Samtíðin - 01.05.1964, Page 14

10
samtíðin
„Er þetta nú ekki fullmikiÖ?“ livíslaði
kona hans áhyggjufull.
„Við skulum vera svolitið flott í kvöld.
Við förum hvort eð er aldrei út,“ anz-
aði fulltrúinn. „Auk þess verður rnaður
að hafa svolitla samúð með æskufélaga,
sem borið hefur upp á sker. Og kvöldið
varð miklu ódýrara en ég hafði búizt við.
En nú verðum við að flýta okkur, ef við
ætlum að ná í seinasta strætisvagninn.“
ÞAÐ VAR komið langt fram yfir mið-
nætti, þegar yfirþjónninn hafði lokið
störfum sínum í veitingahúsinu og gat
haldið heim. Hann var klæddur Ijóm-
andi fallegum ljósum nýtízku yfir-
frakka, með splunkunýjan horsalino-
hatt á höfðinu. Hnarreistur í göngulagi
skundaði hann að nýjum viðhafnarbíl,
sem lá í hjágötu skammt frá Grand
Hotel. Bílhurðin var oimuð af grannri
kvenhönd innan frá, og síðan strauk þessi
sama liönd andlit mannsins hliðlega, um
leið og hann beygði sig og steig inn í
vagninn.
„Mikið varstu elskuleg að bíða svona
lengi eftir mér, Germaine,“ sagði yfir-
þjónninn.
„Þó það nú væri, að ég biði, þar sem
við eigum hrúðkaupsafmæli í dag,“ svar-
aði konan.
„Það verðum við að halda upp á ein-
hvers staðar á skemmtilegum bar,“ sagði
maðurinn, setlist við stýrið og kveikti á
bílljósunum.
Og þau óku hratt af stað.
„Nú skal ég segja þér sögu,“ sagði
hann, meðan hann ók örugglega eftir
breiðstrætunum, þar sem umferðin var
enn hýsna mikil. „1 kvöld var gestur
hjá okkur, sem revndist vera gamall
bekkjarbróðir minn. Vitanlega þekkt-
umst við undir eins, en ég lét sem ekk-
ert væri og rétli hann af, þegar hann
virtist ætla að fara út af sporinu við það
að sjá mig. Þetta er fátæklings-grey, seni
leyfði sér að skvetta sér upp þetta eina
skipti með konu sinni. Maður tók strax
eftir því í skóla, að það var eklci mikið
í liann spunnið. Hann var auðsýnilega
fyrirfram dæmdur til að ganga embætt-
isveginn. Og nú er hann þó orðinn full-
trúi lijá einhverri ríkisstofnun, greyið
að tarna, ekki ber á öðru! Það er nú
eiginlega synd hans vegna. Hinu her ekki
að neita, að það gefur hverjum eins og
hann er góður til. En þar sem þetta er
nú brúðkaupsdagurinn okkar, og af þvi
að hann leyfði mér alltaf að skrifa upp
tungumálaglósurnar sínar í gamla daga,
vottaði ég honum þakklæti mitt í kvöld,
svo að lítið bar á. Ég gerði það, seni
annars kemur aldrei fyrir mig, að ég
misreiknaði mig honum í vil. Reikning-
urinn hans var þúsund frönkum lægri
en hann hefði átt að vera.“
að kona eigi að vísu bágt, þegar hún
missir mann sinn, en þó aldrei bág-
ara en þegar önnur kona hefur
hremmt hann frá henni.
♦
að þegar menn hafi ekki lesið eitthvað
nýtilegt í þrjá daga samfleytt, vei’ði
tal þeirra litlaust.
♦
að heppni sé i því fólgin að öðlast það,
sem hugurinn girnist; hamingja að
una glaður við sitt.
♦
að það sé kurteisi að segja ekki nema
brot af því, sem maður liugsar.
♦
að brúður heri slæðu til að dylja ánægju
sína.