Bjarmi - 01.09.1937, Síða 4

4
B J A R M I
kristni, segja menn. Þess vegna
er krafan gerð til kirkjunnar:
Ný siðabót á hinum úrelta krist-
indómi. Gefið oss nýja trúar-
játningu; eða lcennið mönnurn
aS minnsta kosli að leggja nýj-
an skilning i gömlu orðalillæk-
in!
Vér þökkum vinsamlega fyr-
ir hin góðu ráð. En að fela liina
þrautreyndu játningu kirkjunn-
ar hverjum óvöldum „siðbótar-
manui“ til umbóta, það gjör-
um vér nú samt sem áður ekki.
Vér minnumst poslulans, sem
sagSi: „Látið yður ckki afvega-
leiða af ýmislegum og annarleg-
um kenningum, þvi að það er
golt að lijartað styrkist við náð“
(Hehr. 13:9). En sú „siðabót“,
sem sníður náSina burtu úr
kristindóminum, heyrir að
sjálfsögðu til þeim kenningum,
er afvegaleiða.
Á liðnum árum liefi ég kost-
gæfilega kynnt mér bækur og
biöð hinna nýju lueyfinga. Ég
hefi verið lieyrnarvottur að
trúar-efasemdum og skrifta-
rnálum nútíðarmanna svo
liundruðum skiptir. Ég liefi ver-
ið iijarlanlega fús á að læra af
hinu nýja — vel minnugur
þeirrar áminningar postulans,
að prófa allt, en halda því sem
gott er (I. Þess. 5:2). Og ég
held þvi ekki heldur frarn, að
allt liið nýja sé óréttmætt. En
þetta segi ég og lel rétt vera:
Kristindómur kirkjunnar get-
ur undir engum kringumstæð-
um orðið endurbættur af öðr-
um en þeim, er þekkja hann af
eigin reynd, og vita að hverju
gagni hann getur orðið í mann-
lífinu. Þeir menn allir, er ekki
hafa sjálfir tileinkað sér og
sannreynt lcjarna kristindóms-
ins, en gera sér far um að „lag-
færa“ hann, líkt og kennari leið-
réttir stíla í barnaskóla, þeir cru
ekki siðbótamenn, heldur
skottulæknar. Ilið gainla verður
aldrei umbætt (reformerað),
að minnsta kosli ekki á sviði
trúmálanna, með þvi aö sniða
burtu og breyta til að utan,
Iieldur eingöngu með þvi, að til-
einka sér hið gamla með skil-
yrðislausri alúð og sannreyna
kjarna þess.
Þeirri aðferð beitti Lútlier. —
Hann varö ekki siðbótarmaður
nieð því að sitja í makindum,
að hætti bókvitringa, og fitla
við liina kaþólsku kenningu.
Með brelldri samvizku sann-
reyndi liann frelsiskenningu
kirkjunnar i hörðum skóla lífs-
ins. Hann þráði umfram allt að
finna frið, öðlast hjálpræöis- ^
fidlvissuna, verða lireinn, slerk- >
ur og glaður i Guði. Af alúð
opnaði Iiann sál sína fyrir
þeirri lijálp, er kirkjan liafði
að bjóða; og svo varö innri
leynslan sú, að það, sem frels-
aði liann og veitti lionum sig-
ur, það var ekki „syndalausn-
arsala“ né dýrlingadýrkun,
munkalifnaður né verknaðar-
verðleikar, heldur hinn fagnað-
arríki boöskapur um fullkomið
verk Jesú Krists, um þá óverð-
skulduðu náð, sem að oss er
rétl frá krossi Jesú Krists. Og
með þessum liætti varð liann
siðbótarmaður af lífi og sál'.
Þessa einu og sömu leið
verða þeir menn aö fara, er nú
cru svo sólgnir í nýja siðabót
innan kristnu kirkjunnar.
Yér samsinnum ekki þvi sið-
bótaskrafi, sem aðallega stefnir
að ópersónulegri kenningu, alls-
lierjar-samsteypuguðrækni, sið-
ferðilegum skynsemihugleiðing-
um — og menningar-ofmetnaði.
Sá maöur, er sjálfur liefir verið
staddur í syndaneyð, þar sem
innri maðurinn var að þvi kom-
inn að örmagnast undir synda-
þunganum, — sá einn getur lagt
orð í belg um „trúarkreddur“
kristindónisins, um erfðasynd
og sekt. — Sá maður, sem i
bugarangist og eigin vanmætli
liefir fundið sér örugga fólfestu
undir krossi Krists og sjálfur
reynt það, hvernig þar veitist
slyrkur til aö trúa á fyrirgefn-
ingu syndanna og barnarétt lijá
Guði, sá einn getur lagt orð i
belg unr „kredduna“ þá, er svo
hijóðar: „Sjá Guðs lambið, sem
ber heimsins synd!“ -—- Og ein-
ungis sá, sem í liinni góðu
breyskleika-baráltu til helgunar
hefir sjálfur reynt það, að sú
barátta er ekki aðeins gegn
lioldi og blóði, heldur og gegn
andaverum vonzkunnar í liim-
ingeimnum, sá einn getur lagt
<>rð í belg um „kredduna“ þá,
að til sé persónulegur djöfull og
glötunar-möguleiki. — Engin
siðabót er réttmæt önnur en sú,
sem getin er af sjálfum antla
kristindómsins. Sé hún annan
veg til komin, þá er þar að ræða
um vélabrögð liins vonda, en
ekki hjálp Ileilags Anda lil um-
bóta.
En sá, er í sannleika þekkir
hið innra gildi kristindómsins,
hvað mundi liann leggja til mál-
anna um nýja siðaból innan
kristnu kirkjunnar?
Ég get auövitað ekki svarað
nema fyrir sjálfan mig, og ég
geri það á þessa leið: Honum
mundi vera það ljóst, að það,
sem meslu varðar, er fyrst og
fremst það, að kristindómur
kirkjunnar urnbæti oss, — en
ekki að vér umbætum liann.
Mikið af nýtízku siðbótar-ákaf-
anum byrjar á öfugum enda:
að umbæta kristindóminn, í
stað þess að láta hann umbæta
oss. Auðvitað er það allt auö-
veldara, að „endurbæta“ krist-
indóminn þannig, að liann sam-
þýðist vorum eigin hugsun-
um, eða verði hæfilega rúmgóð-
ur fyrir „vorn gamla mann“,
en að láta kristindóminn lialda
broddi sínuni og krafti og lála
hann umbæta oss. En þaö væri
i sannleika sagt, að lilaupa und-
an merkjum.
Nl. næst..
Úr ýinsurn áttum.
Þökk sé þeim, sem þegar eru bún-
ir að borga yfirstandandi árg. blaSs-
ins. Framtíð blaðsins iiyggisl á á-
huga, fórnarlund og skilvisi vina
þess og kaupenda, að miklu leyti.
Þess vegna eru útg. þakldátir hverj-
um þeim, sem sýnir þetta i verki.
Enn eru þeir nokkrir, sem ekki hafa
gert það, en þeir gerðu vel lil blaðs-
ins, ef þeir sendu pvi andvirði ár-
gangsins við fyrsta tækifæri.
*
Gætir þú ekki útvegað einn nýjan
kaupanda? Nýir kaupendur fá sög-
una „Britta" (verð kr. 1.50) í kaup-
bæti um leið og þeir borga árg.
*
Fagurt fordæmi. 9 ára gömul
stúlka á Vestfjörðum vann um dag-
inn 25 krónur i „Happdrætti Há-
skóla íslands“. Hún gaf þær undir
eins til kristniboðsins í Kína. Guð
blessi hana fyrir það. líf hún ætti
marga sína líka meðal þjóðar vorr-
ar, ]>á þyrftum vér ekki að láta er-
lenda þjóð standa strauin af íslenzku
kristniboðunum, eins og nú er að
meira og minna leyti. Þá myndi líka
vera bjarl.ara yfir öllum hag þjóðar-
innar, en nú er. Guð vill nota litlu
stúlluina til að opna augu þjóðar-
innar fyrir þessu, en vill þjóðin
skilja það?
*
Norðurlandamót kristinna stúd-
enta og menntaskólanemenda, frá
Danmörku, Finnlandi, Noregi og
Svíþjóð, var haldið í Ábo í Finn-
landi fyrir skömmu. Þátttakendur
voru fleiri nú en nokkru sinni áður
á þessum mótum, cða fuil 700
manna. Meðal ræðumanna þar voru
prófessor Hallesby og Friðrik Wis-
löff, prestur og biblí uskólastjóri í
Osló. Altarisgestir í lokaguðsþjón-
ustu mótsins voru um 700, flest
stúdentar.
*
Ivristnir læknar frá norðurlönd-
um halda einnig mót li.—5. sept-
ember n.k. að Hösbjör í Noregi.
Fulltrúar frá kristilegum læknafé-
lögum í Danmörku, Finnlandi, Nor-
egi og Svíþjóð mæta þarna og er
gert ráð fyrir að þeir verði um 100
auk nokkurra læknastúdenta. Síðast
var samskonar mót lialdið fyrir
þrem árum í B’ástad í Svíþjóð.
w ,.**>*,£
67
Þcssi hugsun kom að henni einu sinni, er hún
var að hræra í hrísmélsgrautnum.
Og hugsunin kom svo skyndilega, að liún
setti frúna út úr jafnvægi um stund, og liún
rankaði ekki við sér fyrr en viðbrunalykt lagði
að vitum hennar.
Þá tók hún til óspilltra málanna og hrærði í
grautnum af kajipi, en jafnframt því, er ausan
snérist i pottinum, Iiringsnérist Iiugmynd henn-
ar i höfðinu á lienni, svo að hún eyrði varla við
pottinn. Og eftir þvi sem hugsun hennar hring-
sólaði mcira í höfðinu, þá óx bún þess meira,
þar til bún var orðin svo fyrirferðamikil að hún
gat ekki borið hana lengur ein, og varð að létta
á sér við mann sinn.
Hann var einmitt að liengja upp mynd á skrif-
stofu sinni þegar kona lians kom inn, og hvort
sem það nú var af asanum, sem var á frúnni,
er hún skálmaði inn um dyrnar, eða af því, að
hún yfir Iiöfuð skyldi koma inn til Iians til að
tala við liann, sem var ákaflega óvanalegt,
])ví þyrfti hún að lala við hann, þá kallaði hún
vanalega á hann — þá brá Lund svo við að hann
lapaði myndinni úr liöndum sér, svo að hún datl
á gólfið og glerið mölbrotnaði.
En öllu óvenjulegu var ekki þar með lokið,
því í slaðinn fyrir skammir og rifrildi, sem
hann þóttist eiga vist fyrir aðra eins slysni og
þetta, þá sagði frúin aðeins í mjúkum róm:
68
„Verlu ekki að taka þér þella nærri, góði
minn, þclla getur alla hent og glerið að tarna
er ekki svo mikils virði.“
Hún scltist því næst og Lund skildist að liann
ætti að laka sér sæti líka.
„Hvað ætlaði ég að segja, góði minn - Það
er annars sjaldgæft að við tölumst almennilega
við, þú og ég.“
Lund kinkaði kolli því til samþykkis.
„Og eitthvað ættum við þó að liafa li! að tala
saman um.“
Hann kinkaði aftur kolli.
„Við erum þó hjón.“ Hún fitlaði við svuntuna
sína.
Lund gat ekki borið á móti því.
„Og við eigum eitt barn, Lund.“
„Já víst er um það,“ svaraði skógarvörður-
inn. Honuni fannst að Iiann mætti lil að segja
eilthvað.
„Hefir þér aldrei komið neitt í hug?“
„Nei, ekki svo ég viti, livað-e. . . .“
„Já, ég skal segja þér að við erum lélegir for-
eldrar, Lund, það er hrein og bein skömni að
því. Við höfum algerlega gleymt að annast
barnið okkar.“
„Ja, mér virðist þó, að-e. .. . “
„Hvað virðist þér, góði minn,“ lók hún franim
í fyrir honum. „Hefir þú kannske hugsað lyrir
framtíð liennar? Hún gelur þó ekki lifað svona