Víðir - 22.04.1933, Page 1

Injlúcnsuvörnum
hæH.
_o—
Síðan í janúavbyijun hefir lieil-
’DI'ig3iHstjómin, sem skipuð er af
dómsmálaráðhena og landlækni,
skipað svo fyrir, til varnar gegn
bvi að ínflúensa bæiist hingað frá
útiöndum, að önnur skip en þau,
sem frá Pæreyjum koma,- (þar hef-
ii veiið beitt sömu vörnum og
hér til skams tima), skyldu eigi fá
samband við land þ. e. heilbrigð-
isvottorð, nema því að eins, að
Nu heíðu verið 4 daga á ieið
'ngað s'ðustu erlendri höfn,
°S _ engiI1D sýkst á þeim tima af
inílúensu eða öðrum söttum, sem
ðæja skal frá.
Þessar janúarvarnir voru hafn-
ar Sögn illkynjuðum inflúensufar-
siúri, sem gekk yfir Eugland í
janúar, feiirúar og fram í miðjan
mais, sn.á minkandi, eins og far-
aldra þessara er siður. í öðrutn
löndutn álfunnar reyndist faraldur
þessi, ekki líkt því eins bráðsmit-
andi og skæður og þar í landi,
enda iðulega svo með þessa far-
aldra, að oft eru ekki að eins
skift að því í ýmsum löndum,
hvernig þeir eru, helduv og í sama
landiuu, i surnum héruðum þuug-
ili öðrum léttii'.
Þessum fyrirskipunum heilbrigð-
isstjórnarinnar hefir siðan veiiö
framfylgt hér í héraði eins og
annarsstaðar hérlendis og þær hafa
venð 1 g.ldi fram aö þessu.
í>ann 14. april barst héraðslsekn-
ir svohljóðandi símskeyti frá land-
lækni, urn borð í e.s. Brúarfoss:
„Infiuensuvörnum má hætta og
byrja n.eð að gefa Brúarfoss laus-
au, ef enginn er veikur um borð."
Naesta dag, þ. 15. Þ. m. barst
béraðslækni svohljöðandi símskeyti
h'ú landlækni:
..Ákveðið hætta inílúensuvörn-
úm frá og með deginum í dag.“
Aðkomuskip, sem búin eru að
Vera skemur en 4 daga á leið
hingað, fá því eftírleiðis eins og
^ður en inílúensuvarnirnar hófust,
samband við land, ef engin sött-
næm veiki ér um i.orð. Meðan
varnirnar giltu, mátti ekki veita
iandleyfi fyr en fullir 4 sóiarhring-
ai' voru liðnir, því með þann tíma
lengst, að áliti heilbrigðisstjörnar,
má búast við að menn geti geng-
ið með veikina, áður en hún kem-
úr í Ijós.
Sá illkynjaöi enski inflúensufar-
aldur barst ekki í héraðið, og má
tvímælalaust þakka þessum vörn-
um það.
Hvers virði það er héraðinu
geta menn ínetið, eftir því sem
þeim er heilsa og vinna dýrmæt
ekki síst á vertið.
Sumir og.það jifnvel þeir, sem
síst skyldi, ætla (meðal þrirra
ýmsir menn með tðlf kónga viti
eða meir!) hafa gerst svo fádæma
grunnhyggnir, að álita að héraös-
læknainir og landlæknir, tækju
þessar varnir, sem þeir auðvitað
telja fyrrur einar og ljarstæður,
upp hjá sjilfum sér, á eigin ábyrgð,
eða án nokkurrar heinrildar stjórn-
ai valdanna, og mætti því gera þá
þ. e. læknana, skaðabótaskylda
fyrir tafir skipa og óþægindi sem
af þessu stafa fyiir ferðamenn. —
Má fljótlega á máli þeiira þekkja,
hverjir þeir eru, hversu grunnt
þeir rista.
Hvorki mér né öðium héraðs-
læknum mun hafa til lrugav konr-
ið að beita almenning öðrum eða
meiri öþægindum en þeim, sem
óhjákvæmileg voru, til þess að
geta fylgt fram fyiirmðelum heil-
brigðisstjórnar, þar til þau voru
új- gildi feld.
Sóttvarnir er ekki hægt að frarr.-
kvæma slikar sem þessar, nema
einstaka mönnum verði gerð óþæg£
indi, sem þeir veiða að offra fyrir
heilsu og hagsmuni fjöldans.
Kostnaður við tafir skipa, sótt-
kví á Reykjavíkui höfn í sólarhring,
nemhr eigi litilli upphæð fyrir út-
gerðaifélögin, sem hafa orðið að
sætta sig við þetta, eins og aðrir
einstaklingár.
Iuflúensuvörnum er hætt að
þessu sinni — meinbægni lækn-
aima ur sögunni.
Ól. Ó. Lárusson.
Atvinnuhoríu
í sumar.
-o —
Áðui fyn, meðan vér höfðum
ekki af kieppu ag segjaj mega„
gott verð fókst fyrir fi amleiðsluna,
þorskinn og aðrar afurðii, lifðu
menn án þess að þekkja atvinnu-
leysið og afleiðingar þess. Þa gátu
menn framfleytt sómasamlega sér
og sínum á afrakstri vertíðaraflans
og 'vinnunni við hann. Menn gátu
bygt yfir sig góð ibúðarhús 0g
reist þau mannvirki önnur, Sem
þeir þutftu til atvinnureksturS sfns
og veitt við það fjölda manrjS
atvinnu. Þá vóru góðæri og pen-
ingarnir gengu frá manni til manns.
Verkamenn fengu nœgilega vinnu
utan vertíða, svo að afkoma þeirta
var góð, eins og þeirra, sem
framleiðslutækin áttu. Á þeim
tímum gátu nrenn ■ greitt hátt
kaupgjald, án þess að þurfa að
taka nærri sér. Nú er öldin önnur.
Undanfaiin tvö ár hefur afkoma
útgerðarinnar verið svo vaxin, að
frekar hefir hallað undan fæti.
Má þar aðallega um kenna þyngsi-
unum af stórtöpunum um 1930. Þá
mistu flestir aleigu sína, og biða
þeirra tapa seint bætur.
Þessi síðustu ár hefir afkomu
manna verið svo varið, að flestir
hafa ekki gert betur en afla sér
til lífsviðurværis meðan vertiðín
hefir staðið yfir. Á það jafnt við
um út.geiðarmenn og verkamenn.
Þeir, sem áður gátu að sumrinu
veitt mikla atvinnu, hafa ekkeit
getað látið vinna, og hafa jafnvel
orðið vinnuþiggjendur. Um útgerð-
ina má t. d. minna á það, að
engin fiskaðgerðarhús hafa verið
bygð um langt skeið, og er þó
þörfin fyiir þau geysilega mikil.
Fjöldi manna lrefir með öllu ónóg
húsnæði, sem þeir greiða leigu
eftir, sem svarar vöxtum og af-
borgunum af 15—20 þús. og jafn-
vel hærri uppliæð. Húsnæðisskort-
urinn hefir í för með sér, auk
óþæginda, óþarfan aðkeyptan vi.nnu-
kraft, og spillir vöndum á fram-
leiðslunni. Bað mun ekki of mælt,
að full þöif sé fyrir 8 — 10 stór
fiskaðgevðarhús nu þegar til við-
bótar við þau sem til eru. Áuðvit-
að ætti maikmiðið að verá það,
að útiýma öllum smákompunum
nreð Strandveginum og á pöllun
um. í Keflavík hefir Útvegsbank-
inn séð þörfina, og bygt stórhýsi
fyrir útgerðina þar, seifi liann
leigir með vægu verði. Væntan-
lega heldur hann áfram á þeirri
tiraut og byggir hér á sumri kom-
andi? það ætti að standa honum
eins nærri hér, þar sem hann
raunverulega á mikinn hluta báta-
flotans.
Fleiri dæmi mætti nrfna, sem
minna óþyrmilega á hina eifiðu
afkomu. —
í útgerðinni hér liggur stórfé
að öllu töldu. Mikill filuti þess
fjár er fenginu að láni og verður
áð svara af þvi háum vöxtnm.
Eins og hér er háttað um nfla-
brögð verður framleiðsla vertiðar-
innat, 3—3V2 mánuður, að star.da
undir þeim vaxtagreiðsium og
auk þess verða menn að taka
lífsviðurværi sitt af þessari sön.u
framleiðslu, allan hinn tíma ársins
öVg— 9 mánuði. Þetta gat bless-
ast fyrr meðan afurðasalan gekk
betur, en nú er er það óhugsandi.
Atvinnuleysi tveggja undanfarinna
ára hefir sýnt það deginum Ijós-
ara, — Undanfaiin ár hafa menn
rey.nt að skapa sér atvinnu við
dragnótarveiði, að sumrinu og
haustinu. Ailir vita hvernig far-
ið hefir um þá nýbreytni. Menn
hafa tæplega haft fyrir fæði sínu
þann tíma, sem veiðainar hafa
vérið stundaðar, og margir tapað
stóifé. — í>a hafa einnig að mestu
leyti lagst niður síldveiðaferðir
manna hóðan vegna slæmrar út-
komu á þeim veiðum.
Vertið sú, er nú stendur yfir,
ve.-ðui' sennilega alimikiu veni, en
síðastliðið ár, þeirra, sein við út-
veginn starfa. Afkoma vei kamanna
verður senmltga svipuð og í fyira,
nema hvað fleiri eiu nú um
lausavinnu, en þá var, og hjá
þeim vejður því afkoman verri.
Af framanrituðu nrá því draga
það, að menn verða óhjakvæmi-
lega. að hafa sæmilega sumarat-
viirnu til þess aö geta komist af-
Sé atvinnuástand siðastliðins ára
athugað, er ljóst að hér verður
ekkí um atviimu fyrir neina til-
tölulega fáa menn að iæða. Að
því er kunnugt er nú, getur bæi-
inn ekkei t látið vinna á komandi
sumri, annað en að lagningu rækt'
unaivega fyrir kr. 9000,00 og að
hohæsageið fyrir kr. 5000,00.
Við höfnina mun efst á baugi, að
festa kaup á dýpkunarskipi, svo
hægt verði að halda áfram með
hafnargeiðina á skynsamlegri grund
velli, en verið hefir undanfarin ár.
Slikt skip mun kosta um 100
þús. krónur. Jjiklegt er því að
bærinn fresti þessum litlu fram-
kvæmdum siuum, þangað til í
haust. Á hinn bóginn er fyriisjá-
anlegt, að nriklu meiri vinna verð-
ur við fiskverkun en síðastliðið
ár. Bætir það a;ð nokk.a úr, en
þó ekki svo að nægi. í>að er því
augijóst, að menn veiða að afla
sér atvinnu amraisstaðar á land-
inu yfir sumártímanr. í fyrra-
sumar fóru rnargir norður og
unnú að síldveiðiim og þorskveið-
um. Raup þein a yfir tíínann nam
frá 600 - 1200 krónum. Ma það
heita sæniih gt, og mjög gott sam-
antioiið við það. sém nn It fðu
upp úi >-é h' in a a s: i t. n a.
Ergin likmdi eiu þb til að íIhíií kom-
ist að sninai at.vinnu a N" ður
og Austuiluudi hHÍdu' hii siða>-t-
liðið ar. Menn verða. því sjalfir að
skapa sói' atvinnuna á þeim slóð-
um. Hór er til iióg af góðum vél-
batum, sem nieun þuifa nauðsyu-
#