Dvöl - 11.02.1934, Síða 10

8
D V
Ö L
11. febr. 1934
- Þegar ég er lirifin af ein-
hverri hók, langar mig svo undur
mikió til að þekkja höfundinn.
Mig langar svo til að vita, hvort
liann er i raun og veru góður,
hvort hann hefur þjáðst og livort
einnig hann hefir elskað.
— Ef til vill yrðuð þér fvrir
vonbrigðum. Skáldin lýsta ætíð
ást annara, aldrei sinni eigin ást.
Er það af virðingu fyrir ást-
inni?
Nei, af feimni. Stundum er
dulin ást eini dýrgripurinn. sem
mannssálin á.
Soffia sagði þétta án þess að
breyta um raddldæ. Svipur henn-
ar var bjartur og röddin hrein og
styrk. Róbertó fannst það eðhlegt
og sjálfsagt, að hún talaði við
hann um ástina af þvilíkri sann-
færingu. Honum fannst eins og
þessi stund með þessari einkenni-
legu stúlku væri fyrirhuguð, eitt-
livað, sem liann liefði lengi heðið
eftir. Þegar þau kvöddust horfð-
ust þau um stund í augu þegiandi.
Svo rétti Soffia höndina. Róbertó
l)eygði sig eftir að grí])a hana.
Dyratjöldin féllu þyngslalega eftir
lionum. Þau voru skilin.
Þegar Róbertó naut ekki lengur
unaðarins af nærveru Soffíu og
samtalinu við liana, varð honum
eitthvað svo þungt og órótt. Hann
var bæði glaður og hryggur, lang-
aði lil að deyja, cn fannst þó dá-
samlegt að lifa. Hvað átti hann að
hugsa um Lúlu, sjálfan sig og
framtíðina?
Soffía var ákaflega sæl. Hún
grúfði sig ofan í svæflana og grét
af einni saman hamingju.
Nú liðu þrir mánuðir. Gifting-
unni var alltaf frestað. Móðir Lúlu
skildi elckert í þessum drætti.
Öðru hvoru kallaði hún á dóttur
sína og spurði, hverju þetta sætti.
Ég vil bíða. Ég þarf að kynn-
ast Róbertó betur.
Reyndar var hún farin að hugsa
margt. En framkoma hennar var
óhreylt. flún söng og hló og gerði
að gamni sínu. En mitt í gáskan-
um liorgði hún athyglisaugum á
svstur sina eða lilustaði eftir
hverju orði, er Róbertó sagði. Og
hún sá, að það voru að gerast und-
arlegar brevtingar. Róbertó \rar
ekki lengur rólyndur og glaðlynd-
ur, heldur áhyggjufullur, fölur og
órór. Hann talaði fátt og var oft-
ast annars hugar. Nú haí'ði liann
engan álmga lengur á ýmsu, sem
honum þótti slcemmtilegast áður.
Stundum tókst honum með crfið-
ismunum að likjast sjálfum sér
eins og hann hafði verið áður, en
aðeins stutta stund í senn. Hon-
um var ekki lagið að dyljast. Þrá
hans og innri barátta speglaðist í
augum lians.
Soffía var orðin allt önnur en
áður. Hún var viðkvæm og eirðar-
laus. Stundum faðmaði hún systur
sina með innilegri ástúð, stundum
forðaðist hún hana tímunum sam-
an. Stundum stokkroðnaði hún
allt í einu og þá brann eldur úr