Dvöl - 01.03.1909, Blaðsíða 1

Dvöl - 01.03.1909, Blaðsíða 1
DVÖ L 9. ÁB. REYKJAVIK, MARZ 1909. NR. 8. Góðsemi (Kindness). Áframhald af greininni „Kraftnr viljans' Lauslega þýtt úr ensku. (Framh.). Vér segjum því við vini vora og sérbvtrn annann. Ræktu heimilisdyggðirnar, heimilisfrið- inn og heimilisl'egurðina í verkinu. Kostaðu kapps um að gera hið litla heimilisfélag sem þú átt heima í, eins skemtilegt, eins skinsamlegt, eins góðgjarnt og eins hamingjusamt og þér er framast mögulegt. Hvað helzt sem fer afvega í heimi atvinnunnar og viðskiftalífsins, hve örðug sem kapphlaupin um auðlegð og upphefð kunna að vera, láttu samt ekkert skemma hreinleika hinnar jöfnu elsku scm þú býrð við heima, eða varpa nokkru sundurlynd- isepli inn í samræmi heimilisfriðarins. í samfélaginu á heimilinu vinnst ánægjan með smávegis góðgirnislegri, daglegri og stundvíslegri nákvæmni; og tækifærin til að gera vinalega greiða, sé leitað eflir þeim, bjóða sig æfmlega og ætíð fram, það er með orðum, málrómi, lálbragði og tilliti að varanlegur kærleiki er oft unninn. Sá, sem slær slöku við þessa smámuni, svo kallaða, en lætur sér lynda að trana sér fram þegar um stærri fórnir er að ræða, mun sjaldan ná því að vera elskaður. Þetta líf samanstendur ekki af stórum fórn- um eða skyldum en af smámunum, í hverju að bros, góðsemi, smávægilegir greiðar, sem veittir eru jafnaðarlega, vinna og varðveita hjörtun, og veitir varanleg þægindi. Særðu ekki. Láltu enga særandi setningu í ljósi, segðu ekkert slæmt orð, og láttu engin svipbrigði á andliti þínu, gremja aðra eða skjóta þeim skelk í bringu. Vér erum umkringdir af tilfinninganæmum hjörtum sem jafn- vel ómild orð eða tillit getur fylt með sorg. Ef þú hirðir ekkert um meiningar annara, þá mundu samt eftir að margir menn eru öðruvísi gerðir en þú, og varpaðu aldrei hvorki með orðum eða til- liti skugga á hamingjusamt hjarta, né hrektu burtu gleðibrosin sem leika á andliti annara. Margir missa af tækifæri til að segja eitthvað gott með því að draga að gera það, á meðan þeir eru að vega það í huganum; vorar beztu tilhnegj- ingar eru of veikar til þess að þær þoli mikla handleikni. Ef þér verður á að nefna þær ekki á því augnabliki sem þær gera vart við sig, þá freyða Þær, gufa upp og fara. Súrni þær ekki, afiagast Þ*r, missa alt líf, fjör og gneistaflug við geymzl- una. Talaðu þess vegna óhikandi þegar þú ert hneigð- ur til góðsemi. Vertu sanngjarn við ókunnuga. Mundu eftir slitna bróðurbandinu á milli ykkar, sem enn þá blæðir úr, og varaðu þig á að særa hann með athugunarlausum verkum eða meinleg- orðum. Ókunni maðurinn! Hefur, ef til vill, áttheima í eins kærleiksríku vina félagi og því er vér lifum í, en er nú einsamall og vinalaus, hann metur mik- ils að hitta líkingu þeirra er hann elskar, en sem eru langt í burtu, og þegar góðlátleg orð og kær- leiksríkt atlæti fellur í hans hlutskifti, vitum vér ekki hvað hjarta hans verður viðkvæmt og hve mörg heit þakklætistár hann fellir. Talaðu vin- gjarnlega, óþolinmæðisorð vina vorra særa ekki svo biturt, af því þú ert svo umvafin af kærleika þeirra, þeir vita að það voru athugaleysis orð, og þau gleymast skjótt, eða ef svo skyldi ekki vera, þá geturðu þolað last af einum þegar svo margir aðrir elska þig; en sá sem er einmana og vinalaus finnur svo sárt til óvinveittra orða. Hjarta ein- stæðingsins er i því líkt vínviðurplöntunni sem hefur verið rifin frá stofninum, að það reynir að vefja greinar sínar utan um hinn fyrsta hlut sem verður á vegi þess — til að leita að sam- hyggð. Er kærleikurinn svo lélegur hlutur í heimi þessum, eða eigum vér svo mikið til af honum að vér getum svo hæglega varpað frá okk- ur hinni meðfæddu góðgirnis-tilhneigingu sem okkur byðst? Ó, ger það ekki vinur minn! Úrvals samræður. Eftir Platon. Pýtt úr grisku af prófessor G. J. Heise. (Framh.) »Hvenær eignast þá sálin sannleikann? Því þegar hún reynir að skoða eitthvað með Iíkaman- um, verður hún auðsjáanlega svikin af honum. Það segir þú satt. Og er það ekki með umhugsuninni, sé það á nokkurn máta, að eitthvað af því sem er opin- berar sig fyrir henni? — Já, — Og hún. hugsar þó bezt, þegar engir af þessum hlutum trufla hana, hvorki sjón eða heyrn, sársauki eða eflirlöngun, en þegar hún er út af fyrir sig eina eins mikið og hægt er, sleppir líkamanum, og eins mikið og hún getur, án þess að umgang- ast hann, sækist eftir því sem er. — Þannig er það. — Eftir því íyrirlítur sála heimspekingsins líkamann, flýr hann og reynir að ganga inn í sjálfa sig? — Þannig lítur það út. En hvernig hagar það sér í því, Simmías? Föllumst vér á, að nokkuð sé rétllátt eða ekki? — Seifur veit^að vér gerum það. —

x

Dvöl

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dvöl
https://timarit.is/publication/358

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.