Samtíðin - 01.05.1964, Qupperneq 19

SAMTÍÐIN
15
fr'am á veitingaborðið. Pilturinn lagði þá
°ðara frá sér byssuna og fór að hánia í
Slg kræsingarnar.
Mér var orðið mjög órótt.
»Setjuni nú svo, að hér bæri gest að
garði,“ sagði ég.
Strákur glotti. „Ég lief nú liaft nánar
g^tur á þessum stað síðan um sólarupp-
k°mu í morgun, og enn lief ég ekki orð-
hér neinnar gestakomu var.“
•>Þá geturðu nú sagt þér sjálfur, að
heldur lítið muni vera í peningaskúff-
llnni,“ anzaði ég.
•Xögreglan er á eftir mér, maður. Þess
'egna verð ég að forðast þjóðvegina. Ég
skauzt liingað bara vegna þess, að ég
Var alveg að farast úr hungri. Þið ætlið
að nesta mig með niðursoðnum matvæl-
Ulll> ekki satt?“
^lér rann kalt vatn milli skinns og hör-
llllds. Það mátti pilturinn vita, að ekki
hann fyrr kominn út úr dyrunum
011 eg símaði til lögreglustöðvar, sem var
°kki ýkja langt burtu, í austurátt, og
segði til hans.
»Ég fer héðan vestur á bóginn,“ sagði
'ann og glotti yfir kræsingunum. „Ef
eg kenist óáreittur 26—30 km vestur eft-
er engin liætta á, að lögreglunni tak-
lst að hafa hendur i liári mínu.“
Ég leit á klukkuna á veggnum. Hún
Var að verða 14. Eftir fáeinar mínútur
atli ég von á tveim tryggu viðskiptavin-
Unmn mínum, vegarlögreglunni. Mér
uaus hugur við að eiga að horfa upp
a viðureign þeirra við þennan vopnaða
Pdt og vita af konunni minni í rniðri
Sk°thriðinni. Það yrðu meiri ósköpin!
Éú heyrðist í bíl úti á þjóðveginum.
ann nálgaðist óðfluga. Ég stirðnaði
og munnurinn á mér þornaði.
^tráksi hætti undir eins að éta og leit
111 Um gluggann.
’^betta er lögreglan!“ sagði hann
at'kalega. „Þeir eru tveir og virðast ætla
að koma hingað inn. Eru þeir vanir að
koma hér við?“
„Stundum,“ svaraði ég og yppti öxl-
um.
Hann liratt matarílátunum inn af borð-
inu, þreif byssuna og Jientist inn fyrir
borðið. Svo greip hann í handlegg konu
minnar og livæsti framan í mig:
„Til þess að við skiljum hvor annan,
ætla ég bara að segja þetta: Ef Iögregl-
an kemur hér inn, þá afgreiddu hana
fljótt, og sjáðu til þess, að hún verði
mín ekki vör. Ég verð þarna frammi i
eldhúsinu með skammbyssuna miðaða
á liöfuð konu þinnar. Ef þú svíkur mig,
er úti um hana! Skilurðu það?“
Að svo mæltu kippti hann konu ininni
fram í eldhúsið.
Það stóðst á endum, að þau voru
horfin, þegar vinir minir, lögregluþjón-
arnir, snöruðust inn í veitingasalinn.
„Sæll, Samúel,“ sögðu þeir vingjarn-
lega. Þetta voru fílefldir, vopnaðir Visar,
sem liétu Jón og Páll. Ágætismenn og
orðnir beztu kunningjar okkar Önnu.
„Molakaffi eins og venjulega?“ spurði
ég-
Páll kinkaði kolli. Hann var yfinnað-
urinn.
„Við erum á óvenju liraðri ferð i dag,“
sagði hann. Svo leit hann á mig.
„Eilthvað að þér, Samúel? Þú ert
óvenjulega fölur, sýnist mér!“
„Ætli það sé ekki hitinn i veðrinu,“
anzaði ég og fór að láta kaffið i vélina.
Gegnum dyragættina sá ég lconu mína
náföla og stjarfa og strákskrattann bak
við hana með morðvopnið á lofti.
„Já, við erum á skrambi hraðri ferð
í dag,“ endurtók Páll. „Þú hefur, vænti
ég, ekki orðið var við neinn dularfullan
náunga á sveimi hérna kringum skál-
ann ?“
Mér svelgdist á. „Eruð þið að leita að
einhverjum?“ spurði ég.