Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 01.02.1936, Blaðsíða 1

Bjarmi - 01.02.1936, Blaðsíða 1
3. tölublað Reykjavík, 1. febrúar 1936 30. árgangur 4. sunnud. e. þrett. (Matt. 8, 23—27). Jesixs gekk á skip. Eftir Magnús Runólfsson, cand. theol. Og er hann steig í bátinn, fylgdu lærisveinar hans hon- um. Og sjá, þá gjörði svo mik- ið veður á vatninu, að bátinn huldi af bylgjunam; en hann svaf. Og þeir komu og vöktu hann og sögðu: Herra, bjarga þú; vér förumst. Og hann segir við þá: Hví eruð þér hræddir, lítiltrúaðir? Pví næst stóð hann upp og hastaði á vind- ana og vatnið, og varð blíða- logn. En mennirnir undruðust þetta og sögðu: Hvílíkur maö- ur er þetta, að bæði vindarnir «g vatnið hlýða honum? Sál mín, þú lagðir út með Jesú Qg lærisveinum hans. Þú gladd ist í návist hans. Áður varstu hrygg og hrædd, ein og yfirgef- m, vonlaus og guðvana í heim- inum. Nú gekkst þú á skip með Jesú, og var förinni heitið til himins.. Þú gladdist meðal læri- sveina hans,, Áður varstu brygg i þeirra hóp og fannst þú vera hræsnari meðal heilagra. En nú "varstu komin í þeirra hóp. Það var logn og sólskin. Frið- ur og ró hvíldi yfir landi ðg sæ. Þú hugðir nú hvorki að for- tíð né framtíðv Nú varstu meö Jesú, og það var þér nóg. En Jesús var þreyttur og lag3- ist til svefns og hvíldar í skutn- um. Þarna svaf hann á koddan- um, áhyggjulaus, og þó var það aðeins þunn f jöl, sem skildi milli dauða og lífs, báturinn lítill, en vatnið djúpt og mikið. Jesús hafði sagt svo margt fagurt um áhyggjuleysið: »Verið ekki áhyggjufullir um h'f yðar,« Matt, 6, 25. En hann lét sér ekki nægja að segja það. Hann lifði þannig sjálfur. Það sérðu, sál mín, hér, fcegar Jesús hvílir höfuð sitt á koddanum út á stormsömu vatni. En varstu, að hugsa um hetta. Það gerði svo mikið veð- ur að bátinn huldi af bylgjun- um. En þú, þorðir þú að sofa? Nei, þú þorðir ekki neitt nema að óttast. öldurnar komu hvít- fyssandi og ægilegar. Þú sást í þeim vofur. Þriðja aldan kom: Ég svelgi þig. Það er engin von til, að þú komist af í þessu veðri. Já, sál mín. Þér fannst Jesú orðinn svo afskiptalaus. Lífið var orðið svo hversdagslegt. Þú % i Ég veit, ad pú Jesús vakir l og vardveitir mig í neyd. ' Ég trúi pví, ad pú takir l mig til pín, er endar leid. s í: Pú lítur á litlu trúna l og líknar eins fyrir pad. 1 Þú stödvar eins storminn núna \ og stýrir eins bátnum ad. i Pótt haföldur háar gnœfi, ' pá hefur pú mátt vid peim. « Pótt erfid sé mannsins æfi, \ pá ertu pó leidin heim. 5 Pví held ég med pér á hafid S og horfi á pína ró. 1 Æ, gæti hún inn sig grafid \ og gefid mér hjartans fró. 1 M. R. Fyrsta aldan kom og vofan sagði: Ég svelgi þig. Nú sefur Jesús og h'irðir ekki um, þótt einn taki út eða tvo. önnur aldan kom: Ég svelgi þig, því að þú ert hættur að treysta Jesú. hafðir það ekki á tilfinningunni, að Jesús vekti yfir þér. Eða þér f annst það varla von, að Jesús vildi sinna þér, þar sem trú þín var orðin svo sljó og magnlítil, kom litlu sem engu til leiðar og réðst ekki í neitt stórt. Eða þér uxu erfiðleikar lífs- ins í augum. Syndir þínar belgd ust upp, og þér fannst engin von til, að þú kæmist heilu og höldnu gegnum sUkar hrannir. En líttu þá til Jesú í trú, og sjáðu, hvað hann er rólegur. Hann stöðvar ekki vindana og vatnið fyrir það. En hann vili láta treysta sér. Hann langar til að finna hjá þér þá trú, sem æðrast ekki og hrópar ekki eins og hinir lítt trúuðu lærisveinar: »Vér förumst«. Hann vill hljóta traust þitt og lotningu, meðan á ofviðrinu stendur, ekki aðeins eftir á, þegar hann hefur stöðv- að það. Mundu það, að gegnum margar þrengingar ber oss inn, að ganga í Guðs ríki, Post. ]4,22, »Ef þér trúið eigi, munuð þér eigi fá staðizt. Sá sem trúir, mun ekki verða til, skammar«> Jes. 7, 9; 28, 16. Vér eigum ekki að þurfa stór kraftaverk og viðburði, til þess að hvílast L trúnni á Jesúm Hann vakir einnig yfir rss, þeg- ar »ekkert gerist«. Hér máttu ög, sál mín læra það, að Jesús hjálpar líka hin- um lítið trúuðu. Hann stöðvar jafnvel storm og sjá, þrátt fyr- ir litla, trú þeirra. Að síðustu, þetta: Engin synd er svo stór, að Jesú verði ráða- fátt, ef þú færir honum hana, og engin afbrot svo mörg, að Jesú verði þreyttur á að fyrir- gefa þeim, sem leitar hans í hreinskilni og trausti. Engin vandræði eru svo flókin, ekk- ert mál svo illa vanið, að Jes- ús verði ráðþrota, »Fel Drottni vegu þína Qg treyst honum; hann mun vel fyrir sjá«, Sálm. 37, 5. Hugsaðu þér, að lærisvein- arnir hefðu. verið rólegir og ör- uggir, hvað sem á gekk, þá hefðu þeir sýnt Jesú það rétta traust. Látum vötnin gnýja og freyða. Jesús er með oss. ...... •.....••*

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.