Vikan - 16.03.1944, Blaðsíða 13

VIKAN, nr. 11, 1944
13
I Dægrastytting |
| =
''u ■mmmmmmmiimmiiimiiiii immmiiiiiiiiiimmmimmmim'1'*
„Sálina finn ég hvergi.“
Eitt sinn höfðu einhverjir Hornstrendingar orð
á því við séra Snorra (Bjömsson, sem lengst var
prestur á Húsafelli), að lítið vissu prestamir hvað
þeir jörðuðu, þegar komið væri með lík til greftr-
unar, mætti víst vera annað en lík i kistunni, þar
sem þeir sæju ekki. Ekki kvaðst séra Snorri
þurfa að sjá í kistuna til þess að vita fullvel
um, hvað hann kastaði rekum á. Mundi aldrei
vera komið sér á óvart um þá hluti. Féll svo
tal þetta niður.
Nokkru seinna kom þeim Hornstrendingum, er
litlir vinir prests voru, saman um að leika á
hann. Létu þeir þær fréttir berast að Stað, að
niðursetningur einn norður á Hornströndum hefði
dáið og mundi brátt verða komið með líkið til
greftrunar.
Ekki var þó eins og fréttin hermdi. Hornstrend-
ingar smíðuðu líkkistu og settu þar í löngu, en
gengu að öllu frá kistunni eins og allt væri með
felldu. Hugðust þeir svo láta prest jarðsyngja
lönguna. Pluttu þeir svo kistuna að Stað og settu
í kirkju, en er þeir höfðu það gert, kom prestur
og heilsaði þeim. Gekk hann svo um stund þögull
kringum kistuna, en mælti að lokum:
„Hér er komið kistuhró,
klambrað saman af ergi,
líkaminn er úr söltum sjó,
en sálina finn ég hvergi."
Skipaði hann svo komumönnum að ,hafa sig
sem skjótast á burtu með kistu þessa, væri sér
vel ljóst, hvað i henni væri, og skyldu þeir hafa
verra af, léki þeir leik þennan aftur. Ekki er
getið, að þeir hafi oftar reynt að leika þannig á
prest. (Hornstrendingabók).
Að skyggna egg.
Hornstrendingabók, eftir Þorleif Bjamason,
lýsir lifinu og náttúrunni á Hornströndum á mjög
fróðlegan og skemmtilegan hátt. Úr henni er tek-
in eftirfarandi málsgrein:
Dóttir Kína. Frh. af bls. 4
bakka. Chun-Ping benti honum að bjóða
:mér fyrst, og þjónninn hneigði sig fyrir
mér. Ég rétti fram hendina og tók glasið,
sem var nscst mér — ég fann, að Tungl-
blómið leit allan tímann rannsakandi á
mig. Þjónninn gekk til hennar með bakk-
ann. Hún tók líka glas, en hönd hennar
skalf, svo að blóðrauða vínið draup á snjó-
hvítan dúkinn. Chung-Ping tók síðasta
glasið.
Nú var ég orðinn órólegur. Það var eins
og loftið væri þrungið æði og skelfingu.
Ég leit frá húsbóndanum til dóttur hans.
Þau virtust alveg róleg.
Svo Ivfti Chung-Ping glasi sínuogætlaði
að drekka skál mína. Tunglblómið gerði
slíkt hið sama. Og svo sá ég — eitt andar-
tak, að þau litu skyndilega til hvors ann-
ars. Augnatillit, sem var eins og svipur.
Ég lyfti líka glasi mínu.
Þegar ég setti glasið að vörunum, var
mér litið á Tunglblómið. Augu hennar
störðu á mig. Og í þeim sá ég þrá eins og
hjá þeim, sem er að kveðja þann, sem
Humphrey Bogart og Irene Manning í
kvikmyndinni „Harðjaxl".
Þegar fyrri eggsigum er lokið, hefst sú vinna,
að velja eggin og hreinsa. Áður voru eggin venju-
lega valin í vatni. Látið var vatn í bala eða fötu,
og nokkur egg látin þar niður í. Flyti eggin, voru
þau unguð, en lyftust þau frá botni, voru þau
stropuð. Þótt þau sykki sem steinn og sýndust
liggja kyrr, var jafnvel ekki öruggt um gæði
þeirra. Sjór þótti betri til þess að velja í, en
aldrei var þessi valaðferð örugg. Eina leiðin til
þess að vera öruggur um gæði eggjanna var að
skyggna þau, og er sú valaðferð einungis notuð
nú; en seinlegt er og tafsamt að skyggna þúsund-
ir eggja. Sá, sem skyggnir egg, tekur eitt egg i
einu og heldur því milli þumalfingurs og vísifing-
urs. Hann bregður því fyrir auga sér og veltir
þvi miili fingranna, þar til hann hefir séð það
frá öllum hliðum. Sé eggið nýtt og óskemmt, á
að sjást í gegnum það, en sé það skemmt, sjást
honum þykir vænst um. Mjóir fingur
hennar gripu fastar um glasið. Svo —
drakk hún úr því í einum teyg.
Ég drakk líka mitt vín. Húsbóndinn
gerði hið sama, og nú með tóma glasið í
hendinni — sagði hann rólega:
„Áður en tíu mínútur eru liðnar, munu
tvö af okkur þremur, sem erum við þetta
borð, vera dauð! Það var eitur í tveim
glösum! Aðeins Buddha veit hver það
voru!
Ég horfði skelfdur á hann.
„Ef þetta á að vera spaug, finnst mér
það harla ómerkilegt!“ sagði ég reiður.
Hann hristi höfuðið:
„Þetta er ekkert spaug,“ sagði hann.
Skiljið mig rétt. Til þess að þetta göfuga
hús verði ekki saurgað með blöndun
tveggja ólíkra kynstofna, verða tvö af
okkur að deyja. Svo getur sá, sem Buddha
hefir útvalið til þess að lifa, lifað áfram
með sóma. 1 gær viðurkenndi dóttir mín,
þegar ég sýndi henni bréfin, fyrir föður
sínum.“
„Dóttir yðar — bréf — viðurkennt —
ég skil ekkert. Mig grunaði ekkert!“ mót-
mælti ég.
svartir blettir í því. Bezt er að skyggna egg í
sólskyni, og sé mjög dimmt í lofti, er varla fært
að skyggna. Skyggnd egg eru seld dýrust og
venjulega 5—10 aurum dýrari hvert egg en þau,
sem valin eru í sjó eða vatni. Skemmd egg, sem
ganga úr, þegar valið er, voru áður nefnd einu
nafni „úrval“, en reynt að nota þau til heimilis-
þarfa, þó að skemmd væru.
Orðaþraut.
ALUR
I Ð A R
UNG A
UNN A
LINA
ALL A
INN A
E T J A
AKUR
Fyrir framan hvert þessara orða skal setja
einn staf þannig, að séu þeir stafir lesnir ofan
frá og niður eftir myndast nýtt orð, og er það
nafn á fjalli. Svar á bls. 14.
Silfurskeiðarnar.
Það var sagt, að Jón Daníelsson Dannebrogs-
maður í Stóru-Vogum (d. 1855) hefði haft
draumkonu, sem sagði honum með likingarfull-
um orðum um ýmislegt, sem hann þurfti að
vita.
Einu sinni vildi svo til, að nokkurar silfur-
skeiðar týndust á heimili hans. Leit var gerð að
þeim aftur og aftur, en árangurslaust. Var það
loks haft fyrir satt, að þeim hefði verið stolið.
Eina nótt dreymdi Jón, að draumkona hans
kemur til hans. Spyr hann hana, hvar silfur-
skeiðamar séu niður komnar. Hún svarar og
segir: „Þær eru í buxunum þínum.“ Daginn
eftir lætur Jón hefja nýja leit að skeiðunum eftir
tilvísan draumkonunnar, en það bar engan árang-
ur.
Næst þegar draumkonan kemur til Jóns ásak-
ar hann hana fyrir, að hún hafi ekki sagt sér
rétt til um það, hvar skeiðarnar væru. Hún
svarar honum þá og segir sem fyrr, að þær séu
í buxunum hans. Leið svo heilt ár eða meir, og
ekki fundust skeiðarnar.
Framhald á bls. 15.
Hann lyfti hendinni.
„Nú er enginn tími fyrir innantómar af-
sakanir og lygar. Tvö af okkur eru þegar
deyjandi. Ef það eru faðir og dóttir, þá
er tíminn lítils virði, því að þeirra jarðlegi
undirbúningur er þegar gerður, og þau eru
reiðubúin. En hvernig er ástatt fyrir gesti
þessa göfuga húss? Óskar hann ekki að
biðja til guðs síns stóra lands?“
„En þetta er morð!“ hrópaði ég. „Þið
getið ekki myrt hvíta menn á þennan hátt.
Þér------,“ ég gat ekki haldið áfram.
Ég fann til ógurlegrar kæfandi tilfinn-
ingar. „Þetta er eitrið!“ hugsaði ég og í
ógurlegri hræðslu, hugsaði ég:
„Læknir! Læknir! Þú mátt ekki deyja
á þennan hátt!“
En svo sagði skynsemin mér, að það
væri engin von. Þó að ég slyppi út úr þessu
bölvaða húsi, þá væri næsta hjálp meira
en í fimm kílómetra fjarlægð, og ef það
væri satt, að eitrið væri svona bráðdrep-
andi, þá var ég þegar dauðadæmdur.
„Þeim, sem hafa drukkið af eitrinu
verður ekki bjargað," sagði Chung-Ping
rólegur.
Ég ákvað, að láta þann gula ekki sjá