Dagblað

Tölublað

Dagblað - 30.12.1925, Blaðsíða 1

Dagblað - 30.12.1925, Blaðsíða 1
Miðvikudag 30. desember 1925. aaBíaé 1. árgangur. 279. tölablað. KIRKJURÆKNI Reykvikinga er mun meiri en búast mætti við eftir ýmsri ann- ari háttsemi þeirra. Er það voit- ar þess að almenningur lætnr sig eilifðarmálin nokkru skifta, en æskilegt væri, að raunbetri árangur væri sjáanlegur af trú- málaáhnga fólksins, en kirkjn- göngnrnar einar saman. Pött aðalkirkjurnar sén ekki nema tvær, mætti ætla að þær væri nægilegar fyrir ekki stærri bæ en Reykjavik er ennþá, og það því fremur sem oft er mess- að tvisvar á dag í annari kirkj- unni og stundum i báðum, að ótöldum þeim gnðsþjónustum, sem fiuttar eru í Landakots- kirkjunni og öðrum samkomu- húsum. — En reynzlan sýnir, að kirkjurnar rúma ekki nærri alla, sem hlýða vilja messu í hvert skifti. Verður fólk því annaðhvort að standa i troðn- iugum allan messutímann eða halda strax aftur heimleiðis, og þykir hvorugur kosturinn góður. Auðvitað hafa allir sama rétt til kirkjugöngu og þarf því að gera eitthvað til að menn geti notið þessa jafnréttis sins og komist inn í kirkjnrnar. Til að ráða bót á þessu hefir helzt verið stungið upp á að stækka kirkjurnar a. m. k. Dómkirkj- una, en önnur úrlausn virðist vera hendi nær, og hún er sú, að messnrnar væri fleiri svo betur svaraði til aðsóknarinnar. Prestnnum ætti ekki að vera of- ætlun að flytja tvær messur á dag og auk þess ætti að vera hægðarleikur, að fá hér aðra prestvígða menn eða guðfræð- inga að stiga við og við i pré- diknnarstól, og yrði það tiibreyt- ing í kirkjulííinu. Það sem áynnist við þessa breytingu er í fyrsta lagi það, að öllum gæti geBst kostur á að hlýða messu á helgum dog- om, án þess að leggja þurfi í kostnað og fyrirhöfn að stækka kirkjurnar, sem mnn líka varla framkvæmanlegl svo verulegn nemi. — 1 öðra lagi ætti al- menningur kost á að hlusta á fleiri kennimenn en nú er, svo hver geti valið sér þann, sem hann helst vildi. Og i þriðja lagi yrðu messutímarnir fleiri, svo hver og einn gæti fremur sókt kirkju á þeim tíma, sem honum er heppilegastur, og myndi það út af fyrir sig verða til að auka kirkjurækni fólksins. Þessar breytingar á núverandi fyrirkomulagi messugjörðanna eru þess eðlis, að það ætti að vera mjög auðvelt að koma þeim í framkvæmd og virðist þetta vera eina frambærilega úr- lausnin á þvi ófremdarástandi, sem nú rikir. Frá snjóflóðinu. Æskuheimili mitt átti land að Kolku, sem rennur við túnfótinn á Sviðningi i Kolbeinsdal, (með Óslandshlíð er hann ekki talinn), og þegar ég sat yiir ám við ána, skrapp ég oft yfir að Sviðningi til að finna frændur mina, syni Hafliða bónda Jónssonar, sem þar bjó lengi. Jón sonnr hans, jafnaldri minn að kalla, tók við búinu siðar eflir föður sinn, og er hann lést fyrir fáum árum, tók dóltir hans, Sigurjóna, við jörðinni og búinn. Reztar vissi ég berjabrekkur í fjallshliðinni fyrir sunnan og ofan Sviðning, og vorum við börnin berjablá á knjánum, hvað þá á höndum og andliti, er við konium þaðan úr berjamó. Engin dæmi yissi ég til að þar kæmi snjóflóð í grendinni, og kom mér því mjög á óvart að heyra, að snjóflóð hefði brotið bæinn. Átti ég i gær tal við Hofsós nm snjóflóðið, og reyndist alt rétt í aðalatriðum, sem Morg- unblaðið hetir af því sagt. Tvibýli er á Sviðningi og var það bóndinn á hinum bænum, Anton Gunnlaugsson, sem bjarg- aði gamalli konu og einu barni úr rústum baðstofunnar strax og snjóflóðið hafði skollið yfir. Fór hann siðan i stórhrið til næsta bæjar, Sniðsgerði, að fá mannhjálp, en þar setn þar er fátt karlmanna, varð hann að halda áfram til næstu bæja, Slútubjarnarstaða og Miklabæjar, og þess vegna leið stund af stund nnz veruleg mannhjálp kom. Hafði Sigurjóna þvi legið nærri sólarhring með dáið barn sitt við hlið sér er henni var loks bjarg- að. Hélt hún að Sölvi, maður sinn, hefði lifað um hrið, þótt dáinn væri er hjálpin kom. — Hann mun eiga tvö systkini hér i bæ, þótt mér séu ókunnug nöfn þeirra. — Anton Gunnlaugs- son misti allar skepnur sinar, og stendur uppi allslaus með fjölskyldu sina, og þvi sannar- lega vel gert, ef Reykvikingar vildu senda honnm björgnnar- laun. — Sigurjóna Jónsdóttir er sem stendur á Miklabæ eða Þúfum í Óslandshlíð og hetír nú fótavist, þrátt fyrir þetta ótta- lega áfall, hún hefir meira mist en bætt verði með fépjöfum. S. Á. Glslason. Innlend tiðindi. Akureyri, FB. 29. des. '25. Sojóflóðið í KolbeirsdaL Nánara um slysið á Sviðningi. Á bænnm voru 5 manns, bónd- inn Sölvi Kjartansson, konan og tvö börn þeirra og öldruð kona. Bóndinn fórst i snjóflóðinu og annað barnið. Bærinn er í Skagafirði. Harðindatfð Norðanlands. Fannkyngi mikið hér norðan- lands. Austanpóstur var hriðar- teftur 5 sólarhringa i Reykja- hlið og varð loks að bera póst- flutninginn frá Reykjahlið að Ingjaldsstöðum i Bárðardal. Síð- an farið á skiðnm hingað í kvöld.

x

Dagblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblað
https://timarit.is/publication/605

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.