Borgarinn - 01.02.1921, Blaðsíða 2

Borgarinn - 01.02.1921, Blaðsíða 2
BORG'ARINN sem fer í rjetta átt í þessu merki- lega uppeldismáli. — Bannmenn vilja knjesetja nautn-hneigða menn — þrælbeygja þá í skyndi með oíbeldi til hlýðni við lögin. Peir óska helzt af öllu, að gera nautnfestu þeirra að æruleysis-sök —. í þeirri stefnu felst svo við- bjóðsleg siðleysis-brjálsemi, að manni detta strax í hug myrk- UBtu afkymar rannsóknardómstól- anna á miðöldunum. — Pað þarf þvf nokkuð sterka still- ingu til þess, að sjá í fríði lagasmíð, er að slíku marki miðar. Og það þarf stórfelda hugsunar- leysis-dyrfsku til þess, að heimta virðingu hygginda-manna henni til handa.------- Menn verða því að gera sjer það að góðu, þótt þetta blað reyni, svo sem þYÍ er UDnt, að veikja virð- ingu og traust manna á bannJög- unum — nú og framvegis. Yfirlögregluþjónsstaðan hjer í bænum var fengin f hendur hr. Erlingi Pálssyni í fyrra mánuði. Um veruleg til- þrif af hans hendi er engin að tala enn sem komið er — enda hyggilegt að láta sjer hægt fyrsta áfangann, svo að ekki keyri um þverbak, eins og hjá Ðavíð, lærisveini jóns Ásbjörns- sonar — sællar minningar — því eins og kunnugt er, entust báðir þeir herrar jafnilla — vegna sam- neytis þeirra við bannfólkið og sporfýsi í þágu þess — svo sem sagnir hernla. — Er nú svo sagt, að önglar bannliðsins sjeu á ölN um leiðum iirlings, og að girni- leg friðindi hylji alla odda. En ekki þykir iíklegt að hann þori að láta >sakramentast< að sinni —r þrátt fyrir afskapleg fleðu- læti helztu bannhólkanna núna, eins og alltaf, þegar nýir og >fjaðraprúðir< fuglar komaíeyj' una, sem trúað er fyrir völdum. — Og ef til vill fer það svo, að lögregluþjónn þessi reynvst að marki sjálfstæðari og Reglunni óháðari við sína vinnu — heldur en >óháða<(!) reglan< hefur reynst og reynist f sínu starfi(!) og pólitisku rifrildislífi yfirleitt. — Reynslan sker úr! —Annars á það ekkert illa við. í þessu sambandi, að stinga þv( að lög- reglumönnum, í allri vinsemd þó, að bezta ráðið til þess, að sem flestar þeirra athaínii hljóti bráða- fár og banahögg, er það, að þeir gerizt snúninga-gráðugir klíkupinnar bannhólkanna f höf- uðstaðnum. „Reglan"— sfi hin óliáöa. »Óháð(!) regla gútemplara* heitir stúknalifnaðurinn hjerlendis, eða svo heyri jeg templara nefna hann f rœðum og ritum. — „ Ó h á ð regla!", segja þeir. Hvernig ber að skilja það? — Óháða nefnir maður þá stofnun, eða mann- eskju, sem er sjálfri s}er næg- ust um andlega og efnalega hluti, miðlar öðrum, og þarf sjálf minnstar aðfenginnar ásjár að leita. — En er því Bvona varið um stúknalífið íslenska? Eða mun nokkur rjettsýnn maður fá komið auga á það, að „Reglan" ejgi þessa sjálfstæðiskosti? — Nei, síð- ur en svo. Og það er heldur ekki von — þar sem hún er nú orðinn hjer að Bkakk-pólitiskum fjelags- skap, sem nauðgar öllu og öllum. — Hún hefur, svo sem kunnugt er, verið sísvangur ölmusu-angi fjárveitingarvaldsins hjer, og síþurf- andi sníkjudýr þjóftlífsins, frá því að hÚD, illu heiili, steig sín fyrstu spor á þessu landi. — En aldrei hefur þó óstyrkur hennar og fram- kvæmdafálm verið iafn stórlita-ríkt eins og síðan að hún teygði tauga- fúna hramma sína inn í löggjafar- starfsemi þjóðarinnar og nauðgaði henni til ásjár sjer til handa — stefnumiðinu til styrktar. — Pessu líka þokkalega stefnumiði (!!!). — Petta gerði Reglan, þegar and- þrek hennar — sem að vísu aldrei reyndist þyngra en ijettasti laufþungi — var þrotið. Með #ðr- um orðum: Hún fór á sveitina sama daginn og bún í fyrsta skifti fjekk sjer goldinn opinberan styrk. Og andlega gjaldþrota varð hún þann dag, er hún i fyrsta sinni fór fram á aðstoð löggjafar- valdsins, stefnumáli(l) sínu til full' nægingar(!!). Og síðan Reglunni hlotnaðist sú „fullnæging*, — sem sje bannlagaháðungin alræmda — er starf hennar — Þessi seytill, sem eítir er af því — a)lt fólgiðí háróma kvörtun og kvelnstöfum um það, að þessi stefnumáls- fullnæging hennar krefjist enn á ný stórfeldari fullnægingar frá borði löggjafans. — Með enn öðrum orðum: Reglan hegbar sjer hjer núorðið eins og hamslaua hatðstjóri, er sí og æheimtarnýja og nýja böðla, ný og aftur ný pyntingar-tól, þá er hann verður þesa var, að þau hin eldri fá ekki lengur svalað heift hanB oghörku. — Enda er það sannast að segja, að Reglan hefur sízt sparað heimsku-frekju um það, að hert væri á hegningargreinum banulaga- vanskapnaðarins. — Á hverja nl- þingissamkomuna á íætur annari hefur hún skorað — ab herða á fyrnefndum lagabálki — og það með svo sleitulausu frekju-nuddi, að þingmenn hafa oft; ekki haft Btundar frið. — Má þar um segja, að fyrst hafi Reglan sætt sig við það, að refsað væri meb ólar- svipum —, þar næst með gadda- svipum, og — nú gerir hún sig ekki ánægða með smærri þjáning- ar en útlegö, eignamissi að fullu, flengingar og fangelsi. — Hegning- ar-hugmyndirnar virðast allar sverja sig í ætt við hegningarfyrirmyndir Albeitís, sællar minningar — og þaðan frá allar ttissur lengst austur og aftur í ísrael. — Og þegar þar að kemur, munu menn íá sönnun þess, að klika þessi heimtar glæ- nýjan og sjerstakan bannmáls- dómstól, með Dýtisku höggpalli undir, og — „Reglulegum böðli" samsvarandi. — — Hún er búin að Býna það, Reglan, fyrir margt löngu, að hún er staðuppgefian stóðjákur — al- ófær til þess að berjast fyrir málstað sínum og málefnamibi með siðferðilega rjettmætum hætti — á eigin spýlur og á eigin ábyrgð — svo sem siður er með óháðum siðbótarstofnunum, er hafa bjarg- vissa trú á málstab sínum —full- vissar um það, ab göfug og mildi- gædd málefnaleib sje hin eina, er aigrab fái, og þokab geti breizku mannebii, á nautnasvibinu, undir vald skynsamlegrar sjáifsafneitUD- , ar, — stofnana, er sízt láta sjer til hugar koma, ab óska íhlutunar löggjafans um starfsemi sína —. En Reglan — hún er nógu um- fangsmikið flón til þess, að hafa hausavíxl á hlutunum, og gera hið gagnstæða. — Hún hefur því varpab málefna-áhyggjum sínum upp á löggjafann — fleygt þeim í hegniDgarvaldib og — geflst upp. — Enginn vitskertur maður hefði getab myrt áhugamál sitt með öllu samvizkulausari brjái- aemis-vizku. — — En Móháða"(I) nefnir hún sig samt — þrátt fyrir allt. — — Gób mál«fni hafa ætib reynst

x

Borgarinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Borgarinn
https://timarit.is/publication/749

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.