Samtíðin - 01.05.1964, Blaðsíða 13

SAMTÍÐIN
9
Titnam'f kteijtaM cg —
Bekkjarbræður hittast
<»Á MORGUN ætla ég að koma bér
Pínulítið á óvart,“ sagði Chérot fulltrúi
Vlð konu sína. „Mér þætti vænt um, að
M færir þá í skástu fötin þín.“
Morguninn eftir áttu þau lijónin nefni-
^ega 10 ára hjúskaparafmæli, og nú stóð
HI að minnast þess i horðsalnum á Grand
Hotel.
á tilsettum tíma sveif fulltrúafrúin í
ðrakandi silkikjól eftir salarkynnunum
a Grand, og við lilið hennar gekk maður
hennar í smoking, sem að vísu var að
kprnast úr tízku. Þau settust við eitt
hinna hlómskreyttu borða í borðsalnum.
Til þeirra barst ómur af léttri tónlist frá
°sýnilegri hljómsveit, ljósin voru þægi-
iega dauf,allt i kringum þ au var velbúið
fólk, og sumar kvennanna báru glitrandi
gnnsteina. Andrúmsloftið var með Par-
isarblæ.
>,Ó, hvað þú varst nú elskulegur að
J.íóða mér hingað í kvöld,“ sagði frú
Chérot við mann sinn, um leið og hún
'inkaði kolli til konu, sem hún þekkti.
»»En segðu mér, verður þetta ekki voða-
Iega dýrt ?“
„Hvað um það,“ anzaði fulltrúinn með
cimsmannsbrosi. „Stöku sinnum verð-
Ul niaður nú að létta sér ofurlítið upp
°g vera pínulítið kærulaus í fjármálun-
|'m, þegar maður ætlar að gleðja fallega
v°nu, jafnvel þó svo vilji til, að það sé
eiginkona manns sjálfs!“
. TIRÐULEGUR, kjólklæddur yfir-
P.lonn, sem farinn var að grána í vöng-
um, lagði vínseðilinn á borðið, og hjón-
in völdu sér borðvín. Fulltrúinn bað um
flösku af rauðvíni og leit um leið á þjón-
inn. Honum varð dálítið starsýnt á hann
og sagði:
„Hvernig er það, erum við ekki gaml-
ir kunningjar?“
„Öldungis rétt,“ svaraði þjónninn, án
þess að nokkurra svipbrígða yrði vart á
andliti hans. „Áður fyrr hafði ég oft
þann lieiður að framreiða hér mat fyrir
prófessorinn, ekki satt?“ bætti hann við
og hneigði sig.
„Hm, fulltrúann,“ leiðrétti Chérot.
„Já, auðvitað, fulltrúann. Þá veit ég
nú líka alveg nákvæmlega, hvaða rauð-
vinstegund fulltrúinn hefur mestar mæt-
ur á.“
„Þetta er gamall bekkjarblóðir minn,“
sagði Cbérot, þegar þjónninn var horf-
inn, en frúin hafði setið alveg úndrandi
undir orðaskiptum mannanna. „Auðvit-
að þekkti hann mig ekki síður en ég
hann, en hann var alltaf feimnari en
ég! Skrítið, að mér skyldi verða svolítið
um að sjá hann. Hann hefur sýnilega
ekki komizt sérlega vel áfram í lifinu,
greyið, og það er nú synd hans vegna.
Við vorum þrjú ár bekkjarbræður í lær-
dómsdeild menntaskólans. Hann var
lieldur eldri en við hinir piltarnir. Svo
liætti hann námi; hvers vegna man ég
ekki. Hann var fremur kærulaus ungur
maður. Ég man, að hann ruglaði alltaf
saman þolfalli og þágufalli í latínu. Það
var nú svo. Og nú er hann að afplána
æskusyndirnar. Mig tekur það sárt hans
vegna.“
ÞETTA varð reglulegt hátiðakvöld hjá
Chérot-hjónunum, og þau urðu hreif af
víni. Þegar fulltrúinn liafði greitt reikn-
ing sinn, lagði hann, svo að lítið bar á
þúsundfrankaseðil hjá diskinum sinum.