Sameiningin - 01.12.1892, Blaðsíða 7

-151-
vafa niefí þetfca og finna enn tilhneging hjá sjer til að afsaka
fráfall síra M. frá kirkjunni og kristindóminum, ættu þeir að
heyra þennan fyrirlestur. þ nr mundu þá gan^a úr skugga um,
að ummæli „Sam.“ og kirkjufj*dagsins hafa ekki verið út í blá-
inn. því fyiirlesfcur þessi um innblástur rítningarinnar er í
raun og veru ekki annað en uppjetningr úr ritum Ingersolls, liins
ahæmda guðlastara; en mælskan, búningurinn, er líkloga síra M.
eiginleg eign; það væri að minnsta kosti ran^t gjört að eigna
Ingersoll hana. Fyrirlesturinn var eitt einasta stórt guðlast
frá upphafi til enda.
„Fráfall síra M. er að mörgu leyti eitthvert hið hryggilegasta
atvik í nútíðarsögu vorrar íslenzku kirkju. Að maður, sena geng-
ið hefur í þjónustu kirkjunnar til að prjedika guós orð og starí'a
að frelsi sílnanna, notar þetta háleifca embætfci sitt til að prjedika
guðlevsi og vantrú og leiða sálirnar út í villu og voða, er í sjálfu
sjer éitthverfc hið óttalegasta.sem fyrir kemur. þó er það með þetta
eins og adfc annað illt og óttalegt. í drottins altn ífctugu hendi
verður'það ætíð á einhvern hátt til að styðja og efla hans hei-
lögu áform. Dagsdaglega kemur ]?að frarn: þeir ætluðu að gjöra
illt, en guð sneri því til góðs. þess vegna er það von \'or, að
drottinn láti eitthvað gott leiða einnig af þessu illa, syndsamlega
atviki. Að ofurlitlu lryfci virðist oís þetta þegar hafa komið
fram. þið var kenningin um eilífa fordæming, sem virðist hafa
gefið tilefnið ti fráfalls síra M. ITt af þessari kenning hafa síð-
an orðið heilmtklar umræður. í þeirn umræðum hiifum vjer
leitazt við að taka þann þátt, er vjer h’ifum haft f ing á. Vjer
höfum leitazt við að sýna fram á, að kirkjan hefur ekki tekið
kenning þessa upp hjá sjálfri sjer, h sldur er hún kermd í ritning-
unni sjálfri af frelsaranum og postulutn hans. Yjer höfnm
minnt sjálfa oss og aðra á það, aö fyrir þessum myndugleika
guðs-orð' bæri, að minnsfci kosti krisfcnum tnönnum, að beygja
sig. Hálf-ótta-slegnir og hikandi liigðum vjpr út í það, að verja
þessa kenning guð-i-orðs. En samvizka vor bauð oss það, mynd-
ttgleiki guðs-orðs knúði oss til þess, þörf kirkju vorrar krafðist
þess af oss. þessi kenning var komin „úr móð“, vegna þess
orði drottins hafði ekki verið nóg trúmennska sýnd. þegar
þannig fer tneð einhverja -kenning kirkjunnar, hver sern hún
hún er, bendir það á syndina gegu guðs heilaga orði. Afleiðing-