Dagblað

Tölublað

Dagblað - 23.01.1926, Blaðsíða 1

Dagblað - 23.01.1926, Blaðsíða 1
Laugardag 23 fanúar 1926. acjBlaé I. árgangur. 299. tölublað. BARÁTTAN fyrir tilverunni hefir verið, er og mun lengst . af verða sá rauði þráður sem einkennir alt sem einhver lifs- skilyrði hefir, frá því lægsta til hins æðsta. Þrotlaus er sú bar- átta og verða þar ýmsir undir. Fer sigurinn eftir afli, aðstæðum og yfirburðum þeirra sem keppa, en ekki ætfð eftir verðleikum, andlegum eða efnislegum. Mannfóikið er ekki undan- þegið þessari baráttu. Þvert á móti. Þar er eldurinn tíðast heit- astur, baráttan skæðust, sam- kepnin á öllum svæðum átaka- mest, bitrustu vopnum beitt og öllum brögðum sem skarpvit skynsömustu manna fær til veg- ar komið. Fara úrslitin á ýmsa vegu. Nást þau oft með friðsam- legu móti, svona á yfirboröinu, oftar með harðri sennu og stund- um með byltingu, sem umhverfir öllu og hefir endaskifti á mönn- um og málefnum. Verður það sama uppi á ten- ingnum og annarstaðar, að sá ræður sigri sem aflið hefir mest. Þessarar baráttu, sem við einnig getum kaliað einu orði samkepai gætir alstaðar á öllum svæðum mannlífsins hjá öllum þjóðflokkum og öllum stéttum. í*ó mun mest bera á henni hjá svokölluðum siðuðum þjóðum. Og hefir sagan sýnt oss þráfaíd- lega, því sterkari tökum sem siðmenningin hefir náð á einni þjóð því harðari hefir baráttan verið þar fyrir tilverunni, því meiri samkepni. ÖU hugsanleg tæki, vélar og vizkubrögð hafa verið notuð í þessari mikluhring- iðu samkepninnar. Baráttan var háð milli þjóð- flokka, þar til annar varð að láta undansíga, milli þjóða, þar til önnur varð yfirsterkari, þar til þær þolbetri og magnmeiri urðu ofan á, milli einstaklinga, þar til annar hneig í valinn. — Pannig hefir það gengið^koll af kolli; irá því mannheimur var skapaður. — Heilar þjóðir hafa riðlast og öllu mannlegu verið jafnað við jörðu. Og oft hata þar gripið [í taumana öfl sem ekkert mannlegt hyggjuvit fékk við ráðið. — Og nú eru menn að grafa fram hina fornu fjár- sjóði úr skauti jarðarinnar og bera saman fortíð og nútíð. — Mörg þúsund ára gömul menn- ing, löngu gleymd, er þar leidd fram i dagsljósið og menn falla í slafi af undrnn yfir því hve mannkynið var þá komið Iangt og framfarirnar stórstigar. Við þetta vakna ýmsar spurn- ingar: Hvernig verður framtiðin? Hvað verður um stórþjóðir og stórborgir nútímans eftir nokk- ur þúsund ár? Þurfa menn þá yfirleitt að ferðast á jörðunni? Verður ekki alt komið f loft upp og flogið heimsendanna á milli daglega? Manni veröur svarafátt og sundiar við þá til- hugsun, hvað verða muni í ó- mælisrúmi framtiðarinnar. --• Okkar agnarsmáa smæð lætur sér nægja að líta upp og fram og taka undir með skáldinu: Ég trúi þvi s a n n le i k i' að sigur- inn þinn | aö siöustu vegina jafni | og þér vinn ég konungur það sem ég vinn, | og því geng ég hugrór og vonglaður inn | í frelsandi framtið- ar nafni. — — Þetta átti að verða leiðari, en varð hugvekja, og verða menn vel að virða ogbæta við, hver eftir sinni getu og vilja. Tveir Vestnr-íslendingarhafa nýlega hlotið heiðursmerkiFálka- orðunnar. Eru það þeir Thom- as H. Johnson fyrv. ráðherra, einhver hinn þektasti og mikil- hæfasti Vestur- íslendingur, — hlaut hann Stórriddara nafnbót, og Árni Eggertsson fasteignasali sem hér er mörgum að góðu kunnur, hlaut hann riddara- nafnbót. — Eftir vestan-blöðunum að dæma þykir Vestur-íslendingum mjög mikið koma til þessarar viðurkenningar og mennirnir vel að henni komnir. Er þetta i fyrsta sinn sem Vestur-fslendingar hljóta slik heiðursmerki og voru þau afhent þeim með mikiili viðhöfn. Áfengisbannið á Finnlandi. Nýjustu fréttirnar. Pað er ekki langt á milli þess, er andbanningablöðin erlendis og hér hjá oss flytja »iskyggi- legar fréttir um afleiðingar bannsinsa i Ameriku og Finn- landi, eflaust f þeirri von, að fáfróðir lesendur þeirra láti sér það að kenningu verða. En fieslar eru fréttir þessar af sömu gerð og nýju fötin keisarans. Maður sér þvert í gegnum þær. Pegar bezt lætur, er um undan- tekningar að ræða, og einstök atvik, sem eru gerð að alménnri asorglegri reynslua. En oftast eru þó fréttir þessar eintómur haldlaus hýjalíns-skáldskapur launaðra leigulygara, er senda vefnað sinn út um allan heim til skjóls og hlýjinda þeim, er þeir hyggja ennþá stripaðri andlega og siðferðislega heldur en þeir sjálfir eru og húsbænd- ur þeirra, áfengissalarnir. — Hæ, hæ og hó, hó! Bannið er kom- ið á heljarþrömina I — Það stendur ekki lengi héðan af! segja vefararnir, og slá vef sinn af kappi, eins og Gilitrutt sáluga. I bannlöndunum sjálfum verða menn lítt varir þessara vefara. Þeir eru ljósfælnir þar. Enda er sannleikurinn sá, að i Ame- ríku stendur bannið þegar svo fðstum fóium í löggjöf landsins og almenningsáliti, að þaö mun hvorki þurfa meira né minna en heimsbylting til þess að koll-

x

Dagblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblað
https://timarit.is/publication/605

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.