eig-
andinn vill selja liann fyrir 300 pund.
Yður veitir ekki af bil jiegar þér er-
uð að vitja um alla sjúklingana yðar.
— Ég hefi ekki svo marga sjúkl-
inga að ég komist ekki yfir að ganga
til þeirra, sagði ég.
Gerald horfði vorkennandi á mig.
— Þér hafið engan áhuga á þessu?
sagði hann.
— N'ei, sagði ég. — Eins og stendur
þarf ég hvorki þennan bil né nokk-
urn annan.
Hann tók upp úttroðið veski. — Ég
fæst svona við sitt af hverju, skiljið
þér, læknir. Það vitlausasta sem mað-
ur gerir er að einskorða sig við eitt-
livað einstakt. Ég komst um það þeg-
ar ég liafði starfað á hjúskaparmark-
aðnum um stund. Eg er svarti sauð-
urinn í fjölskyldunni, skiljið þér.
Foreldrar mínir eru efnuð og ég gekk
í dýra skóla, en ég var ekki sérlega
bóklineigður og þess vegna fór ég að
starfa í fyrirtæki föður mins.
Ég var með allan hugann við þetta,
en faðir minn gerði það sem liægt
var til að draga úr áhuga minum á
því. Og fyrirtækið stóð svo á göml-
um merg, að ])að gat svo sem komist
af án mín. Svo fór ég að spila. Því
miður var heppnin ekki með mér. Ég
tapaði sí og æ, og loks voru spila-
skuldirnar orðnar yfir 2.000 pund.
Hvað átti ég að gera? Peningana varð
ég að fá. Og einn daginn tók ég þá
úr járnskápnum og hvarf.
Ég fór til Brigliton, en þar var allt
i kalda koli á þeim tíma árs. Þar
kynntist ég stelpu og við urðum vin-
ir og innan liálfs mánaðar hafði mér
verið boðið heim til fjölskyldu henn-
ar. Við afréðum að giftast eins fljótt
og liægt væri. Ég þóttist eiga von á
stórri ávísun frá föður minum og bað
hana um að leggja peningana úr spari-
sjóðsbókinni sinni inn á hlaupareikn-
inginn minn. Ekki veitir af pening-
unum þegar maður er að giftast. En
hún átti ekki nema kringuin hundrað
pund. Daginn fyrir brúðkaupið tók
ég þessa peninga út og fór til Bourne-
moutli, og áður en mánuður var lið-
inn liafði ég leikið sama leikinn þar.
I þetta skipti var eftirtekjan dálítið
minni, en auk þess sem stúlkan átli
tókst mér að fá lánuð fimmtíu pund
hjá föður hennar. Næst fór ég til
Torquai og svona liélt ég áfram með
ströndinni þangað til ég var kominn
til Weston-super-Mare.
Þetta liafði allt gengið svo greiðlega
að ég var hættur að fara varlega og
nú varð mér sú regin-skyssa á, að
trúlofast tveimur stúlkum samtimis.
Þetta gekk vel um stund, en svo kom
það á daginn, að stúlkurnar voru ná-
frænkur.
Tveir reiðir feður konm til mín á
gistilnisið og gáfu mér klukkutíma
frest til að liypja mig úr bænum. Þetta
fékk svo mikið á mig, læknir, að ég
fór með járnbrautarlestinni beint til
London, og síðan hefi ég verið hérna
í Soho.
MILLI TVEGGJA ELDA.
Einn daginn kom sjúklingur til
mín, hann var tékkneskur og mér er
ómögulegt að bera fram nafnið á
honum. —■ Ég er tónlistarmaður,
sagði hann. — Píanisti. Eg er með
hræðilega verki í öllum liðamótum
og allt hugsanlegt hefir verið reynt
við mig, en e-kkert stoðað. Mig langar
til að þér skoðið mig.
Hann var fölur og magur og ákaf-
lega blóðlítill.
— Eruð þér giftur? spurði ég.
Hann brosti: — Ég er listamaður,
herra læknir, og okkur hentar ekki
að lifa í hjónabandi. En ég á tvær
góðar vinstúlkur, og þær eru báðar
listakonur. Þessa stundina bý ég með
Andreu, hún er söngkona. Hin er
Irma. Hún er ballettdansmær. Irma
er flóttamaður, alveg eins og ég, og
við fluttum saman vegna þess að við
vorum bæði einstæðingar í London.
Það eru mörg ár síðan. En Irma vesl-
ingurinn varð afbrýðisöm eftir að ég
kynntist Andreu. Það er cnginn hægð-
arleikur að gera tvær stúlkur ham-
ingjusamar, læknir, og þess vegná cr
Irma farin frá mér. En hún heim-
sækir mig á liverjum degi, og litur
eftir að Andrea láti fara vel um mig.
Ég lofaði að sækja hann síðar um
daginn og fara með hann í sjúkra-
húsið til rannsóknar.
Hann opnaði sjálfur fyrir mér þeg-
ar ég kom og fór með mig inn í einka-
herbergis-íbúðina sina. Á þilinu hékk
málverk af ballett-dansmey í fullri
stærð. Hún var há, ljómandi vel vax-
in með langa, granna fætur. Hún hafði
verið máluð þannig, að andlitið sneri
undan, en línan frá hársrótunum og
niður á öxlina naut sín vel.
— Eftir augnablik skuluð þér fá að
sjá fyrirmyndina, sagði píanistinn
hreykinn. Hann setti fram þrjú glös
og 'hellti þau full af vodka. Og svo
settist hann við píanóið. Ég varð að
játa að hann hafði sagt satt. Hann
var virkilegur listamaður — mikill
listamaður.
Allt í einu opnuðust dyrnar og Ijót-
asti kvenmaðurinn, sem ég hefi nokk-
urn tíma séð, kom inn. Þegar ég hafði
jafnað mig eftir áfallið tók ég eftir
löngu mjóu fótunum, granna mittinu
og hve hreyfingar hennar voru fal-
legar.
— Þetta er Irma, sagði píanistinn,
— hér læknirinn sem ég var að tala
við þig um. Hann er heillaður af
myndinn af þér og segir að þú sért
enn fallegri en Anna Pavlova.
Ég beið í sjúkrahúsinu þangað til
rannsókninni var lokið, og talaði við
lækninn á eftir.
— Þér hafið rétt fyrir yður, sagði
hann. — Þetta er mjög alvarlegt til-
felli. Hver er þessi maður?
— Hann er ef til vill einn af bestu
píanistum í heimi, en hann hefir ekki
verið heppinn um ævina. Hve langt
á hann ólifað?
— Tvo mánuði — i mesta lagi.
Sjúklingurinn var lagður inn í
sjúkrahúsið og ný rannsókn staðfesti
að hann var ólæknandi. Ég kom til
hans að staðaldri allt fram á siðasta
daginn sem liann lifði, og í hvert ein-
asta skipti sat Irma öðru megin við
rúmið hans og Andrea hinu megin.
Hann hjarði í þrjá mánuði. Svo var
það búið.
MINNISLAUSI RAKARINN.
!Síðla eitt kvöldið hringdi síminn.
Það var kona rakarans míns. Þessi
rakari var mesti snillingur, og marg-
ir hárprúðu og sköfnu tildurspiltarnir
i Soho voru viðskiptavinir hans. Ég
hafði einu sinni dálcitt hann til þess
að róa í honum taugarnar eftir upp-
nám sem hann hafði komist í út af
óánægðum viðskiptavini.
— Það er út af manninum mínum,
sagði frúin. — Hann fór til slátrar-
ans til að sækja kjöt fyrir tveimur
vikum, og kom ekki aftur. Nú var
lögreglan að síma til mín og sagðist
hafa i vörslu mann, sem svaraði til
lýsingarinnar á manninum minum.
Hann hafði verið á rölti á þjóðveg-
inum skammt fyrir utan borgina. Það
er helst að heyra að þetta sé Tom, en
maðurinn stendur fastar en fótunum
að hann heiti Robinson. Hvað á ég
að gera?
— Þér skuluð biðja lögregluna um
að aka honum heim, sagði ég. — Og
ég skal koma eftir fáeinar mínútur.
Þér skuluð engu kvíða. Ef þetta er
maðurinn yðar tekst okkur áreiðan-
Icga að koma honum á réttan kjöl
aftur.
Kona rakarans opnaði fyrir mér
þegar ég-kom og hvísiáði: — Það er
hann! En hann vill ekki viðurkenna
])að. Hann lætur sem hann þekki mig
ekki.
Hún fylgdi mér inn í stofu — og
þar stóð rakarinn, óhreinn og úfinn
milli tveggja glottandi lögreghiþjóna.
Hann andæfði í sífellu og heimtaði
aftur og aftur að fá skýringu á, hvers
vegna hann hefði verið fluttur á
þennan stað.
— Og hver eruð ])ér? spurði 'hann
tortrygginn þegar ég kom inn í stof-
una. — Yður hefi ég aldrei séð áður.
Ég sneri mér að konunni.
— Hefir liann séð börnin? spurði
ég.
Hún saup hveljur og hristi höfuðið.
— Viljið þér þá láta þau koma inn,
sagði ég. — Og segið þeim að haga
sér alveg eins og þau eru vön að gera.
Ég heyrði liana livisla og leggja
þeim lífsreglurnar fyrir utan dyrnar
og skönnnu síðar kom smástrákur og
litil stúlka inn í stofuna. Börnin virt-
ust hrædd, en svo spurði drengurinn,
eftir bendingu frá móður sinni:
— Hefirðu verið veikur, pabbi?
Maðurinn virtist alls ekki þekkja
börnin. — Hvers vegna þurfið þið
endilcga að vera að kvelja mig?
spurði liann lögregluþjónana. — Ég
hefi sagt ykkur að ég lieiti Robinson
og að ég þekki ekkert af þessu fóíki.
Við skulum komast burt liéðan.
Lögregluþjónarnir urðu að taka
fast í hann, því að hann ætlaði að
strunsa út. Veslings konan hóf lang-
an reiðilestur og börnin fóru að
kjökra. Þegar hún hafði sagt það sem
henni þótti mest aðkallandi að segja,
leit rakarinn á hana og sagði: — Nu
er ég alveg sannfærður um að þetta
er ekki konan mín. Aldrei liefði ég
getað gifst þessari kerlingu þarna —
hún hefði gert mig brjálaðan.
—- Hlustið þér nú á, sagði, ég við
hann. — Ég er læknir, og hver veit
nema ég geti hjálpað yður. Viljið l)ér
gera það sem ég segi yður að gera?
■— Hvers vegna ætti ég að gera það?
Ég er frá Birmingham! Hann hnykl-
aði brúnirnar og það var svo að sjá,
sem liann þyrfti að hugsa sig um bet-
ur. — Eða — kannske ég sé frá Nott-
ingham ...
— Hvað viljið þér að ég geri?
— Leggist þér á sófann þarna og
reynið að hvila yður vel í nokkrar
mínútur.
Hann yppti öxlum en lagðist svo
auðsveipur á sófann og einblíndi á
mig. Konan og börnin störðu á okk-
ur gapandi þegar ég fór að dáleiða
sjúklinginn. Þegar hann loksins
„svaf“ eins og mér líkaði, sagði ég:
— Þegar þér vaknið aftur munið þér
livar þér eruð. Þegar ég hefi talið
upp að tíu, eruð þér glaðvaknaður,
og orðinn með sjálfum yður.
Undir eins og ég sagði „tíu“ glennti
maðurinn upp augun og leit kringum
sig. Hann brosti vingjarnlega til kon-
unnar sinnar og sagði: — Heyrðu,
Anna, það var leitt að ég náði ekki
i kjötið, en slátrarinn hafði lokað
búðinni þegar ég kom. Heyrið þér,
læknir, livað eruð þér að gera hérna?
Og hver hefir sent eftir lögreglunni.
Hvað er eiginlega um að vera hérna?
Tveimur dögum síðar ' var hann
farinn að vinna í rakarastofunni. En
aldrei tókst mér að grafa upp hvar
liann hefði verið þessar tvær vikur,
sem hann var horfinn.
SKUGGALEGT FYRIRTÆKI.
Síðdegis einn daginn varð ég hissa
á að fá heimsókn herra „Z“ — 'hins
margbrotna fjárplógsmanns, sem hafði
ginnt mig til að leigja lækningastof-
una hérna i Soho. Hann langaði til
að biðja mig um að reyna að jafna
ósamkomulag milli hans og Vicky,
vinkonu hans sem hafði vinstofu á
sömu hæð og lækningastofan mín er.
Hún hafði orðið reið út af því að
„Z“ hafði, að henni fannst sýnt Lili
fuilmikla athygli. En Lili var ein af
fastagestunum i knæpunni.
Mér leist ekki á erindið, en mig
langaði til að sjá vínstofuna og það