Íslendingur - 29.09.1961, Side 8

Skemmfileg Englandsför - skrífnir íþróttavellir
Rabbað við landsliðsmanninn Jakob Jakobsson
AKUREYRINGARNIR Jakob
Jakobsson og Jón Stefánsson
komu nú í vikunni úr Englands-
för í hópi landsliðsins íslenzka,
er þreytti landsleik við Englend-
inga s.l. laugardag. Náði blaðið
tali af Jakob eftir heimkomuna
og spurði frétta af förinni.
— Við fórum frá Reykjavík
flugleiðis til Glasgow 14. septem-
ber, segir Jakob, — en misstum
af flugvélinni, sem flytja átti okk
ur þaðan til London, og urðum
því að aka í almenningsvagni til
Edinborgar til að komast þaðan
loftleiðis á áfangastað. Á föstu-
daginn tókum við svo létta æf-
ingu.
— Hvar fór landsleikurinn
fram?
— Á High Wycombe-leikvell-
inum rétt utan við London. Það
er í sjálfu sér góður völlur, en
þó með þeim annmarka, að á hon
um er 2.5 m hliðarhalli og því
óhæfur fyrir milliríkjaleik. Háði
það okkur, að við erum slíkum
völlum óvanir.
Come on Iceland.
— Hvernig voru viðtökur
áhorfenda?
— í áhorfendahópi voru all-
margir íslendingar, sem hvöttu
liðið, og einnig mátti heyra kall-
að. „come on Iceland“. Eina mark
leiksins, sem Bobby Brown, einn
frægasti maður liðsins, gerði,
kom á 7. eða 8. mínútu fyrra hálf
leiks, en það var raunar sjálfs-
mark, þar sem boltinn lentí í
einum varnarleikmanni okkar og
breytti við það stefnu í markið,
svo að það mátti telja óvei-jandi.
Veður var hið fegursta, sólskin
og logn og 24—25 stiga hiti. Eftir
marktækifærunum hefðum við
átt að geta unnið leikinn 2:1,
jafnvel 3:1. Aðbúnaður var hinn
ágætasti.
— Þurftuð þið að grípa til
varamanna?
— Já, ég varð að fara út af
vegna meiðsla í lok fyrri hálf-
leiks, en Kári Árnason kom í
skarðið og lék eftir það í minn
stað. Aðrar breytingar urðu ekki
í þeim leik. — Enska liðið, já.
Það er nefnt áhugamannalið, en
þó munu leikmenn fá einhverja
greiðslu fyrir leiki.
Miðleikurinn í Wimbleton.
— Annan leik okkar lékum við
á Wimbleton-velli, sem einnig er
rétt utan við London. Sá völlur
er ágætur. Leikið var við flóð-
ljós, heldur lélega lýsingu, sem
e. t. v. hefur háð okkar mönnum
eitthvað. í liði okkar var skipt
um menn og stöður. Heimir fór í
markið fyrir Helga, Hreiðar Ár-
sælsson kom inn sem bakvörður,
en Jón fór í stöðu miðvarðar. Þá
kom Ingvar Elíasson inn fyrir
Orn Steinsen, er fór aftur til
starfs síns í Khöfn að landsleikn-
um loknum. Tap okkar þar (0:4)
stafaði þó ekki af mannaskiptun-
um, heldur sýndi enska liðið
áberandi betri leik en landsliðið,
en þrír landsliðsmenn léku einn-
ig í þessum leik.
Ingvar markahæstur.
— Og svo lékuð þið þriðja
leikinn.
— Rétt. Hann fór fram á
Hendon-velli í grennd við Lon-
don. Vörnin var þar hin sama og
í landsleiknum, nema Sveinn
Teitsson kom fyrir Garðar Árna-
son og Ingvar fyrir Orn aftur.
Við lékum „niður í móti“ í fyrri
AXEL MILTHERS, rektor Land
búnaðarháskólans í Khöfn, var
hér á ferð í vikunni sem leið á
vegum OEEC, stofnun, er vinnur
m. a. að því að samræma hagnýt
búvísindi í Vestur-Evrópu.
A. Milthers rektor er manna
menntaðastur í búvísindagrein-
um og hefur farið víða um lönd
til að bæta þekkingu sína, og
hálfleik, því vellinum hallaði hér
langsum. Sá hálfleikur var lítið
spennandi, því við gerðum 3
mörk gegn 0 (Kári 1, Ingvar 2).
En í seinni hálfleiknum, er við átt
um „upp í brekkuna“ að sækja,
snerist allt við og endaði leikur-
inn 4:4. Ingvar skoraði markið í
síðari hálfleik.
— En hvað um meiðsli þín?
— Þau voru meiri en út leit
fyrir í fyrstu, svo að ég gat ekki
orðið meira með þar úti og ekki
víst ég geti orðið með í næsta
leik hér, þ. e. á sunnudaginn.
Englendingai' voru mjög fastir —
og harðir í návígi, sem m. a. má
marka af því, að eftir landsleik-
inn voru bæði Þórólfur og Ellert
haltrandi.
— Gaman að ferðinni?
— Ferðin var í alla staði
skemmtileg, og upplifðum við
mikið, m. a. einhvern bezta leik
ensks liðs, Tottenham—Gornik
(8:1). Þá sátum við boð sendi-
herrans íslenzka, Hendriks Sv.
Björnssonar og konu hans, og
undum þar við rausnarlegar veit-
ingar ánægjulega kvöldstund,
segir Jakob að lokum.
Nýr læknir í bæinn
BALDUR JÓNSSON læknir opn
ar lækningastofu að Ráðhústorgi
1 n. k. miðvikudag (sjá auglýs-
ingu í blaðinu). Baldui' hefur
sérstaklega kynnt sér barnasjúk-
dóma í framhaldsnámi erlendis,
og er slíks sérfræðir.gs fyllsta
þörf hér.
hefur hann mörgum miðlað af
henni. Hér á landi eru margir bú
fræðikandidatar, sem stundað
hafa nám við danska landbúnað-
arháskólann, og tóku þrír þeirra:
Árni Jónsson, Jónas Kristjáns-
son og Ólafur Jónsson á móti Mil
thers hér á Akureyri, en í fylgd
með honum var Guðmundur
Jónsson, skólastjóri á Hvann-
eyri, og frú hans.
Danskur búvísindamaSur
f FÝLU ÚT AF AUKNU
FRELSI.
Nýlega ákvað ríkisstjórnin að
gefa bifreiðainnflutning frjálsan,
og þarf því ekki lengur að eitast
við að fá innflutningsleyfi fyrir
ökutæki. Vakti þetta almennan
fögnuð og tóku þegar að streyma
pantanir til bifreiðaumboðanna í
höfuðstaðnum, enda hafði þessi
ákvörðun þau áhrif, að bílar l ekk
uðu yfirleitt í verði um 10%, og
er það talsverður peningur, sem
við það sparast miðað við núgild-
andi verð á bifreiðum.
Ekki líkaði Tímanum þessi ráð
stöfun vel. Fór hann að nöldra
um, að þetta aukna frelsi væri að
eins til þess, að hinir efnuðu gætu
fengið sér bíla en hinir efnaminni
ekki! (Sennilega vagna verðlækk
unarinnar).
Engum þarf að koma þetta
nöldur Tímans á óvart. Framsókn
fer ævinlega „í fýlu“, þegar slak
að er á höftum, hvers eðlis sem
þau eru, og þótt kaupfélagsstjór-
ar virðist yfirleitt vera fylgjandi
frjálsum innflutningi fyrir verzl-
unina er haftastefna Eysteins
Jónssonar orðin Framsóknar-
mönnum víða svo samgróin, að
hvert spor í átt til aukins frelsis
í verzlun og viðskiptum verður
þeim þymir í holdi.
MÓTMÆLA HARÐLEGA.
í forustugrein blaðsins í dag
er rætt um kjarnasprengingar
Rússa og viðbrögð íslenzkra
flokka og blaða til þeirra. Þar er
þó Þjóðvarnarfl. íslands ekki get
ið, en rétt er að benda á, að hann
gengur hreinna til verks en „Sam
tök hernámsandstæðinga“, þar
sem miðstjóm hans ályktar að
„mótmæla harðlega tilraunum
Sovétríkjanna með kjarnasprengj
ur, þar sem slíkar sprengingar
eru beint tilræði við mannkynið
og hafa aukið viðsjár milli stór-
veldanna og þar með hættuna á
heimsstyrjöld“. Þá „harmar“ mið
stjórnin, að Bandaríkin skyldu
ckki bregðast við þessu „atferli
Sovétríkjanna“ á sama hátt og
Bretar. Þá telur miðstjórnin
„einsýnt“, að Islendingum beri á
alþjóðavcttvangi að beita sér til
að draga úr kalda stríðinu, stuðla
að afvopnun og varanlegum
friði.
Hér er einarðlega við brugðizt
og ályktunin rökræn.