Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 15.10.1936, Blaðsíða 3

Bjarmi - 15.10.1936, Blaðsíða 3
B J A R M I 79 KRISTILEGT HEIMILISULAD útgefnndi: Ungir inciin í Hejkjavík. Askriftargjald kr. 5.00 á ári. Kciniir út 1. og 15. hvers ínánaðar. Gjalddngi I. jöní. llitstjórn: Ástiáður Siguis:eiiidórsson K.iarni Eyjólfsson (J iinnar Sig urjonsson. Afgrciðsla Þórsgötu 4. — Sími 3504. Pósthólf 661. . Prentsmiðja Jóns Helgasonar. Reynslan Á öðrum stað í blaði voru; birt- u.m vér grein um starfið meðal stúdenta- Vér erum þess í'ull- vissir, að sá, sem les þá gréin með athygil, fær þar merkilegt efni um að hugsa, viðvíkjandi andlegu starfi og útbreiðslu Guðs ríkis. Það er ómótmælan- lega eitt, sem vert er að gefa gaum í sambandi við þessa grein og það er, hvað segir reynslav. oss um starfið meðal æskunnar? Pað fyrsta sem reynslan vill sýna oss, snýr að oss sjálfum. Hér á landi hef ir í bóðun og op- inberu starfi kirkjunnar verið svo að, seg'ja einráð frjálslynd og róttæk skoðanaboðun, en ekki boðun kristindómsins. Þetta er ómótmælanlegt og hægt að sanna með tilvitnuinum. í ræður og skrif islenzkra guðfræðinga, að ekki sé minnzt á kennsluna í guðfræðideildinni. 1 rás sinni butrt frá Biblíunni sem mæli- kvarða og algilds úrskurðar- valds í trúarefnum, hafa guð- fræðingarnir misst sterkustu stoðina undjr þann myndugleik, sem nauðsynlegur er til þess að geta boðlað1 mönnuim það, sem ei- lífu lífi kemur við. Til að lappa upp á þessa vöntun sína, hafa margir gripið til spiritismans og yílja nota hann sem sönnun, enda þótt hann sé andstæður kristinni kenningu, Hver er á- vöxtur þessa starfs? Hvað segir reynslan? Hún segir: Vegur íslenzku. kirkjunnar fer hnignandi meö hverjum degi. Fólkið leitar burt frá henni, einkum æskan. Af hverju? Jú, af því, að almenn- ingur he'fir tekið. róttæku kenn- ingarnar eins og liggur næst hendi, og hver maðuir er orðinn sinn eigin trúarhöfundur og úr- skurðarvald. Fjær kristindómin- um er ekki hægt að komast. Þetta segir reynzlan. Hið annað, sem reynslan vill ségja oss er fólgið í umræddri grein í blaði voru. Par segir: Par sem Guðs orð, hið gamla fagnaðarerindi er boðað, þar er Prófessor Hallesby á Islandi. Eins og áður hefir verið getið hér í blaðinu all ítarlega var von á próf. Hallesby í heimsókn til Islands rísa.mt sex trúuðum stúd- entum með Lyru síðast. Pessar- ar heimsóknar biðu aliir trúaðir menn á Islandi með rnikilli eft- irvæntingu. Margir eldri og yngri hafa þráð og beðið áruim saman u.m að Islandi mætti hlotnast sú blessun. að fá b.ein> sókn þessa merka manns. Og nú var tíminn kominn, pað sem áð- u.r hafði reynzt ókleift gjörði Guð nú svo blátt áfram og ein- faldl,ega,hann sendi prófessorinn hingað til vor. Paö duldist oss ekki að það voru, ekki allir, sem með jafnmikillli gleði í huga horfðu fram til komu hans, enda koni það brátt á daginn. En það sýnir oss bezt hvílíkur kraftur er í starfi hans, að svo mikill ótti og skelfing skuli grípa óvini kristinnar trúar og það styrkti oss aðeins í eftirvæntingUinni eft- ir miklum árangri. sigurafl, sem sigrar heiminn og, vinnur syndara fyrir Krist. Æskan kemur, menntamennirn- ir koma, að eins af því að hið gamla, fagnaðrerindi er boðað. Af hverjuj? Jú, af því, að krist- indómurinn er raust Guðs til mannsins, og kenningar mann- anna verða það aldrei. Þetta seg- ir reynslan. Vilja hinir gáfuðu fslendingar ekki beygja sig fyrir reynslunni, og leyfa Guði ao komast að með sínar kenningar? Pað er það eina, sem bjargar. Meðan Hallesby dvaldi hér hélt hann um 12 samkomur í Reykjavík og 2 í Hafnafirði auk Iiess sem hann hélt 6 fyrirlestra á vegum Háskóla fslands. Samkomurnar voru allar mjög vel sóttar og hafði prófessorinn einkennilegt vald yfir áheyrend- unum. Hann fluittá skýran og á- kveðinn boðskap uan iðrun og afturhvairf og það sem nútíminn hefur mesta I>örf fyrir nýtt líf í Guði. Hann talaði með miklum myndugleik og sannfæringar- krafti og gat varla nokkrum, sem á hlýddi dul.izt að hér var á ferðinni maður, sem talaði af lærdómi og þekkingu um þá hluti, sem hann hafði reynslu í. Og hef ur vaf alaust liðið þaö. a,nd- varp frá hjörtum margra áheyr- enda: Ö, að líf mitt væri byggt á þessum sama trausta grund- vellá. Háskólafyrirlestrarnir byrj- uðu i Kaupþingssalnum og var fujlt hús þegar á fyrsta fyrir- lestri og jókst aðsóknin svo, er á leið að 3 síðustu fyrirl,estrana varð að flytja í Nýja Bíó og voru þeir fluttir fyrir nær fullu húsi. Petta mun vera nær einsdæmi um, aðsókn að Háskólafyrirlestr- um hér á landi. Stúdentasamkomur hélt pró- fessorinn og norsku stúdentarnir 2 á Gairði og var góð aðsókn að þeirri síðari. Menntaskólann og kennara- skókinn heimsóttu, þeir einnig og fengu ágætar viðtökur. Heimsókn Hallesby's hef ur tví- mælalaust haft mjög mikla þýð- ingu. Peir trúuðu hafa styrkzt í sínu trúarlífi og fengið mikla uppörfun og hvöt til aulcins starfs. Einnig getum vér verið viss um að margir hafa vaknað og andvarpað eftir Kristi, að fylling tímans mætti renna upp í l,ífi þeirra. Og ennfremnr get- ur varla nokkrum, sem á mál p.rófesoisirs hlýddi dulizt að boðskapur hans var hinn gamli lifaindi kristindómur, sem einn rnegnar að létta af mönnum syndabölinu og- veita líf. — Og starf hans hér hefur enn sýnt oss, eins og prófessor Magnús Jónsson benti á, er hann þakk- aði Háskólafyri.r],estrana, að þar sem þetta gamla orð er boðað kröftugt og afdráttarlaust, vill fólk gjarnan hlusta., Norsku stúdentarnir munu' dvelja hér og starfa fram í des- ember, Priðjud. 20. okt. leggja 3 þeirra. Hareide, Flörenes og Lunde af stað til, Akureyrar og munu starfa þar um vikutíma, og 2, nóv, munu hinir 3, Sund- een, Andersen og Marcussen leggja af stað til Vestmanna- eyja. Vér viljum að lokum beina þeim tilmælum til alíra þeirra, sem þetta l,esa, að slá hring um þetta starf til fyrirbænar. Án þeirrar aðstoðar allra trúaðra manna er hætt við að starf þess- ara vina vorra beri lítinú árang- ur. Styrkið þá og látið þá finna bræðraþel hvar sem þér hittið þá. En að síðustu, norsku vinir og bræður, hafið þökk fyrir kom- una og þá fórnfýsi og kærleika, er þér haf ið sýnt okkar f ámennu og afskektu þjóð! BRITTA 71 f jörlega og var hin sama og hún hafði verið. fyrr- um, þegar trúnaðansambandið var milli þéirra. »Áform niín eru enn nokkuð óákveðin«, svar- aði Hjál,mar, »og ég verð ekki lengur í Stokk- hólmi, í þetta sinn, en þangað til á morgun«, »Hvert ætlarðu á morgun?« spurði Elsa með glampa í augunum, sem ^erði Hjálmar tregan til þess að svara, en hann komst ekki hjá því. ^>Ég ætla að hitta alla. gömlu vinina mína og kunningjana og fer þess vegna til fæðingarbæjar m,íns«, sagði hann. »A,ha, —' þú ætlar þá til Ortofte! Ég bið að heilsa gömlu frú Kix)hn, ef hún þá man eftir skeytingarlausu stúlkunni, sem var hjá henni. Og ég bið líka að heilsa Brittu Reiner, ef þú hittir hana«, »Auðvitað geri ég það. Ég ætla að leita alla uppi«, sagði Hjálmar og varð sjálfur undrandi yfir því, hve hann var stuttur í spuna; það olli honuim blátt áfram líkamlegra óþæginda, að heyra hana nefna nafn Brittu Reiner, sérstak- lega með þessum ísmeygilega hreim í .röddinni. Honuim fannsUnæstum, að einhvernskonar lítils- virðing fælist á bak við það. Eftir að búið var að drekka teið, yfirgaf Hjálmar heimih bróður síns með dapurleika- tilfinningu í hjarta. Velmegun ríkti þar að vísu, en ekki hamingja. Hvoru þeirra var það að kenna, öðru eða báðum? Hjálmar sá, að Eiríkur 72 og Elsa höfðu ekki haft neitt góð áhrif á hvort annað. Sárást sveið honu,m það veg'na bróður síns. Og það var með samvizkubiti, að hann minntist ósannindanna, sem hann hafði sagt, til þess að hreinsa Elsu gagnvart Eiríki. Hann hafði gert þeim báðujn tjó.n, og fannst hann því vera þeim< skuldbundinn, sérstaklega bróður sínum. Að játa það fyrir þeim, myndi ekki koma neinu góðu til leiðar; allt, sem hann gat gert, var að biðja fyrir þeim og reyna að bæta fyrir brot sitt með því að tala sannleika upp frá þessuu »En hvað hann hefir breytzt mikið til batn- aðar!« sagði Elsa, jafnskjótt og Hjábnar var farinn, og hún var orðin ein með manni sínum,. »Hann er sjálfum sér líkur, að öllu leyti«, svaraði Eiríkur. »Nei, það er mikill munur«, sagði Elsa »ö, já, hann. er orðinn eldri og fátækari«, sagði maðuir hennar. »Það er ekki aðeins það«, sagði Elsa, óánægð yfir skilningsleysi hans. »Hvað er það þá?« »Ef þú getur ekki séð það sjálfur, get ég ekki kýrt það fyrir þér«. »"Eg er þó ekki neinn fábjáni. Skýrðu það fyrir mér, ef þú meinar þá nokkuð með, þessu«. »Hann er breyttur í sínu innsta eðli«. »Einmitt það, þú þekkir hans innsta eðli. Eg sé aðeins hið ytra, en ég verð að viðurkenna,

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.