Fálkinn - 06.09.1957, Qupperneq 12

12
FÁLKINN
3Vr. 8______________________________
Fangi fortíðar sinnar
____________________Ástarsaga írá Ástralíu
stöðu þinni, Caroline. Mig hefir oft langað til
að segja þér það, en ...
Hún leit á hann. — Verð ég að hætta starf-
inu, David?
Hann strauk höndina á hennir — Ég er
hræddur um að þú hafir engan tíma til að
gegna þvi, eftir að þú ert gift mér.
Gleði- og þakklætiskennd fór um hana er
hún gekk við hlið hans inn í svala, rökkvaða
kirkjuna, og settist á einn bekkinn upp við
altarið.
Guðsþjónustan byrjaði og það kom friður
og ró yfir Caroline, þarna sem hún sat við
hlið Davids. Þegar sálmasöngurinn hófst
fann hún að hann tók um hönd hennar. —
Caroline, hvíslaði hann lágt. — Héðan í frá
verðum við tvö eitt. Mér hverfur aldrei hug-
ur, hverju sem fram vindur. Hugsast getur að
við verðum að fresta giftingunni enn um
stund, en héðan i frá bíðum við saman, er
það ekki?
— Já, David, við gerum það. Þessa stund-
ina óskaði hún þess að þau þyrftu ekki að
snúa heim til Lomax aftur, og þegar þau fóru
út úr kirkjunni aftur, sárlangaði hana til að
biðja David að finna einhverja afsökun tii að
binda enda á heimsóknina. En hún hætti við
það þegar David sagði: — Góða mín, mér
þykir svo vænt um að þú færð að hvíla þig
þessa daga!
— Já, sagði hún. — Það var fallega hugsað
af Barböru að bjóða mér.
— Barbara er óhemja, svaraði hann 'hugs-
andi. — Það hefir verið dekrað um of við
hana, en það eru góðar taugar í henni, og hún
dáist mikið að þér.
— Gerir hún það?
— Já, hún álítur að þú vinnir of mikið.
Hún sagðist ætla að sjá um, að þú hvíldist
vel þessa daga, og gerðir ekki nema það, sem
þig langaði til.
Eins og til dæmis að spila canasta í staðinn
fyrir að dansa við David, hugsaði Caroline
með beiskju. Eða vera send út á vélbát með
Bill, meðan Barbara var að sigla með David
... En hún sagði ekkert og David hélt áfram:
— Já, það er satt, ég gleymdi að segja þér
í gær, að Arthur lét verða úr því að fara til
blaðanna með þessa frétt. Það var það, sem
hann vildi tala við þig um.
Hún kinkaði kolli. — Já, ég veit það. Ég
vona að við getum farið héðan fyrir miðdegis-
verðinn í kvöld. Eg vil helst vera komin tím-
anlega heim.
— Vitanlega. Ég skal aka þér heim. En
þú skalt ekki hugsa of mikið um þennan
hrapp, Caroline. Við skulum láta iögregluna
annast um hann — eða Arthur og mig. Skil-
urðu það? Ef Scott reynir aftur, skaltu vísa
honum til annars hvors okkar.
Hún kinkaði kolli aftur. — Ég hugsa ekki
meira um hann.
— Ágætt. Ég hugsa nefnilega að það sé
ástæðulaust að taka mark á honum. Ef
Geoffrey væri lifandi mundi hann hafa látið
heyra frá sér í þessi tvö ár. Hann hefði kom-
ið til þín aftur.
Jú, hugsaði Caroiine með sér. Hann hefði
komið til að ná í peninga, eða í öðrum er-
indum. Eina ástæðan til að hann kom ekki,
hlaut að vera sú, að hann var dauður.
— Þarna stendur blaðasali, sagði David
og benti yfir götuna. — Bíddu snöggvast með-
an ég næ í blöð. Það er gaman að sjá hvernig
þeir hafa farið með söguna.
Caroline beið og David kom aftur með mörg
blöð í handarkrikanum. Þau héldu áfram en
gægðust í blöðin um leið.
ARTHUR LAWSON hafði haldið loforð sitt.
Hann hafði farið varlega í sakirnar. Á öft-
ustu síðu í ,,Sun“ og „Herald“ voru stuttar
greinar um að flugvélin hefði fundist, og
drepið á afrek Geoffreys i flughernum og
heiðursmerki hans. „Gazette“, sem var gífur-
fréttablað hafði hins vegar sett fregnina á
fremstu síðu undir fyrirsögninni: .„Týnd
flugvél fundin. Truboði í Papua segir frá
hörmulegum atburði.“ 1 greininni var Geof-
frey lýst sem frábæmm herflugmanni, og
þess getið að hann hefði verið kvæntur. David
las greinina nákvæmlega.
— Ég hugsa að Scott feli á sér klærnar
þegar hann les þetta, sagði hann. — Ég býst
ekki við að hann geri þér ónæði oftar, Caro-
line. En ef hann kynni að hrella þig aftur,
geturðu sagt að trúboðinn, sem fann flugvél-
ina, pater Duggan, sé á leið heim. En ég vona
að hann skilji, að honum þýði ekki að halda
þessu áfram.
— Það vona ég líka, sagði hún. Hún þráði
af alhug, að David yrði sannspár.
Hann tók í höndina á henni. — Lofaðu
mér því að kvíða engu lengur. Við giftumst
undir eins og tök eru á, elskan mín. Ég vil
eiga kröfu til að annast þig. Hann þrýsti
henni að sér, þegar þau beygðu inn í 'hliðið
og gengu upp breiða stíginn upp að húsinu.
— Ég skal fá leyfisbréf, þannig að við get-
um gifst hvar sem er í landinu, og ég ætla að
ganga með það í vasanum. Og undir eins og
þér verður frjálst að giftast mér, ökum við
beina leið til prestsins. Ertu samþykk?
— Ó, David! Hún var með tár í augunum.
David brosti eins og unglingur. — Mér er
alvara. Við höfum biðið of lengi. Besta skeið-
ið úr ævi ökkar, Caroline. Ég hefi hugsað
mér að bíða ekki sekúndu lengur en þörf
er á.
Þau gengu upp breiðu þrepin, hönd í hönd,
að dyrunum. Binns opnaði fyrir þeim og sagði
að morgunverðurinn væri tilbúinn.
— Það verður gott að fá mat núna, sagði
David. Hann ýtti Caroline á undan sér. —
En við verðum að biðja afsökunar á, að nú
komum við of seint — í annað skipti.
Hann hélt hurðinni opinni fyrir henni, og
hún fór inn í borðstofuna. Hún rétti úr sér
og bjó sig undir öll forvitnu augun, sem
mundu glápa á hana, ef fólkið hefði lesið
blöðin.
Russel Lomax sat við borðsendann. Hann
leit upp og brosti. Brosið var vingjarnlegt,
en augun í honum brostu ekki. Hann stóð
upp og ýtti fram stól handa Caroline. Þau
voru þarna ein fyrir, Caroline og hann, og á
milli þeirra lágu öll sunnudagsblöðin á borð-
inu. Feðginin litu snöggt hvort til annars, og
Caroline þóttist sjá, að þau hefðu lesið blöðin
og greinina um flugvélina, og að þeim hafði
ekki fallið það vel.
— Góðan daginn, frú Beresford, sagði
Russell Lomax rólega. — Fáið ykkur sæti,
bæði tvö. Þið eruð svei mér snemma á fót-
um. Binns sagði mér að þér hefðuð farið í
kirkju. Það liggur við að við megum skamm-
ast okkar. Barbara, viltu gefa henni frú
Beresford kaffi? Hann leit á Barböru, og þau
horfðust á með undirhyggjusvip.
En ekkert var sagt. Blaðagreinarnar voru
ekki nefndar. Feðginin töluðu alúðlega sam-
an, og David var alltaf að reyna að draga
Caroline inn í samræðurnar.
En Caroline fann að eitthvað var í uppsigl-
ingu. Russel Lomax virtist uppvægur og
hræddur, og það var auðséð að Barböru leið
ekki vel. Það var helst að sjá, að þau hefðu
verið að rífast, en vildu ekki láta á því bera,
við David og Caroline.
Þegar þau höfðu lokið við að borða sagði
Russel Lomax við David: — Við skulurn
setjast út á svalirnar og melta matinn. Hinir
gestirnir fara að tínast niður bráðum, og
Barböru finnst að hún megi til með að gera
eitthvað til að hafa fyrir þeim.
Þeir fóru út úr stofunni, og Barbara og
Caroline sátu einar eftir við borðið.
— Frú Beresford ... Barbara beið þangað
til dyrunum hafði verið lökað. Tónninn var
kæruleysislegur, en augun hörð og gljáandi.
— Við pabbi vorum að lesa greinina í blöð-
unum — þessa grein um manninn yðar.
Caroline vissi ekki hverju hún átti að
svara, þó að hún hefði lengi verið að hugsa
um svarið, sem hún ætti að gefa, ef þetta
bæri á góma. Hún kinkaði kolli þegjandi og
beið eftir að Barbara héldi áfram.
—Á maður að tjá yður hluttekningu sína?
spurði Barbara. — Eða er það ekki viðeig-
andi? Þér hafið vafalaust vitað um þessa
grein, áður en hún var prentuð?
— Já, sagði Caroline. Hún fann roðann
koma fram í kinnunum á sér. — Mér þykir
leitt að þetta skyldi koma, einmitt meðan við
vorum gestir hérna á heimilinu.
— O jæja ... Barbara baðaði út höndun-
um. — Það er ekki venjan, að gestanna okk-
ar sé getið á fremstu síðu í „Gazette", þó að
það komi fyrir að þeir séu nefndir í heldra-
fólks-dálkunum.
ÞÆR stóðu báðar upp frá borðinu. Barbara
horfði fjandsamlega á Caroline. — Frú
Beresford, mig langar til að segja yður alveg
eins og mér finnst.