Vikuútgáfa Alþýðublaðsins - 13.09.1928, Qupperneq 3

VfKUOTGAFA AU>VÐUBLAÐSINS
3
fWrnr»prpFpr»jwFp nm
hér, me'ð þvi að bjóða út innan-
landslán til byggingar útiarps-
stöðvarinnar.
K. G.
Hljóð úr horni.
„Mgbl." hefir nu loks látíð tíl
sin heyra út af eltingaleiknum
við konuna, sem flýði til Hafn-
arfjaröar . Á laugardaginn flytur
það lofgerðarrollu — greinarstúf
um borgarstjóra fyrir framkomu
hans í máli þessu, og ávitur og
skæting til Alþýðublaðsins og rit-
stjóra þess fyrir að vera að gera
„úlfaþyt", eins og það orðar það,
út af öðru eins (smáræði) og
þessu.
Þar stendur meðal annars þessi
klausa:
„Ekki datt Alþýðublaðinu i hiug
t. d. að rétta fátækling þessum
hjálparhönd, þó að það reyndi
að nota sér neyð hennar í póli-
tiskum tilgangi.“
Það er rétt hjá „Mgbl.“ að rit-
stjóri Alþýðublaðsins hefir ekki
gert neitt það, sem „Mgbl.“-menn
myndu kalla að „rétta hjálpar-
hönd“. Konan hefir tvivegis hitt
ritstjörann, og hann hefir ekki
gefið henni svo mikið sem 10
krónur. Hann myndi hafa blygð-
ast sin fyrir að bjóða henni þær,
og eins þó að margfalt meira
hefði verið. Raunir hennar verða
ekki bættar með ðlimusugjöfuim.
Ekki heldur misgerðirnar við
hana. Henni er líka illa við að
þiggja ölmusur.
„Mgbl.“ segir, að Alþýðublaðið
viljj, i stað þess að hjálpa kon-
unni, nota „neyð“ hennar í póli-
tískum tilgangi".
Með þessu hefir blaðið viður-
kent, að hér sé um „neyð“ að
ræða, enda er það sízt ofmælt.
Líklega hafa þó ritstjórarnir gert
þettar óvart, þrí að langmestur
hluti greinarinnar ber það með
sér, að þeim finst þetta ekkert
tiltökumál, bara „úlfaþytur" Al-
þýðublaðsins. Eða vSil „Mgbl.“
kalla það „úlfaþyt" að skýra blátt
áfram frá „neyð“ fátækrar konu.
Það er rétt hjá „Mgbl.“, að Al-
þýðublaðið flutti þessa frásögn
í „pólitískum tilgangi“. En hlað-
ið reynir að lauma þvi inn í hug
lesenda, að þetta sé hið mesta ó-
dæði, að ritstjórn Alþýðublaðs-
ins hefði verið nær að þegja um
raunir konunnar, „rétta hjálpar-
hönd". En hver er þessi „póli-
tíski tilgangur" ? Um það segir
„Mgbl.“ ekkert, sem ekki er held-
ur von.
Sagan er sögð i ákveðnum póli-
tískum tilgangi, þeim að sýna,
hvernig fátækralögin eru í fram-
kvæmdinni. Hún er sögð til þess
að sýna fram á með óhrekjandi
dæmi, hver óhæfa og svhdrðing
fátækraflutningurinn er. Hún er
pögð í þeirri von, að þegar sæmi-
legt fólk gerir sér grein fyrir því,
að í skjóli þessa ákvæðis fá-
tækralaganna eru heiðvirðar
manneskjur hundeltar hús úr húsi.
bæ frá bæ, eins og skaðræðis-
menn eða skepnur, þá muni þvi,
ofbjóða, og það heimta, að fá-
tækralögunum sé breytt og á-
kvæði þetta burtu felt.
Fátækt er enginn glæpur, segja
broddborgararnir. Samt eru fá-
tæklingamir með þessu ákvæÖi
laganna settir á bekk með versta
glœpahyski.
Þetta ákvæði vill Alþýðublaðið
að felt sé burt úr fátækralög-
unum og þeim breytt og þau bætt
á marga Jund. 1 þeim tilgangi,
þeim „póltíska tiilgangi" er frá-
sögnin flutt. „Mgbl.“ finst þetta
ódæði, en allir þeir mörgu, sem
svipaðri meðferð haf* orðið að
sæta og við lík kjör búa og kon-
an, sem frá var sagt, telja sér
betur ,gétta hjálparhönd", ef þeim
tilgangi verður náð en þótt þús-
undum króna væri safnað handa
þeim sem ölmusugjöfum. En eng-
in von er til þess, að ritstjórar
„Mgbl.“ fái skilið þetta.
í ummælum „Mgbl.“ liggur og
annað. Þau eru óbein viðurkerm-
ing þess, að fátækralögin eins og
þau nú eru, séu í fullri and-
stöðu við sóma og réttlætis-til-
finningu mikils hlúta þjóðlarinnar,
ef hún að eins gerir sér grein
fyrir, hvernig þau eru í fram-
kvæmdinni. Ella gat Alþýðu-
blaðið ekki „notað" þessa réttu
og sönnu lýsimgu.
Þau sýna lika, að framferðt
borgarstjóra er, jafnvel að dómi
„Mgbl.“-manna, stórlega ámæiis-
vert, því að ella gat frásögniin á
engan hátt skoðast sem árás á
hann. En ekkert orð í henni hefir
„Mgbl.“ reynt aö hrekja.
Og eitt enn, að eins: „Mgbl.“
viðurkennir, það hefir og borgax-
stjóri. sjálfur gert, að honum hafi
kunnugt verið um læknisvottorð-
ið. Það var ekki gamalt, eins og
„Mgbl.“ gefur í sk>Ti. Það var
frá því seint í júlímánuði.
Athæfi borgarstjóra dæmir sig
sjálft. Sóma bæjarins er bezt, að
um það séu höfð sem fæst orð.
Kosning
landspingsmanns i Færeyjum.
Jafnaðarmenn kusu ekki Paturson.
I
Svohljóðandi símskeyti barst
Alþýðublaðinu í fyrra dag:
Þórshöfn, 9. sept. 1928.
Frásögn Alþýðublaðsins um
kosningu færeyska landsþings-
mannsins, Jóannesar Patursonar,
Viknútgáfa AlMðublaðsins j
kemur út á hverjum miðvikudegi, j
kostar að eins 5 krónur á ári. {
Qjalddagi fyrir 1. okt. Úrsögn sé {
skrifleg, bundin við áramót, enda í
sé viðkomandi skuldlaus. Ritstjóri: |
Haraldur Guðmundsson, simi 2394. {
Afgreiðsla i Alþýðuhúsinu, Hverf- |
isgötu 8, simar 988 og 2350.
er ekki fullskýr. Paturson var
kösirni við þriðju kosningu. Sam-
bandsmenn kusu Effersey, sjálf-
stæðismenn Paturson, jafnaðar-
menn Dam. Við tvennar kQsn-
ingar fengu: Paturson 11 atkv.,
Effer,sey 10, Dam 2. Við þriðju
kosninguna skiluðu jafnaðarmenn
auðum seðlum og var því Patur-
son kjörinn danskur þingmaður,
með 11 atk\æðum. Jafnaðarmenn
kusu ekki Paturson til landsþings-
ins. :
Víðstébi.
Þorsteinn Þorsteinsson
hagstofustjóri fékk greitt af op-
inberu fé árið 1926, samkv.
skýrslu rikisgjaldanefndar:
Embættislaun með
dýrtíðaruppbót kr. 9.300,00
Fyrir landskjörs-
stjórnarstarf '— 700,00
Fyrir stundakenslu í
Verzlunarskólanum — 429,00
Fyrir stjórnarstarf
Slysatryggingaiínn-
ar — 3.000,00
Fyrir minningarrit
Landsbankans — 3.265,62
Samtals kr. 16.694,62
— sextán þúsund sex hundruð
níutíu og fjórar krónur sextíu og
tveir aurar —.
veiði mikid. Hlökkuðum við nú
tíl fjallferðarinnar og útsýnisins,
Þvi að veðurhorfur voru hinar
glæsilegustu, logn, skýlaus him-
^nn og sófroð í vestri.
Á sunnudagsmorgun kl. 8*4
héldum við af stað upp Miðdal.
Veður var hið bezta. Himininn
var heiður, sólin skein og ekki
blakti hár á höfði. Fram Miðdal-
^nn fórum við fjárgötur — og
þó að ekki væri fljótfarið, máttí
íeiðin teljast mjög vel fær. Smátt
Og smátt hækkuðum við okkur,
og kl. um 12 vorum við komn-
ir upp úr dalnum, upp á sjálft
hálendið. Gróðurinn minkaði, varð
að eins snöggir daufgrænir blett-
ir á stöku stað. Ekkert lifandi var
sjáanlegt, en eyðiþögn var yfir
ðllu. Upp allan dalinn höfðum við
ekki séð eina einustu kind, ekki
einn eiimsta fugl. Skoðuðum við
«ú kortið og athuguðum nánar
stefnuna. Landið var þama holt
°g dældir, en á hægri hönd okk-
voru hæðadrög og framund-
an allhá fjallsöxl. Brátt komum
við að vötnum. Máttí heita gróð-
urlaust í kring um þau og engir
gárar á yfirborðinu sýndu það, að
í vötnunum vektu fiskar. Á einú
þeirra sáum við þó fiskiönd. Sak-
ir þess, að við höfðum talið víst
að fá gnægð fiskjar í Isafjaröará,
höfðum við hvorki kjöt né fisk
með okkur. Læddist því Vilmund-
ur svo nærri fiskiöndinni, að
hann gat skotið hana, og var
hún svo nálægt landi, að við gát-
um náð til hennar með stöng-
inni. Bundum við hana í aðrai
klifina og héldum svo áfram.
Skömmu seinna sáum við rjúpu
með unga. Flaug allur hópurinn
upp og stefndi til dals.
Vegurinn versnaði nú riokkuð,
en var þó hvergi illfær. Holtin
voru greið yfirferðar, en í laut-
unum á milli þeirra voru urðir,
þó ei'gi mjög stórgrýttar. Við
stefndum á fjallsöxlina, og kom--
umst brátt að raun um, að hún
var lengra í burtu en við höfð-
um haldið. Þá tókum við eftir
því, að kort herforingjaráðsins
voru ekki sem greinilegust. Sums
staðar sáum við lítil vötn, sem
merkt vora á kortinu, annars
staðar stór vötn, sem hvergi sást
votta fyrir á korti.
Þá er við höfðum gengið um
tvo tíma frá því að við komum
upp, vorum við komnir í algerða
auðn. Grjótið var nakið, hvergi
gróðrarblettur við vatn eða lind.
Þarna uppi sáum við veiðibjöllur.
Þær svifu tígúlegar og sólblik-
aðar yfir höfðum okkar, fylgdu
okkur um hrið nöldrandi og
rendu sér svo í fögrum boga ál
hvarf til norðausturs.
Loks komumst við á fjallsöxl-
ina, og bar þá sóltindrandi' jökul,
húfu við bláloft. Við stóðum hik-
andi um hríð. Gat þetta verið
„Vesturfjallakóngurinn‘‘, Snæfells-
jökull? Þessi jökulhjálmur sýndist
svo undarlega nærri. Við höfðum
hvorugur séð Sjónfríð. Var þetta
kannske hún? Nei, það gat alls
ekki verið. Þetta þama á hægri
hönd var Sjónfrið — en snætind-
urinn í suðvestri hlaut að vera
Snæfellsjökúll. Við gengum nokk-
ur skref — og sáum nú að fuEu
suður af fjallsöxlinni. Og báðir
stóðum við sem steini lostnir.
Allur fjallgarðurinn sunnan vib
Breiðafjörð blasti við sýn — ,og
Hvammsfjarðar- og Dalasýslu-
fjöllin sáust svo glögt sem við
værum að eins fáar mílur frá
þeim. 1 norðaustri sáust Reykjar-
fjarðarhyrnurnar og norðon við
þær bar viö himin drifhvíta
bungu Drangajökuls. 1 norðri og
norðvestri glampaði á dimmblátt
Djúpið og í vestri bar hæstu
tindana á Glámu við bláloft. Við
drukkum fjallaloftið í löngum
teygum — og það fyrsta sem
sagt var, voru þessi orð:
— Mikils fara þeir á mds, sem
alt af dratta niðri í dalnum!
Meira.