Muninn

Árgangur

Muninn - 01.02.1930, Blaðsíða 2

Muninn - 01.02.1930, Blaðsíða 2
MUNINN frammistaða hins siðarnefnda, sem aðalleikanda, horíum til sóma. Meðferð Sigurðar Ouðjónssonar á »Kobba veitingamanni« varnokkuð einhæí og röddin tæplega nógu ísmeygileg. Enda er leikandinn of »stabil« og frumlegur, til þess að geta skriðið að fullu í undirlægju- gerfi Hafnarveitingamanns. En rösk- legur var leikur hans úg stundum góður. Fógetinn var smáhlutverk, sem Hermann bar uppi, teinrjettur og öruggur. Víst mun mörgum hafa fundist, að þar lagi valdsmaður í blóðinu. Undór, Lárus og Jón (i Leander) hðfðu svo smá hlutverk, að ekki gafst þeim tækifæri til áð sýnasjer- staka leikhæfni. En öll var fram- koma þeirra hin sæmilegasta. Lítið hlutverk á sviði er og Pernilla, þótt hún sje pottutfnn og pannan í ráðagerðum og brðgðum öllum. Nanna Tulinius leikur það hlutverk Ijett og lipurlega. Pá koma leikendur þrír, sem verðskulda sjerstaka eftirtekt. En það eru Hólmfríður, Sveinbjörn og Jón fsíeld (f hlutverki bóndakartsins). Öll eru hlutverkin mjög lítil, en með ágætum af hendi leyst. Trauðla finst mjer unt að gera um hver þeirra þriggja inni verk sitt best af hendi, enda þótt Jón hafi minst hlutverkið. Mundu, þau þrjú ekki eiga fram- tíð fyrir höndum, sem leikarar, ef vel væri á haldið? Svipbrigði Hólmfrfðar voru ágæt og fas alt sömuleiðis. Hún var altaf >maddaman< með öllum sínum *maddömu« sjerkennum og hún gleymdi aldrei hlutverki sínu, sem marga hendir, ef þeir þurfa að standa lengi þegjandi á sviði. Petta gerði leik hennar heilsteyptan. Að þessu leyti er sama um Sveinbjörn að segja, sem leikur gimsteinasalann prýðiiega. Hann er altaf með, leikur altaf. Ef til vili er leikur hans mest lifandi, enda er hlútverkið vel lagað til slíkrar meðferðar. Var óblandin ánægja að sjá leik þeirra tveggja og sömuleiðis Jóns. Meðferð hans á karlinum var framúrskarandi eðli- leg, Ijett og ýkjalaus. Hlutverkið var afar Iftið en á meðferð þess sást hvorki blettur nje hrukka hjá Jóni. Og Ofunur er mjer á að þar sje ekki leikarinn sístur. Bjarnargreiði má þáð teljast að velja yngstu og vænstu mey skól- ans til að Ieika hlutverk gamallar, heimskrar og herfilegrar kerlingar. Purfði er allsendis ómögulegt að gera sig fyllilega að slíkri veru af þeirri einföldu ástæðu, að hún er alt of þrungin rótdýpstu kostum Ijómandi æsku til þess. Jafnvel snilli leikstjórans hefir tæplega dugað til að gera andlitið ellilegt þá stuttu stund, sem hún þurfti að vera á leiksviðinu. Hið frjóasta ímyndunar- afl hefði ekki getað talið neinum trú um, að rödd sveitastráksmóðurinn- ar væri rödd kerlingar. En i fullri hreinskilni sagt: Mjer þótti einmitt þetta prýða leiksýning- una. Pað minti svoafburða-skemíi- lega á hverjir það voru, sem voru að sýna leik. — Með þessu er eng- anveginn gert litið úr Ieikhæfni Puríðar. Og ekki verður annað sagt, enaðhún leysti hlutverk sitt furðu- vel af hendi jafn illa og þær áttu saman, hún og kerling. Leikstjórinn, Ágúst Kvaran, hefur sýnt fi amúrskarandi mikinn góðvilja í garð skólans og fórnfýsi í þágu leikstarfseminnar. Hann hefur eytt miklum tfma til leiðbeiningar og gert það með frábærri alúð. Mun ærið mikið honum að þakka hversu vel tókst. Á hann opinbera þðkk skilið. Að síðustu þetta, þótt leitt sjé að þurfa að láta það fylgja: Pótt það sje almenn venja hjer i bæ að enda sjerhverja samkomu eða skemtun með dans, þá getur ekki komið' til mála, að skólinn geri slikt að vana sinum. Ef fullri hrein- skilni er beitt, verður það að teljast hneyksianlegt menningarleysi að >slá upp bal!i< á eftir t. d. fyrirlestri eða leiksýningu. jeg veit að almenn- ingsálitið telur slíkt sjálfsagt. En skóli, sem er að ala upp komandi menningarleiðtoga þjóðarinnar, getur ekki og má ekki sjálfstæðis sfns og sóma vegna og um fram alt upp- eldisstarfs síns vegna, hneygja eyru að Ijelegustu röddum þess álits. Skólinn stóð bænum ofar meðan á leiksýningu sfóð. Jafnskjótt sem henni var lokið, steig skólinn niður til bæjarins. Jeg segi þetta ekkt sðkum neinnar þröngsýnnar skoð- unar á dansi út af fyrir sig. En það er metnaður minn skólans vegna, að hann sje hafinn yfir þann andlega tómleik og vesaldóm að þurfa jafnan að >fylla upp« skemti- skrá sína með þessum margþvælda tiskulið sjerhvers mannfagnaðar — dansi, sem er orðinn skrautbúið lík í tómri lest íslenskrar kauptúna- menningar. Skólinn stendur upp á brekku — ofar en bærinn. Hann á og að standa ofar í menningarbrekkunni. Hann á að eiga það andlega stór- læti, sem bannar honum að leita niður hallann. Allra síðast þökk til allra leik- enda fyrir starf sitt alt. En þð stærsta þðkk fyrir þann heiður, sem þeir hafa gert skólanum og þá auknu trú á nútið hans og fram- tfð, sem þeir hafa gefið okkur. Pökk og virðing okkar hinna! 23. jan. 1930. E. M. » er pao i ser « Gamlir málshættir geyma oft djúp sánnindi í fáum láíiausum orðum. f þeim er fólgin þekking eldri kyn- slóða á lifinu, þekking, sem reynslan hefir fært þeim heim. Pá þ ekking og reynslu eigum við, sem yngrí erum, að færa okkur í nyt, svo að við þurfum ekki að fara eins mikla króka og forfeðurnir, og getum því stigið feti framar en þeir. —

x

Muninn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Muninn
https://timarit.is/publication/429

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.