Samtíðin - 01.05.1964, Qupperneq 9

SAMTÍÐIN
5
Hefurilu ir. ?
Allt nema —
^VÆR rosknar konur voru að tala
Uln spádóma. Önnur sagði:
»Dótlir mín fór til spákonu fyrir liálfu
óðru ári, og' hún spáði henni, að liún
UlUndi kynnast ungum, glæsilegum og
forríkum manni, sem hún mundi giftast
°8 eignast tvíbura með.“
»0g rættist allt þetta?“
„Allt nema giftingin.“
Kauptu þennan
SlvOZIvUR bóndi fór í kaupstaðinn
uieð konu sína. Frúin nam staðar fyrir
fi'anian hattabúð og grátbað eiginmann
sinn að gefa sér hatt. Eftir allmikla eft-
U'gangsmuni fóru þau inn i húðina. Þá
sagði bóndi:
»Fyrst ég nej'ðist til að kaupa þennan
°barfa handa þér, þá set ég það upp, að
bú takir þennan stráhatt, því þegar þú
°l't orðin leið á lionum eftir nokkur ár,
getur geitin okkar þó alltaf étið hann.“
Fiður og blý
,JÓN spui’ði Pál: „Hvort álítur þú, að
sé þyngra kíló af fiðri eða kíló af blýi?“
»Auðvitað iafnþungt, asninn þinn, þvi
kíló er alltaf kiló!“
»>Tæja, prófaðu þá að standa undir
Ú hæða húsi, og ég skal láta kíló af blýi
°g kiló af fiðri detta ofan á hausinn á
þér.“
*
\ réttum stað
HELJARMIKILL beljaki kom inn í
leikhús eftir hléið, en var ekki alveg
viss um, að hann mundi finna sætið
sitt aftur. Hann sagði þvi við mann, sem
sat við hliðina á honum:
„Stóð ég ekki ofan á löppinni á yður
allan fyrsta og annan þátt“
„Jú og meira að segja á Iíkþorni!“
„Ágætt, þá er ég i réttu sæti,“ rumdi
beljakinn.
Reykingar bannaðar
MAÐUR nokkur seltist með vindil i
munninum inn í járnbrautarklefa, þar
sem bannað var að reykja. Nokkru sið-
ar kom lestarvörður inn í klefann og
bannaði manninum að vera þar með
vindilinn.
„En ég hef alls elcki kveikt í honum,“
sagði maðurinn.
„En þér eruð með eldspýtur eða
kveikjara i vasanum og vindilinn til-
búinn uppi í yður, skiljið þér það?“
„Það sannar ekki, að ég ætli að stel-
ast lil að reykja hérna. Ég er t. xl. með
skó á fótunum, en ætla alls ekki í
gönguför."
Hvort er betra?
ÚTLENDINGUR kom til smáþorps i
Suðux'-Evrópu. Hann var mjög svangur
eftir langa bílferð og spurði mann á göt-
unni, hvort ekki væri veitingahús i þox-p-
inu.
„Jú og meira að segja tvö, hvort á
móti öðru þarna við toi'gið,“ svaraði
þorpsbúinn.
„Og hvort álítið þér hetra?“ spurði
gesturinn.
„Það gildir einu á hvoi’U þér étið. Að
lokinni máltíð sjáið þér eftir að hafa
ekki heldur étið á hinu.“