Fríu Føroyar - 20.10.1942, Blaðsíða 1

Fríu Føroyar - 20.10.1942, Blaðsíða 1
 NUMMAR 18 Innivist. her hava øll sum krevja, at fødilandid skal gerast frítt og Føniyingar sjálvrádandí. 20. OKTOBER 1942. Áhyrgd hevur hladskrivarin Andrias Ziska Telef. 337 Tórshavn. 1. ÁRG. Til tey, ið eftir sita. Tá kend, góð menniskju andast, fær hugurin a.t tala troystarorð stórt vald. Tá kennist í mannabarmi ein longsil at tala góð orð til tey, ið eftir sita. Ikki øll eru før fyri at tala troyslarorð, nien tey menn- iskju, sum eiga troystargavuna, hava fingíð eitt hitt besta menniskjan kann eiga.'Tey eru til vælsignilsi fyri tey sorgar- bundnu. Tve.ir góðir menn fóru frá okkum, gda og ioda oktober: yacob Kjelnces °g Símun av Skarði — tveir álitismenn, hvør í sínum yrki. Tómligt er leingi, tá góðir menn fara frá okkum. Álvarstankar siga tá, at øll eru vit undir somu lóg. Vit fara aftaná. Nær, hvussu skjótt, vita vit tíbetur ikki, meti at vit øll skulu andast, eiga vit at minnast, og fá mega vit royna at hava eisini hesar tveir menn til fyri- dømí, tí teir hava livað eitt vakurt, friðarligt lív, hava viljað ølluin menniskjum alt gott. Jacob Kjelnæs var síni bestu manndómsár í Suðuroy hjá Thomsen, rnen ellisárini hevur hann livað her í føðistaðnum. Longu tá hin veraldarbardagin herjaði var hann her, og tá' vóru vit saman í arbeið; sum handilskønir menn vóru vit, satnan við bakarunum Jacob Nolsø og Johan Restorff, út- nevndir av rættinum til at sýna og skilja vørurnar, sum komtt úr Ameriku við skipinum sHerbert May«. Teir tríggir eru nú ikki longur millum okkum her, men betri menn at arbeiða saman við enn teir tríggir tá, havi eg ikki kent. Eitt so stórt stórmenni var Símun av Skarði, at míni orð her ertt ikki góð og stór nokk at siga fiam mína hávirðing fyri taft hann hevur verið fyri Føroyar og okkum Føroyingar. Um okkara land og framtíð tess hava vit talað góð orð saman í hesum seinastu árum. Vit kendu hvønn annan har. Álit hevði hann á landsmenn sínar, eins og eg havi tað. Menn fara, men minni tirn mann livir. Til áminning skal her takast úr skaldargávum Símunar: Absalón á Trøllanesi. Lag: Grani bar gullid av heidi. Tann, í huga djarvur er og móti torir mæla ti, sum bára vani er og ti, teir •nklókuz tala, Absalon á Trøllánesi, frælsismennið friða. , Hann sá væl, at her á landi neyðin duldist ikki; frælsmanns megi týndist bnrt av beiskum citurdrykki. Sum ein góður sáðmaður hann fræið mtindi sáa: Gev tí gætur, og tú sært, at tað vil Avøkst fáa. Skyggir nú sólin i liðir. Gævt Gud, at komandi tíðir ala baldar unglingar; gcrast tá Føroyingar fríir. Hesi orð Símunar til Absalon á Trøllanesi, hóMcaðu líka væl eisini til Símun av Skarði sjálvan. Kærleikan til føðilandið Føroyar hevur Símun sýnt í sanginum hesum: l.ag eftir P. Albcrg. Tú alfagra land mitt . mín dýrasta ogu.' A vetri so randhvltt. A sumri við /ogn, tíi tekur meg at tær, i so tætt i tín favn. Tit oyggjar so mætar, Gud signi tað ¦navn, sum menn tykkum góvu, tA teir tykkum sóu. Ja, Gud signi Føroyar, mitt land! Hin rodin, sum skínur d sumri i lið, hin ódnin, sum týnir mangt lív vctrartíð, og myrkrið, sum fjalir mær bjartasta mAl, og Ijósið, sum spælir meer siqur í sál: alt streingir, ið tóna, sum vAga og vóna, at eg verji Feroyar, míit land. hann fær manga beiska stund, og manga tunga løtu harðan andstreym rógva md og slóða nýggja gøtu. Sllkan mann eg nevna vil, um tú vilt d meg liða: Eg nígi ti niður í bøn til tín, Gud: Hin heilagi friður mær falli í lut! Lat sAl mlna tvAa sær í tini dyrd! So torir hon vAga,

x

Fríu Føroyar

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fríu Føroyar
https://timarit.is/publication/639

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.