Dvöl - 11.02.1934, Qupperneq 13

11. febr. 1934
D V
Ö L
11
veizt, livað mér fellur illa allur á-
greiningur.
Ó, mamma, hvað það er erf-
itl að sannfæra þig. Þú ert efa-
gjörn eins og postulinn Thomas.
Rn ég þekki alla, sem hlut eiga að
máli svo vel, að ég veit, að þetta
verður ekkert lmeykslismál. Ró-
bertó (‘í- göfugmeiini og getur ekki
lieimtað. að ég giftist honum án
ástar.
Mesta fjarstæðan finnst mér
þetta með Soffiu.
Ekkert er líklegra en hið ó-
líklegasta verði, sagði Lúla alvar-
lega.
Kn öll |)essi spakmæli elskan
mín góða! Við þurfum ekki fleira
um þetta að tala. Nú skuhun við
sjá, livernig tíminn greiðir úr
þessu. Kn livernig sem það fer,
i’erður því ekki neitað, að þú erl
ákaflega liugsunarlaus.
Og mjög duttlungafull.
()g dómgreindarlaus.
()g óáreiðanleg. Segðu það
hara. Eg á það skilið.
Kysstu mig og farðu svo að
sofa. Oóða nótt harnið mitt!
Góða nótt, elsku mamma
min.
Þetla er þeim líklega fyrir heztu,
bugsaði liiji góða móðir. Lúla er
i'iin of ung, til að giftast. Og oft
verða sorglegar afleiðingar þess-
at-a skynsemishjónabanda. Guð
lorði okkur frá sliku. Þetta er
sjálfsagt hezt svona.
Lúla andvarpaði jiungan. En sú
stjórnkænska, sem ég. varð að
beita, til að sannfæra mömmu!
Ég mundi verða afhragð sendi-
herra. Hvílíkur sigur! Sannarlega
ekki ástasigur. En sigur Lúlu.
Hún staðnæmdisl framan við
dyr systur sinnar og heyrði liálf-
kæfð andvörp. Veslings Soffia
hafði glatað sálarfriði sinum.
Sofðu, systir mín, sofðu,
hvíslaði Lúla blíðlega og kyssti á
Imrðarhúninn eins og hún væri
að kvssa enni systur sinnar. Stilltu
þig og livildu þig. Kg hef unnið
mikið fyrir þig i kvöld.
Og Lúla sofnaði um leið og hún
liip;ði höfuðið á koddann.
Tíniinn, þessi gamli vitri heið-
ursmaður afgreiddi laglega það,
sem cftir var. Lúla ráðgaðist um
það \ið sjálfa sig, hvort hún ætti
að vera í hláum silkikjól eða lit-
litluni og látlausum kjól með
hlúndii í brúðkaupi systur sinnar.
Hún spurði Róbertó, livort hún
fengi ekki l'jarska mikið sælgæti.
Hún spurði Soffíu, livort lnin vildi
ekki gefa sér fallega, útsaumaða
vasaklútinn, sem liktist léttu skýi
eða andvaranum. Róbertó og Sof-
fía brostu að glcði hennar og ká-
tínu. En þau elskuðu liana og litu
á liana sem forsjón sína.
Seinna þegar ltóbertó Monte-
francó talaði um hjónaband sitl
við vin sinn, sagði liann:
Ég liefi alltaf lialdið ])ví
fram, að hjón eigi að vera ólík.
Andstæðurnar dragast livor að
annari. Þá geta þau skilið hvort
annað, eiga eitthvað að gefa hvort