Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 15.10.1936, Blaðsíða 1

Bjarmi - 15.10.1936, Blaðsíða 1
20. tölublað Reykjavík, 15. okt. 1936 30. árgangur 19. sunnud. e. trinitatis (Matth. 9. 1—8). Fypirgefning syndanna. Eftir séra Guðmund Einarsson. Sennilega er hugtakið syncl það hugtak manna sem breyti- legastar skoðanir eru um á vor- um dögum, því margir álíta að engin synd sé til, helclur van- þekking og ófullkomleiki, ;sem fylgir því þroskastigi, sem mad- urinn er á; en aðrir telja syncl- ina aðalböl heimsins, meinsemd, sem veldur mestum sorgum og þjáningum í mannheimi.. Ég held, að enginn hugsandi maður, með sæmilega skynsemi g-eti komizt hjá því að játa, að vér menn gerum margt það og tölum, sem vér vitujm að er rangt og mót vilja Guðs, svo að uro vanþekkingu geti ekki verið að ræða, heldur vísvitandi brot á móti boðum og vilja Guös, hins heilaga og alvalda Drottins, En synd er sérhvert brot á móti Guðs heilaga vilja, brot, sem vér vitum um og oss er Ijóst að stríðir mót boðuim hans og tilgangi allrar tilveru. Þau brot, sem vér drýgjum án þess að vér vitum eða höf- um hugboð um, að séui brot móti vilja.Guðs, held ég ekki að séu oss synd, því vér fell,u.m engan áfellisdóm yfir sjálfum oss vegna þeirra, þar getur aðeins verið um þá vanrækslusynd að ræða, að maðurinn hefir ekki þroskað anda sinn og sál eins og Guð ætlast til að við gerum, og þar á það því við, að syndin sé oíullkom],eiki og vanþekking; en jafnvel þar erum vér þó ekki án sakar, því vór höfum ekki leit- að á Jesú fund, sem oss ber aó gera, til þess að geta náð guð- legum þroska og, fengið vissuna um það, hvað Guðs vilji er í hverju einu tilfelli. Pegar vér leitum á Jesú f und, nálgumst hinn heilaga Drottin, þá er það víst of tast svo, að vér heyruim orðin: »Þínar syndir« hljóma til vor. Hreinleiki Jesú og hans heilagi kærleikur hlýt- ur að vekja þessa rödd í sálum vor manna, hinna brotlegu og seku: »Mín synd, mín synd«, og döpur vonleysisalda fer um oss, því nú skiljum vér fyrst hve brot vor eru mörg og stór, þeg- ar vér sjáum þau í spegli hins algjöra hreinleika og kærleika, og hve þráum vér þá að heyra meira, orðin ljúfu og þýðu: »Barnið mitt, þér erui þínar syndir fyrirgefnar«. 1 kvæði nokkru stendur þetta: »En dýpsta sárið það sáu þeir ekki«, Peir ,sem báru lama manninn til Jesú og hann sjálf- ur sátn ekki dýpsta sárið, sem hann ^eið af, — það var hiö sorglegasta og hættulegasta, að þeir vissu ekki hver var aðalor- sök þjáninga hans og böls. Þeir sáu, að hann var þjáður og van- megna, en »dýpsta sárið það sáu þeir ekki«, sárið, sem var frum- orsök þjáninga hans og því reið anest á að lækna, en Jesú sá það og byrjar einmitt á að græða það sárið, er hann segir við hann: »Barnið mitt, þínar synd- ir eru þér fyrirgefnar.« Góður læknir leitar æf inlega að frumorsök þjáninganna og leitast við að græða dýpsta sár- ið, því þá er fyrst von um al- gjörðan bata. — Jesús er góði læknirinn, hinn eini, sem öll sár getur grætt, því hann einn get- ur fyrirgefið syndir á jörðu^ Hvort heldur vér lítum til ein- staklinganna eða til þjóðfélags- heildanna þá munum vér kom- ast að raun um, að »dýpsta sár- ið« er syndin, og að ekkert veld- ur meira böli í mannheimi en, hún, Það er syndin, ranglætið og hrokinn, sem veldur því að þjóð rís gegn þjóð og vígvellir eru laugaðir blóði; það er heiftin og hatrið, sem sviptir manninn, skynsemi og dómgreind, svo hann sér ekki .hvað sanngjarnt er og; réttlátt, Hann æsir svo sjálfan sig og aðra upp til liryðjuverka, og dauði og tor- tíming bíður við dyrnar. Þannig er ástandið í heimin- um á vorum dögum; þjóð bersfc við þjóð og bræður berast á banaspjótum af ógurlegri heift og dæmafárri grimmd,. Skyldu mennirnir ekki vita, að þetta er brot mót vilja Guðs, að það er synd, sem hrópar til himins? Skyldu mennirnir ekki skilja, að ef syndin væri af máð af jörði- unni gæti ekkert slíkt átt sér staö, að þá réði kærleikur og elska hugsun vorri og gjörðumi og að hamingja og gleði kæmi í stað hörmunga og tára? ¦ Ef vér svo lítum til einstak- linganna, hve veldur þá ekki syndin þar mörgum tárum og miklumi sáa*sa.uka; á öllum aldri mannsins er hún að verki og sviptir oss sælu Ufsins, þeirri sælu, sem, Guð vill að það færi hverjum einum af oss. Eg hef séð unga menn og kon- ur harmþrungin og beygð und- an byrði syndarinnar og afleið- ing.inn hennar og heyrt hina eldri andvarpa: »Mín synd, mín synd!« — Og þó eru það flestir, sem í húmi hinnar þögulu næt- ur leita á Jesú fund biðjandi: »Guð, vertu mér syndugum l.íknr samur«. Vér dyljum synd vora og sársauka vorn fyrir öðrum mönnum, og reynum jafnvel að fela hana fyrir augliti hins al- sjáanda Guðs, svo hin djúpu sár syndarinnar vilja einatt spillast og verða að þeirri und, sem að ben gjörist, ólífissári, sem eitr- ar aUt vort líf og gerir það að byrði íi stað þess að það á að vera oss dýrðleg gjöf frá hendi Guðs. — Þessvegna svipta menn sjálfa sig lífinu, að þeim finnst það þyngri byrði en þeir geti borið; þess vegna er hugsýki og þjáningar hlutskipti svo margra, að þeir geta ekki beð- ið í einlægni: »Guð vertu mér syndugum líknsamu:r«, og því f á þeir heldur ekki að heyra orðið frá himni, sem eitt getur hugg- að er svo stendur á: »Barnið mitt, þér eru þínar syndir fyrir- gefnar«. En ég hef líka fengið að sjá hina hryggu gleðjast og hina vonumsviptu fagna er þeir nálg- uðust frelsarann með bæninni: »Herra, miskunna þú mér«, og þeir heyrðu rödd hans í kyrrð- inni: »Barnið mitt, þínar syndir eru þér fyrirgefnar«. Ég hef séð þá, sem stóðu á barmi hyldýpisins, albúnir að hverfa úr tölu lifenda, af því þeim fannst lífið of þung byrði, en sem þó enn krupu niður, »féllu að fótum Guðs«, og and- vörpuðu: »Hjálpa oss herra, því vér förumst«, og séð þá rísa upp aftur með bros á vör, því þeir fengu að heyra, innst í sálu sinni, hið volduga orð. »Barnið mitt, þér eru þínar syndir fyrir- gefn,ar«. Elska Guðs fór um sái þeirra og þeir fylltust unaði hans, svo nú var þar bjart, sem áður var myrkur, nú þar friður og ró, sem áður var ófriður og sár hugarkvöl. Alft var nýtt í Drottni, »dýpsta sárið« var grætt, lofgjörð og þakklæti fyllti hugann, þar sem áður ríkti ör- vænting og, óbærilegur sársauki er nú friður og heilög hvíld. — Sælan í faðmi Drottins er full,- kominn sæla. tJtbreidið Bjarma.

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.