Ægir - 01.05.1925, Síða 10

88
ÆGIR
HöCundnr skýrir svo fra:
Hið fyrsta, sem vakti eftirtekt mina,
að alt væri ekki eins og ætti að vera er
um skipasmíðar ræðir, var hve mörg
skip sukku skamt frá landi og fjöldi
skipa, sem hvarf með öllu og aldrei
spurðist til. Eg fór að litast um á skipa-
smíðastöðvum og gefa mig á tal við
ýmsa, sem þar unnu, og fékk eg þá þær
útskýringar, sem til fulls opnuðu augu
mín og ásetti eg mér, að halda rann-
sóknum mínum áfram. Eg komst að
þvi, að sum hin nýju skip, sem verið
var aö smíða voru ekki fremur fær að
sigla sjóinn, flytja menn og vörur, en
gömlu líkkisturnar, sem álitnar voru ósjó-
færar og bannað að sigla.
Dag einn var eg staddur á skipasmíða-
stöð og litaðist þar um. Sá eg þar
mörg skip í smiðum og dáðist að einu
þeirra, sem setja átli á sjóinn næsta dag.
Var það vandlega og' smekklega málað
og gyliing mikil kringum nafn þess að
aftan. Var slcip þetta hið fegursta. Við
hliðina á þvi var annað skip í smíðum
og var verið að festa járnplötunum (ytra
borðinu). Eg gaf mig á tal við smið
einn, sem var þar að vinnu og spurði
hann hvort hann vissi hvað »tœring<í i
járni væri. »Skyldi eg vita það«, svaraði
maðurinn. »Hvernig mun standa á þvi,
að sum járnhönd í þessu skipi eru hæði
tærð og sprungin«, spurði eg og sýndi
honum þannig gölluð bönd. Hann kann-
aðist við að traust gæti þetta ekki kall-
ast, en bætti við: »Plöturnar styrkja þetta
og hylja«.
Eg spurði hann, hvernig plöturnar
væru beygðar og gataðar og skýrði hann
frá þvi; geklc eg þá að plötu, sem kom-
in var á sinn stað og búið var að festa
með fáum nöglum og varð ekki hreyfð;
eg sýndi honum að bil á milli plötunn-
ar og þeirrar, sem undir var, var svo,
að eg kom litla fingri á milli og spurði
eg hann þá, hvort plötur ættu ekki að
falla alstaðar saman til þess að ná þeim
styrkleika, sem áætlaður væri. Gal hann
lítið út á það, en sagði þó, að naglarnir
væru látnir draga slíka smíðagalla saman.
Þá spurði eg hann, hvort hann héldi
ekki, að þá væri nöglunum ætlað of
mikið þegar á skipið reyndi í stórsjó.
Hann spurði mig þá, hvort eg væri
skoðunarmaður, en eg kvað nei við, en
sagði honum, að eg vissi hvað skipum
líkum þessu, sem væri ætlað að fara um
öll höf, væri boðið, og hvað þau yrðu
að þola í rokum og stórsjó á reginhafi.
Hann hélt nú áfram við vinnu sína og
lét eins og hann sæi mig ekki. Rétti eg
honum þá pening og sagði: »Smiðar
gera menn þyrsta, hér er fyrir einu glasi
af öli«. Tók hann við peningnum og virt-
ist vilja hlusta á mig.
Eg bað hann að koma með mér og
sýndi honum gataröð á plötu; var alt
tilbúið til að festa plöturnar saman með
nöglum (boltum). Þegar við horfðum i
gegnum naglagöt þau, sem eiga að vera
svo, að naglinn mæti hvergi mótstöðu,
er hann fer gegnum gatið á innri og ytri
plötunni þá var hér svo, að götin stóð-
ust ekki á og voru sem hálftungl
eftir endilangri röðinni. Á þetta benti
eg honum og spurði hann, hvernig hér
væri tarið að. Sagði hann mér, að sjóð-
andi naglarnir væru þvingaðir gegnum
götin, og þegar þeir væru hnoðaðir, væri
alt i lagi. Eg spurði hann þá hvort eng-
ir eftirlitsmenn væru frá »Board og
Trade« eða Lloyd, er skip lík þessu
væri smíðuð, og hvort þeir gerðu engar
athugasemdir er göt á plötum, sem sam-
eina ætti með nöglum af ákveðinni þykt,
stæðust ekki á og bersýnilegt væri að
naglar væru helmingi rýrari en ættu að
veia er búið væri að hnoða þá og þeir