Æskan - 01.08.1937, Qupperneq 9

ÆSKAN
89
Tíkin Dimma og lambið.
Fyrir nokkrum árum átti eg fjártík, sem eg kall-
aði Dimmu. Hún var hrafnsvört að lit og gljáandi
á skrokkinn og var hún uppáhald allra á heimil-
inu, og livar sem hún kom. Hún var af frönsku
kyni í föðurætt, nokkuð stærri en hérlendir hund-
ar gerast, sem taldir eru al-innlendir. Hún var
fremur góð við fjársmölun, en nokkuð svæsin
samt, en beit þó enga skepnu. Þegar lambær stóðu
framan í henni, og henni var sigað mikið, kom
það fyrir, að hún elli upp lambið og sló því flötu,
en sleppti því strax, þegar kallað var lil hennar.
Það var eitt vor á sauðhurði, að komið var heim
með móðurlaust lamh. En svo stóð á, að daginn
áður hafði verið fleygt hvolpum undan tíkinni og
lá hún flatmaga með stóru júfri og fulla spena af
mjólk, þegar komið var með lambið. Er þá Ivrist-
jana fósturdóttir mín þar nærstödd og tekur lamh-
ið, af gáska, og lætur það sjúga tíkina, þar sem
hún lá, en lambið var svangt og áfjáð að sjúga.
Þegar lambið hafði sogið um stund, stendur tíkin
upp og nusar um lambið, labbar svo af stað og
lambið á eftir henni. Eftir litla stund er tekið eft-
ir því, að lamhið er aftur farið að sjúga, en tíkin
stendur róleg og ánægjuleg á meðan.
Þá var það einhver, sem sagði: »Það er leiðin-
legt að láta lambið vera að sjúga tíkargreyið«.
Þessu var nú samt enginn gaumur gefinn og voru
lambið og tíkin látið eiga sig til næsla kvölds. Þá
gerði Kristjana tilraun til þess að stía þeim í
sundur, með þvi, að láta lambið inn í baðstofu,
en loka tíkina úti. Eftir litla slund fer lambið að
jarma, en tikin kemur upp á gluggann og hamasl
við að klóra í hann og þekjuna. Yarð þá Krist-
jana að hleypa Dimmu inn lil lambsins, svo að
allt varð kyrrt og rótt.
Eftir þelta var tíkinni lofað að hafa lambið.
Leið svo hátt á aðra viku, að lambinu fór vel
fram á tíkarmjólkinni. Þá vildi svo til, að ein
ærin missti lambið sitt. Var þá talið sjálfsagt að
venja lambið undir þessa á, og tókst j)að sæmi-
lega. En jjá joólli ekki lengur hlýða, að láta tíkina
fóstra lambið lílca. Yar því ærin tekin ásamt lamb-
inu og flutt inn á svonefndan Staðarháls, og ekki
skeytt um þau meir, og eru jiau úr sögunni.
En það er frá Dimmu að segja, að hún tók svo
miklum hreylingum, að hún varð varla nothæf til
smölunar eftir þetla. Hún var helst ekki fáanleg
til jiess að hlaupa í kindur, jió að henni væri sig-
að á þær, og við unglömb var hún mjög vinaleg,
hvar sem þau urðu á vegi hennar.
Það kom svo greinilega í ljós hjá þessari tikar-
skepnu, hve máttur kærleikans getur áorkað mik-
ils meðal dýra, eins og' manna, þar sem kærleik-
ur tikarinnar til lambsins gat svo að segja gjör-
breytt eðlisháttum hennar.
Jón B.jarnason, Skorrastað.
Ymsir tóku nú að tínast hurt, einkum jieir, er
óttuðust frekari aðgjörðir, ef þeir hlýddu ekki hoði
stöðvarstjórans. Bobbí og Fríða komu nú liægt og
hikandi til Péturs.
Pétur hristi aðeins höfuðið, er liinn ókunni tal-
aði, en hann þrýsti hönd hans innilega og leit eins
vingjarnlega til hans og liann gat.
»Farið með hann inn«, hvíslaði Bobhi. »Mamma
getur talað frönsku. Hún kemur með næstu lest«.
Stöðvarstjórinn tók vingjarnlega í handlegg
mannsins, en hann reif sig lausan og reyndi að
hrinda stöðvarstjóranum frá sér, hóstandi og skjálf-
andi af ótla.
»Æ, sjáið þér ekki, að liann er hræddur?« sagði
Bobbí. Hann heldur, að það eigi að loka sig inni,
j)að er eg alveg viss um. Horfið í augu lionum!
Lofið mér að reyna, eg liefi einnig lært frönsku í
skólanum og lcann fáein orð. Bara að eg gæli
munað þau«.
Stundum vill jjað til, að hægt er að gjöra hina
ólíklegustu hluti, þegar neyðin kallar að; hluti,
sem engum dytti annars i hug að reyna að fram-
kvæma.
Bobbí hafði ekki verið sérlega dugleg að læra
frönsku i skólanum, en þegar hún leit inn i þessi
örvæntingarfullu augu, mundi hún i raun og veru
fáein orð úr frönsku og mælti:
»Vous attendre. Ma mére parles francais. Nous
étrc bon pour vous®.1)
Það er óvíst, hvort ókunni maðurinn hefir skilið
nokkuð af þessu, en hann skildi að minsta kosti
vinarjjelið, er hann fann svo glöggt, er hún rétti
honum höndina og strauk lilýlega með hinni hendi
eftir hinni gatslitnu ermi hans.
Hún leiddi hann blíðlega inn i innsta herbergi
stöðvarstjórans, og hin börnin komu á el'tir. Slöðv-
arstjórinn skellti hurðinni í lás við nefið á hinum
forvitnu mönnum, er enn þá biðu góða stund mas-
andi fyrir utan luktar dyrnar. En að lokum löl)b-
uðu þeir þó burt, tveir og þrir saman.
Framli.
1) Biðið okkar. Móðir mín talar frönsku. Við vcra góð við vður.