Skutull - 24.12.1953, Síða 8

8
SKUTULL
Hvers vegna leitið þér?
I mörg ár hefi ég skrásett ýmsa
viðburði, sem sanna, að það er
lífið en ekki dauðinn, sem er
grundvallarlögmál alheimsins.
Þessir viðburðir hafa fullkom-
lega sannfært mig um það, að
dauðinn er ekki til, — að lífið
heldur áfram hinum megin.
Hér á eftir er sagt frá nokkr-
um þessara viðburða, sem hafa
gefið mér þá óhagganlegu trú, að
sálarlíf okkar mannanna slökkni
ekki í dauðanum.
Ég átti gamlan og góðan vin,
Karl að nafni. Læknir hans
hringdi kvöld eitt til' mín og
sagði, að Karl væri alvarlega
veikur, og mundi hann ekki eiga
margar klukkustundir eftir. Það
kvöld bað ég, ásamt nokkrum
kunningjum okkar, fyrir þessum
aldna og sjúka vini. Daginn eftir
fékk Karl meðvitundina aftur, og
eftir nokkra daga gat hann farið
að tala. Þegar hann var orðinn
sæmilega hress sagði hann þessa
sögu:
„Einu sinni á meðan ég var
veikastur, fannst mér, að ég væri
allt í einu horfinn eitthvað langt
í burtu. Ég var staddur í um-
hverfi, sem var fegurra og yndis-
legra en ég hafði nokkru sinni
séð. Allt í kringum mig var skín-
andi birta. Vingjarnelg andlit
mættu mér hvarvetna, og ég fyllt-
ist sælu og friði. Ég hefi aldrei á
æfinni verið eins fullkomlega sæll.
Þá hugsaði ég: „Nú er ég að
deyja“. Og síðan datt mér í hug:
„Ef til vill er ég þegar dáinn?“
Og við þesso hugsun hló ég næst-
um því upphátt og spurði sjálfan
mig: „Hvers vegna hefi ég alla
mína æfi verið hræddur við dauð-
ann?“ Það er sannarlega ekki
mikið að óttast þetta, sem nú
hefur skeð“.
„Langaði þig til þess að fá að
lifa lengur?“ spurði ég.
Karl brosti og svaraði: „Mér
stóð alveg á sama. Og ef ég hefði
mátt velja, hygg ég, að helzt
hefði ég kosið að vera þar, sem
ég var kominn, — á þessum un-
aðsríka stað“.
Var þetta skynvilla? Draumur?
Hitasóttaróráð ? Ég held ekki. Ég
hefi í allt of mörg ár heyrt fólk
segja frá því, að það hafi komizt
að landamærum einhverrar ver-
aldar, fengið að renna augum sín-
um yfir og aðeins séð þar fegurð,
frið og birtu — í allt of mörg ár
hefi ég hlustað á slíka vitnisburði
til þess, að ég geti verið í nokkr-
um efa.
Kona ein í söfnuði mínum missti
mann sinn og tvö börn, þegar
heimili þeirra brann til ösku.
Sjálf brenndist hún hræðilega, en
lifði samt í þrjú ár eftir þennan
atburð. Þegar hún að lokum var
í andlátinu, breiddist allt í einu
birta yfir andlit hennar. —
„Allt er svo undursamlega fag-
urt“, hvíslaði hún. „Þau koma
þarna öll á móti mér. Hagræðið
þið koddanum mínum og lofið
mér að sofna“.
Þekktur útvarpsmaður í Banda-
ríkjunum hefur sagt frá viðburði,
sem skeði, þegar hann gegndi her-
þjónustu í sjóhernum á stríðsár-
unum.
Hann lá sofandi í rúmi sínu um
borð í herskipi. Allt í einu stóð
faðir hans við rúm hans. Faðirinn
rétti brosandi fram höndina og
sagði: „Vertu sæll og blessaður,
Arthúr“. „Vertu sæll og blessað-
ur“, svaraði sonurinn.
Síðar fékk Arthúr að vita, að
faðir hans hafði dáið nákvæmlega
á sama augnablikinu og hann „sá“
hann í svefninum.
Meðal nánustu vina minna voru
hjón, sem ég heimsótti oft. Eigin-
maðurinn lézt á undan konunni.
Nokkru síðar, þegar hún lá á
banasænginni, og síðasta stundin
nálgaðist, breiddist skyndilega
undrunarsvipur yfir andlit henn-
ar, en svo breyttist hann í bjart
og milt bros. „Nei, kemur ekki
Villi þama!“ sagði hún.
Þeir, sem viðstaddir voru, gátu
ekki efast um, að hún hefði í
raun og veru séð mann sinn.
Amerískur prestur, Rufus Jones
að nafni, átti son, sem Lowell
hét. Drengurinn var yndi og eftir-
læti föður síns.
Þegar séra Jones var staddur
úti á miðju Atlantshafi á leið til
Evrópu, veiktist drengurinn alvar-
lega.
Nóttina áður en skipið kom til
Englands, lá presturinn vakandi
í rúmi sínu, kom þá yfir hann
undarleg og óskýranleg angur-
værð. Síðan fannst honum sem
hann væri umvafinn örmum guðs.
Sterk tilfinning um frið og djúp
samkennd með syninum gagntók
hann allan.
Þegar hann steig á land í Liver-
pool, fékk hann tilkynningu um
það, að sonur hans væri látinn.
Hann hafði einmitt dáið á sama
augnablikinu og faðirinn kenndi
svo glöggt guðs nálægðar ásamt
hinni undarlegu tilfinningu um
nærveru drengsins.
Ungur hermaður í Kóreustyrj-
öldinni, sem misst hafði föður
sinn fyrir tíu árum, skrifaði móð-
ur sinni á þessa leið:
„Það er einkennilegt, sem kem-
ur fyrir mig stundum. Um nætur,
þegar ég verð hræddur, finnst
mér stundum, að pabbi sé hjá
mér. Segðu mér, mamma, — held-
ur þú, að pabbi geti í raun og
veru verið hér hjá mér í þessum
kóreönsku skotgröfum?“
Já, hvers vegna ekki? Hvers
vegna ætlum við að efast um, að
slíkt geti skeð?----------
Móðir mín var sterkur persónu-
leiki. Áhrif hennar munu alla tíð
verða einn virkasti þátturinn í
lífi mínu.
Ég heimsótti hana eins oft og
ég gat, enda þótt ég væri orðinn
fulltíða maður. í hvert sinn sótti
ég til hennar andlegan styrk og
gleði.
En svo hvarf hinn á braut.
Meðan sumarið skartaði sínum
fegursta skrúða, lögðum við jarð-
neskar leifar hennar í litla, fall-
ega kirkjugarðinn utan við bæinn,
sem verið hafði æskustöðvar
hennar.
Haustið kom, og ég þráði nær-
veru móður minnar, — þráði að
leita styrks og uppörvunar hjá
henni sem fyrr.
Mér fannst ég vera einmana og
yfirgefinn án hennar. Ég ákvað
því dag einn að heimsækja gröf
hennar.
Það var kalt, og drungaleg ský
þöktu himininn, þegar ég gekk út
í kirkjugarðinn. Ég lauk upp
gömlu jámgrindunum í hliðinu,
og sölnað haustlaufið þyrlaðist
umhverfis fætur mína, þegar ég
gekk eftir garðstígnum í áttina
að gröfinni. Þar settist ég svo
niður. Einstæðingstilfinning og
daprar hugsanir settust að mér.
3n þá rofaði til, og sólin brauzt
fram milli skýjanna.
Mér fannst ég heyra rödd móð-
ur minnar. Orð hennar, — með
hinum ljúfa, gamalkunna radd-
blæ, — hljómuðu skýrt og greini-
lega:
„Hvers vegna leitið þið hinna
lifandi meðal þeirra dauðu? Ég
er ekki hér. Ég er með þér og
öðrum ástvinum mínum alla
daga“.
Innri birta fyllti huga minn, —
ég varð óumræðilega glaður.
Ég vissi, að það var satt, sem
ég hafði heyrt. Ég stóð upp, lagði
hönd mína á legsteininn og virti
hann fyrir mér, eins og hann var
í raun og veru, — aðeins minnis-
varði yfir jarðneskum leifum og
ekkert annað. En hún sjálf, —
hennar geislandi, auðugi andi er
jafnan með okkur, ástvinum henn-
ar.
Nýja testamentið kennir okkur,
að sálin sé ódauðleg. Það segir
okkur frá því, hvernig Jesú ópin-
berar sig mörgum sinnum eftir
krossfestinguna, en hverfur svo
á ný. Með þessu vildi hann gera
okkur skiljanlegt, að hann væri
með okkur, þótt við sæjum hann
ekki.
Horfinn af okkar sjónarsviði
þýðir alls ekki, — horfinn burt úr
lífinu.
Hinar dularfullu opinberanir
margra manna og kvenna hafa,
jafnvel á okkar dögum, staðfest
þau sannindi, að Hann er okkur
jafnan nálægur. — Sagði Hann
ekki: „Því ég lifi, og þér munuð
lifa“?
Ástvinir okkar, sem hafa dáið í
þessarri trú, eru með öðrum orð-
um, aldrei langt frá okkur. Og
það kemur fyrir, að þeir koma
alveg til okkar í því skyni að
hughreysta okkur og styrkja.
í biblíunni finnum við frekari
svör við hinni stóru spurningu:
Hvað skeður, þegar maðurinn yf-
irgefur hið jarðneska líf? Hún
kennir okkur að leita svarsins í
trú okkar.
Sjálfur finn ég ekki til minnstu
óvissu frammi fyrir þessu djúpa
og torskilda lögmáli. Ég trúi því
statt og stöðugt, að lífið haldi
áfram eftir dauðann. Ég trúi því,
að fyrirbrigði það, sem við köll-
um „dauða“, sé aðeins marka-
lína milli tveggja tilverusviða lífs-
ins, — milli þeirrar veraldar, sem
við lifum nú í, og þeirrar, sem
við höldum áfram að lifa í.
Eilífðin byrjar ekki handan við
Hér getur að líta þrjá af fyrstu vélstjórum ísfirðinga: Þorleif
Þorsteinsson, Kristján Kristjánsson og Ásgeir Jónsson.