Fálkinn - 06.09.1957, Blaðsíða 13

FÁLKINN
13
— Já, það skuluð þér gera, ungfrú Lomax.
— Mér er nauðugt, sagði Barbara. — En
ég held að það sé best að við gerum okkur
Ijóst hvar við stöndum. Hún náði í vindlinga-
bréf á axinhillunni. — Viljið þér vindling?
— Já, þakka yður fyrir.
Barbara stóð kyrr og sneri bakinu að arn-
inum, og reykti letilega. Loks sagði hún
kuldalega: — Ég geri ráð fyrir, að yður kæmi
vel að geta sannað, að maðurinn yðar væri
dauður?
Caroline varð orðfall við þessa beinu at-
lögu. En þó kom hún ekki á óvænt. — Mað-
urinn minn hvarf fyrir tveimur árum, sagði
hún. — Hann hvarf þannig, að engin um-
merki sáust eftir, og ég hefi ekkert af honum
frétt síðan. Persónulega er ég sannfærð um
að hann er dáinn — að hann hefir farist þeg-
ar flugvélin hans rakst á. En áður en flug
vélin fannst var hann skráður sem „týndur“.
Möguleikarnir eru litlir á því, að hann sé lif-
andi. Og ég ...
— Þér eruð — lagalega — konan hans enn-
þá, skaut Barbara fram í. Hún brosti, en bros-
ið var fjandsamlegt, og Caroline kipptist við,
eins og kuldahrollur færi um hana.
— Já, sagði hún. — En ég skil ekki hvað
þetta kemur yður við, ungfrú Lomax. Einka-
mál mín koma mér einni við.
— Ekki úr því að blöðin ei'u farin að tala
um þau, frú Beresford. Nú leggja blaða-
mennirnir yður í einelti, eins og soltnir varg-
ar. Það var helst að heyra, að henni þætti
það skemmtileg tilhugsun. — Nei, einkamál
yðar koma mér ef til vill ekki við, en þér
sögðuð að ég mætti segja yður eins og mér
finnst, og það hefi ég ætlað mér að gera. Við
erum neyddar til að vinna saman, og við
erum báðar undir David gefnar. Við neyð-
umst til að sjá hann, og hvor aðra, dags dag-
lega, og við erum báðar ástfangnar af hon-
um — er það ekki rétt?
— Ég hefi sagt... byrjaði Caroline rólega,
en Barbara tók þegar fram í: — Við skulum
fyrir alla muni haga okkur eins og fullorðið
fólk. Þetta mál er nógu flókið eins og það er,
þó að við förum ekki að leika gamanleik. Þér
hafið haft David í bakhendinni í mörg ár, frú
Beresford. Þér hafið slegið á strengi við-
kvæmu endurminninganna um gamla daga, og
yður hefir tekist að hindra að hann giftist
annarri stúlku — jafnvel þó að þér væruð
öðrum bundin sjálf. Og nú hafið þér líklega
hugsað yður að giftast honum — undir eins
og þér getið sannað að þér séuð ekkja. Er
ekki svo?
Caroline barðist við að hafa stjórn á sér.
— Það kemur yður ekkert við hvort ég
hefi hugsað mér að giftast David, xmgfrú
Lomax. Ég er gestur yðar þessa stundina og
við vinnum á sömu skrifstofunni, en það gef-
ur yður engan rétt til að tala við mig á þenn-
3~e(urn ynd
Hvar er veiðimaðurinn?
an hátt og koma með ásakanir, sem eru ekki
sannleikanum samkvæmar.
— Engan rétt, frú Beresford? Barbara
yppti öxlum. — Ef yður hefði ekki verið til
að di’eifa, þá hefði hann beðið mín. Hann
hefði ekki haldið áfram að bíða, þangað til
yður þóknaðist að aumkva yður yfir hann.
Það var ekki fyrr en ég kom til sögunnar, að
yður þóknaðist að stíga ofan af dyggðapall-
inum og sjá aumur á honum — ekki um of,
en aðeins svo, að þér hefðuð hann á öngl-
inum áfram! Fram að þessu hefir yður ver-
ið umhugast um að hlúa að þessu dýrmæta
mannorði yðar!
— Og Davids, tók Caroline fram í. En Bar-
bara lét sem hún hefði ekki heyrt það. —
En hugsið yður nú, ef yður væri ekki frjálst
að giftast David? Hugsið yður fe maðurinn
yðar hefði ekki farist þegar flugvélin rakst
á! Hvað munduð þér þá gera, frú Beresford?
Caroline fölnaði. Hún skildi að það var
þetta, sem Barbara hafði í huga, og fór að
velta fyrir sér, hvernig hún hefði aflað sér
vitneskju um þetta mál.
Barbara gekk fram að dyrunum. Þar nam
hún staðar og sagði: — Það var sími til yðar
meðan þér voruð úti í morgun, frú Beresford.
Einhver karlmaður, sem vildi tala við yður.
Ég varð fyrir svörum. Hann sagðist heita
Scott, og að hann yrði að ná í yður, því að
hann hefði mikilsverð tíðindi í sambandi við
manninn yðar.
— Scott! Caroline varð skjálfrödduð. —
En hann er ... Hún ætlaði að segja „fjár-
þvingari", en hugboð hennar aðvaraði hana
og hún sagði í staðinn: — Hann er lygari!
— Er hann það? sagði Barbara tungu-
mjúk. — E-kki veit ég neitt um það. Mér skild-
ist að hann væi’i vinur mannsins yðar. Og
ég skildi hann lika þannig, að hann hefði
verið í flugvélinni með manninum yðar,
þegar hún hrapaði. Mér fannst skrítið að hann
skyldi komast af, þegar maðurinn yðar fórst,
finnst yður það ekki líka?
Caroline starði á hana. Hún gat ekki kom-
ið upp nokki’u orði.
NÆSTU klukkutímarnir voru Caroline eins
og martröð. í venjulegri martröð veit maður
alltaf að maður muni vakna af skelfingunni
og kvölin hverfa af sjálfu sér. En Caroline
vissi, að þessi martröð mundi ekki hverfa
fyrr en hún hefði náð tali af Tom Scott. Hún
var ekki í vafa um, að henni var nauðsyn
að tala við hann. Barbara hafði sagt að hnn
mundi hringja aftur, og nú beið hún með
hryllingi þeirrar stundar að Binns kæmi og
kallaði hana í símann. Caroline minntist ekki
á neitt við David, því að þá mundi hann
heimta að verða með henni þegar hún tal-
aði við Scott. Og ef David færi með henni
mundi Scott vafalaust fara eins að og hann
gerði þegar Arthur Lawson var með henni
— hann mundi ekki gefa sig fram. En hún
varð að tala við hann — varð að fá að vita
sannleikann, Davids vegna ekki síður en
sjálfrar sín.
Ef til vill var Scott fjárþvingari. Staðhæf-
ing hans um að hann væri farþegi Geoffreys,
gat verið fölsk, en hins vegar gat hún líka
verið sönn. Lawson hafði reynt ýmsar leiðir
til að komast að hver þessi maður væri, en
árangurslaust. Scott gerði sér það vafalaxxst
ljóst. Þetta var kjörið tækifæri fyrir fjár-
þvingara, og Geoffrey hafði átt marga mis-
jafna vini — kynlega menn, sem simuðu til
hans á nóttinni, og sem hann mælti sér mót
við í kaffihúsum. Það gat vel hugsast að
Scott væri einn þeirra, og að hann segði satt.
Aðeins ein leið var fær til að komast að
sannleikanum, og hún var sú að tala við
hann undir fjögur augu. Hún gat ekki látið
Lawson eða lögregluna taka hann að sér,
fyrr en hún vissi hvernig erindi hans væri
háttað.
Hún sat og beið á svölunum, allan fyrri-
part dagsins, með hinum gestunum, en David
og Barbara spiluðu tennis. Hún átti fátt sam-
eiginlegt með fólkinu, sem hún sat hjá þarna.
Það var af eldri árgöngum og samtalið sner-
ist aðallega um bridge og um fólk, sem hún
þekkti varla nafnið á. Fólkið gerði ýmsar
Framhald I næsta blaði.
FÁLKINN — VIKUBLAÐ MEÐ MYNDUM. — Af-
greiðsla: Bankastræti 3, Reykjavík. Opin kl. 10—12
og 1%—6. — Ritstjóri: Skúli Skúlason. Framkv.stj."
Svavar Hjaltested. — Sími 12210.
HERBERTSprent.
ADAMSON
Á veiðum.