Dagblað

Tölublað

Dagblað - 22.02.1925, Blaðsíða 1

Dagblað - 22.02.1925, Blaðsíða 1
Sunnudag 22. febrúar 1925. IÞagBíað I. árgangur. 19. tölublað. T^AD er ílaggað í bænum. Fyr- II ir hverju? Hver veit það? Sumir hafa dregið fána að hún, aðrir í hálfa stöng. Er fiaggað fyrif sorg eða gleði? Það er siður út um land, að draga fána að hún í hvert skifti •er kaupskip kemur í höfn. Eru það oft mestu hátíðardagar þar. Svo er ef til vill flaggað á af- mæli kaupmannsins eða versl- unarstjórans. En hér í Reykja- vík er flaggað bæði í tíma og •ótíma. Er svo langt komið, að ekki er lengur neitt hátíðlegt við það. í stað þess, að í smákaup- túnum út um land þykja það merkisdagar þegar flaggað er, «r hér í höfuðborginni eigi iengur tekið mark á slíku. Menn eru hættir að taka eftir því hvort fáni er á stöng eða eigi. Er jafnvel varla tekið eftir því þótt fáni sé dreginn að hún á opinberum byggingum. Kemur slíkt kæruleysi sjálfsagt af þvi, að oftar er flaggað en vera skyldi — smámunir notaðir sem ástæða til flöggunar, en aftur gengið alveg fram hjá sumum merkilegum tækifærum. Fáninn er sjálfstæðisteikn hvers lands. Að óvirða hann á einhvern hátt er sama sem að óvirða sjálfan sig og sina þjóð. Fyrir fánann hafa þúsundir manna 1 öðrum löndum látið lífið. Fáninn er heilagur. En nú á engin þjóð jafn flekklansan íána og íslendingar. Aldrei hcíir hann verið vættur heiptarbióði. Er því enn ríkari ástæða til þess að fara vel með hann og teggja hann eigi við hégóma. Fyrir nokkrum árum tók danskl herskip fána af róðrar- báti hér á höfninni. Reiddust Ueykvíkíngar því, sem vön var, þvi að það var árás á sjálfstseði landsins. Og á þeim áruni var það aðalkcppikeíli vort, að fá viðurkendau íslenzkan fána, sem sýnilegl tákn þess, að tii væri ísland og íslendingar. Þá var fáninn heilagur i augum þjóðar- innar. En er hann heilagur lengur? Er honum ekki mis- boðið með þvi að nota hann við hvert ómerkilegt tækifæri? Verst er þó, að ríkið sjálft skuli fara þannig að. Hið opin- bera á að varðveita helgi fán- ans. Því ber að sjá um það, að hann verði ekki gerður að ómerkilegri dulu. Ráðið til þess er að hafa ákveðna fánadaga og ófrávikjanlegar reglur um það, hvenær á að flagga og hvenær eigi. Asquith og Lloyd George. Frjálsiyndu flokkarnir í Englandi sameinast aftur. Eins og menn vita, hefir frjáls- lyndi flokkurinn í Englandi verið kloíinn að undanförnu. Hafa sumir fylgt Asquith en aðrir Lloyd George. En í janú- armánuði sameinuðust þessi flokksbrot aftur og um síðuslu mánaðamót hélt flokkurinn fund í Albert Hall í London og voru þar um 10 þúsundir manna. Voru þeir þar allir helztu at- kvæðamenn flokksins, svo sem báðir leiðtogarnir Asquith og Lloyd George, Grey lávarður, Sir John Simon, Sir Donald Maclean, Mr. Runciman og Mr. Kingsley Griffith. Féll þar alt í ljúfa löð og viðurkendi Lloyd George Asquith sem aðalmann flokksins. Héldu þeir þar báðir langar ræður og sagði Asquith það meðal annars, að hann treysti þvi fyllilega, að þessa dags mundi lengi verða minst sem eins hins merkasta i sögu frjáls- lynda flokksins i Englandi. Menn falla í valintt og hverfa, en ilokkarnir yngjasl stöðugl og á þetta ekki sizt við um frjálslynda ilokkinn. Frelsi einstakliugsins er hætta búin og frjáls verslun er í voða. Ef jafnaðarmenn koma kenningum sinum i framkvæmd, þá er frelsið farið, það frelsi er vér berjumst fyrir, sagði hann. Stærsta áveita heimsins. Hagsmnnir Breta í Sudan. Hjá borginni Kartum koma saraan hinar tvær aðalkvislar, er mynda ána Níl og eru þær nefndarRláaNílogHvítaNíl. Milli þeirra er breið tunga en nefnist El Gezira (Eyja). Er þar frjóv- samur jarðvegur en öll tungan má þó heita óræktuð. Um 170 enskum mílum sunnar en Kar- tum stendur borgin Makwar hjá Rláu Nil. Er hún 12 gráðum norðan við Miðjaiðarlinu. Árið 1921 byrjuðu Rretar á því mikla mannvirki, að hlaða stiflugarð í ána á þessum stað til þess að fá vatninu veitt yfir alla tung- unu niður að Kartum. Er búist við því, að á landspildu þeirri muni mega rækta 350 miljónir punda af bómull á ári. Hjá Makwar rennur áin í tveim kvíslum; er hóhni i henni miðri. Var það fyrsta verk verk- fræðinganna að stifla vestri kvisl- ina. Siðan varð að grafa ákaf- lega djúpt niður i gegn um aur og leðju þangað til komið var niður á fasta klöpp. Var nú hlaðinn þar garður og grjót í hann sótt um 20 mílna veg inn i land. Var nú undirstaðan hlað- in upp fyrir árfarveg og siðan háir stiflugarðar við bæði lönd, en flóðgátt i miðja. Þá var geng- ið að því aö stífla eystri kvisl- ina, þar sem alt vatnið var nú. Var það ekkert áhlaupaverk, því að vatnsmagn er mikið. Veltir áin fram 10,500 miljónum gall- ona af vatni á dag. Tókst þó að stifla ána og veila henni í

x

Dagblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblað
https://timarit.is/publication/605

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.