Austfirðingur - 14.07.1932, Blaðsíða 1

Austfirðingur - 14.07.1932, Blaðsíða 1
TFIRÐINGU 3. árgangur Seyöisfirði, 14. júlí 1932 23. tölublaö Ólafur Gíslason framkvæmdarstjóri. Föstudagskvöldið 1. þ. m. and- aðist á Landakotsspííalanum í Reykjavík Ólafur Qíslason fram- kvæmdarstjóri frá Viöey. Hafði hann lagst í liðagigt þrem vikum fyr og legið þungt haldinn allan tímann. Á sjúkrahúsiuu var hann aðeins fáa daga, og varð lungna- bólga hið endanlega banamein. Fullu nafni hjet hann Bjðrn Ölafur og var fæddur 4. sept. 1888 á Eydölum í Breiðdal. Voru foreldrar hans hin alkunnusæmd- arhjón Qísli Högnason og Þor- björg Magnúsdóttir, systir Eiríks Magnússonar háskólakennara í Cambrigde. Eignuðust þau hjónin að eins tvo syni, Magnús sýslu- mann Sunnmýlinga og Ólaf. Um aldamótin fluttist Ólafur með foreldrum sínum að Búðum í Fáskrúösfirði. Um þær mundir rak þórarinn Tulinius, verslun á Faskrúðsfirði og fór Ólafur til hans sem búðardrengur um ferm- ingaraldur. Fjekst hann alla æfi SÍðan Við verslun og margháttaða kaupsýslu. Kom það snemma í Ijós að ólafur var óvenjulegum dugnaði gæddur og hæfileikum. Var honum rfimlega tvítugum falin forstaða Tuliniusarverslunar á Borgarfirði. Var verslunin mjög lítilfjörleg þegar ólafur tók við. En þar urðu snögg umskifti. Versl- unin efldistmjög undir handleiðslu Ólafs. En auk þess fór Ólafur að gefa sig við málum sveitarinnar og reyndist henni hin mesta lyfti- stöng. Átti hann t. d. mikinn þátt í því, að síminn var lagður til Borgarfjarðar. Hiö sama er að segja um iæknisbústaðarmállð. Læknissetur íyrir Úthjerað var þá um tíma á Borgarfirði, en var síðar flutt aö Hjaltastaö. Yfirleitt var hann mjög viðriðinn öllfram- faramál Borgfirðinga á þeim tfma. Um 1920 fluttist Ólafur frá Borgarfirði til Norðfjarðar. Höfðu Sameinuðu íslensku verslanirnar keypt eignir Qísla Hjílmarssonar og varð ólafur þar verslunarstjori. Kom Ólafur þar upp stórrekstri og bygði þar hin vönduðustu fiskihús hjer eystra. Á þessum ár- um var Ólafur einn aðalmaðurinn í stofnun íshúsfjelags Norðfirðinga. Um 1926 fiuttist Ólafur aö Viöey og tók við forstöðu Kárafjelags- ins. Fjelagiö var þá algerlega að þrotum komið en hjelt þð áfram starfsemi þar til um síðustu ára- mót. En þótt það stöðvaðist nú í hinum miklu allsherjarörðug- leikum, sem að öllum atvinnu- rekstri steðja, þá hafði þó fjelagið bætt hag sinn stórlega þau ár sem Ólafur veitti því fofstöðu. Þótt aðalstarf Ólafs syðra væri vitanlega við Kárafjelagið, þá átti hann þð mörgum öðrum stðrfum að gegna og þá fyrst og fremst í þágu útgerðarinnar. Þannig er stofnun fisksölusambandsins verk Ólafs Gíslasonar, fremqr en nokk- urs annars einstaks manns, og vita kunnugir að stofnun þess og viðgangur hefir mátt þrekvirki kallast. Ólafur var einn af stofnendum refaræktarfjelags íslands, og var þar um nýmæli að ræöa í at- vinnurekstri hjer á landi. Meðan íslandsbankamálið stóð yfir 1930 gengust ýmsir kaup- sýslumenn fyrir því að safnaö var fje til viðreisnar bankanum. Var Ölafur í íjársöfnunarnefndinni á- samt Eyjólfi Jóhannssyni fram- kvæmdarstj. Mjólkurfjelagsins og Guðmundi Ásbjörnssyni kaup- manni. Þeir fjelagar lögðu saman daga og nætur við verk sitt, enda varð þeim meira ágengt, en nokk- ur maöur hafði gert sjer í hugar- lund. Og má fullyrða að starf þeirra olli eigi litlu um þá stefnu- breytingj aem um málið varö inn- an þingsins. ÓJafur kvæntist rúmlega tvítug- ur Jakobínu Davíösdóttur, Ketils sonar, frá Akureyri, systur Jóns Davíðssonar á Fáskrúðsfiröi, hinni mestu ágætiskonu. Er nú tvöiald- ur harmur að henni kveðinn því daginn eftir lát Ólafs, andaðist bróðursonur hennar, hinn efnilegi rithöfundur Davíð Þorvaldsson, er síðustu árin hafði dvalið á heim- ili þeirra hjðna. þau hjónin eiga 7 börn á lífi, 3 syni og fjórar dætur. Er elsta dóttir þeirra Mar- grjet á skrifstofu íReykjavík. Syn- irnir tveir Gísii og Davíð við mentaskólanám. Hin börnin eru 611 í heimahúsum og þrjú innan viö fermingu. Hjer hefir verið stuttlega rakinn æfiferill Ólafs Gíslasonarog raun- ar lítið um manninn sagL Jeg ætla aöeins að bæta við nokkr- um orðura. Það eru orðin æði- mörg ár síöan við Ólafur kynt- umst fyrst, en traust mitt á Ólafi. vegna framúrskarandi dugnaðar og ósjerplægni, og ást míná honum, vegna drengskapar hans og mann- kosta, hifir farið vaxandi með hverjum degi sem jeg hef þekt hann. Ólafur hafði engrar skólament- unar notið. Hann var þó ágætlega vel að sjer, talaði t. d. aukskandi- navisku málanna bæði ensku og frönsku. Hann leysti storf sfn öll svo af hendi, að honum var jafn- an faliö annað vandasamara, er einu slepti. Ólafur var íslending- ur f húð og hár eins og ætt hans bendir til. En hann hafði komist hjá þeim þjóðareinkennum íslend inga, sem mest hafa staðið okkur fyrir þrifum, tómlætinu og fram kvæmdaleysinu. Hann var sívak andi, síkvikur, sístarfandi. Hann var skarpur f hugsun, snarráður og gæddur þeim eldlega áhuga að einsdæmi má telja. (störfum hans var ekkert hik eða óþarfa dund. Þótt hann væri ekki heilsuhraust ur, þá sópaði af honum starfsgleð- in og Iífsþrótturinn, hvar sem hann fór. Hann vann verk sfn bæði skjótt og vel. Hann var ó sjerhlífínn og hjálpfús og laus við hroka og yfirlæti. Honum varð vel til starfsmanna og hann öðl aöisí ekki einungis virdingu og traust heldur einnig vináttu þeirra sem honum kyntust. Jeg hef ástæöu til að trega Ólaf umfram flesta aðra menn. Og Austfirðingar mega syrgja hann, sem einn af sínum allra nýtustu sonum. Nú er hann látinn, aðeins 43 ára gamall. Skarð hans er vandfylt, Arni Jónsson. Þistlar. —o— 1. Loks er lokið hinni harðvítugu deilu, sem staðið hefir nokkrar vikur útaf rekstri síldarbræðslu- stöðvar ríkisins á Siglufirði. Hefir áður veriö skýrt bjer í blaðinu frá upphafi þeirrar deilu. En það var að verkamenn. þeir, sem viö verk- smiðjuna vinna, lækkuöu kaup sitt allmikið frá því, er var í fyrra. Höfðu þeir þá haft um 600 kr. um mánuðinn, þar af rúman helm- ing i fast kaup, en hitt í eftirvinnu, uarturvinnu ©g helgidagavinnu. En helgidagurinn var 50% lengri en annarsstaðar hjer á landi, eða 36 stundir. Stjórn verksmiðjunnar sýndi fram á að reksturinn gæti alls ekki staðist að óbreyttu kaup- gjaldi, og mjög tvísýnt mundi verða um afkomu fyrirtækisins, þótt sú kauplækkun fengist, sem farið var fram á. 2. Verkamenn á Siglufirði, undir forustu Guðmundar Skarphjeðins- sonar, sem átti sæti í stjórn verk- smiðjunnar þangað til í vor, sporn- uðu við því, aö samkomulag feng- ist um það kaupgjald, sem stjórn verksmiðjunnar þóttist bær að greiða. Út af þessu hófust deilur miklar milli Quðmundar Skarp- hjeðinssonar og Sveins Benedikts- sonar. Kom þar að lokum, að Sveinn bar þær sakir á Guömund, að hann hefði svikið skatt og skoraði á Guðmund að stefna sjer fyrir ummælin ef hann þyrði. Sama daginn, sem grein Sveins kom út, hvarf Guðmundur Skarp- hjeöinsson, og hefir ekkl sfðan til hans spursf. 3. Flokksmenn Guðmundar telja aö hann hafi fyrirfarið sjer, og það er helst á þeim að skilja, að Sveinn hafi orðið banamaður hans. Vafasamt er þó að þessir sömu menn hefðu haldið því fram, að Guðmundur hefði drepiö Svein, ef Sveinn hefði skyndilega horfið eft- ir þær árásir, sem á hann voru gerðar. Það er eftirtektarvert, að málsvarar Framsóknar, Jafnaðar- manna og Kommúnista eru allir sammála um að fordæma Svein eins og einhvern ódæðismann á sviði íslenskrar blaðamensku. Og þó hafa þessir sömu menn sjer það til lífsuppeldis, að gera árásir á samborgara sína, oft úr skúma- skotum og undir dulntfnum. Er þetta svo að skilja, að þegar þeir Jónas frá Hriflu, Ólafur Friðriks- son og þeirra nótar, ráðast á and- stæðinga sfna með þeim sakar- giftum, sem hendi eru næstar, þá sje það ( þeim tilgangi gert, að þeir „hverfi"? 4. Nú munu til eðlilegar skýringar á hvarfi Quðmundar Skarphjeð- inssonar og vinir Guðmundar ættu miklu fremur aö halda þeim skýr- ingum á lofti, heldur en hinu, að hann hafi kosið að hverfa vegna árása Sveins. því hafi árás- irnar ekki átt við nein rök aö styðjast var Guðmundi innan handar að hreinsa sig af þeim og klekkja jafnframt 4 6veini,- Hitt, að hann hafi ráðið sjer bana, eins og flokksmenn hans halda fram, hlýtur að styrkja þann grun, að ekki hafi slt verið með feldu um skattaframtal hans. En ef til vill telja Jafnaðarmenn málið jafnað meö því, að Sveinn hefir nú sagt af sjer starfi sínu við Síldar- bræðslustöðina. Austfirðingur er eitt þeirra sár- fáu íslensku blaöa sem gert hefir að umtalsefni löglausa seðlaútgáfu

x

Austfirðingur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Austfirðingur
https://timarit.is/publication/594

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.