Ákæran - 28.05.1933, Blaðsíða 2

Ákæran - 28.05.1933, Blaðsíða 2
AKÆRAN Afreksverk Alfringis. „Eflið íslenzkan iðnað". Um styrk til náms erlendis sóttu 1 ár allmargir stúdentar, og höfðu þeir það flestir sameiginlegt, að vilja kynna sér námsgreinar, sem síðar meir geta orðið landinu til stórkostlegra menningarlegra og fjárhagslegra bóta, því á óllum sviðum atvinnulífsins eru nú gerðar þær kröfur, að framleiðslan standi jafnfætis þvl besta á heimsmark- aðinum, bæði hvað verð og vörugæði snertir. Þetta er augljóst mal hverjum meðal-fábjána, hvað þá sómasamlega greindu fólki. En það er nú ekki því að heilsa, að bændaforkólfarnir okkar sjái þetta, enda hafa þeir lifað gagnstætt þessari meginreglu, frá þvl þeir fyrst gátu nokkuð látið á sér bera, um stjórn landsins. Káðið sem þeir kunna við því, ef vantar sérfræðing á einhverju sviði, er að setja fylgispaka leppalúða yfir fyrirtækin og flytja svo inn útlenda sérfræðinga oc greiða þeim tvöföld ráðherralaun, þvl auðvitað geta »forstjðrarnir« ekkert gert annað en hirt launin sín. — Hvort er nú réttara, að styrkja íslenzka menn, með örfáum hundruðum króna, til þess að nema séi- greinar, sem landinu eru bráðnauðsynlegar, eða að fá útlenda menn til að vinna þau sömu verk, sem Islendingar hefðu getað unnið alveg eins vel, og greiða þeim fyrir það mikið fé, sem þeir leggja að mestu fyrir og fara svo með það til útlanda, þegar þeim finst n6g komið? Islenzkir bændur, kallið þið þetta sparnað? — Nei, þið hljótið að kalla þetta svívirðilegt bruðl, og það er réttnefni. Af stúdentum þeim, sem um styrkinn báðu, fengu fimm náð fyrir neðri deild þingsins. Allir leggja þeir stund á nám, sem mun geta haft mikið menningarlegt gildi fyrir okkur, og má þvi þakka neðri deild þingsins fyrir, að hafa samþykt styrki þessa, þðtt fleiri hefðu mátt fylgja með, en það brá svo við, að efri deild feldi burt alla þessa styrki. Menn þeir, er hér um ræðir, eru: Leifur Ásgeirsson, afburða námsmaður, sem leggur stund & ment mentanna, stærðfræðina, og sem að dómi prófessora sinna og allra annara manna, sem til 'hans þekkja, er talinn líklegur að verða góður vísindamaður í sinni grein, og er það ekki lítilsvirði okkur Islending- um. En það finst efri deild ekki 1200,00 kr. virði. Jón Blöndal, sem er að nema hagfræði, en sú ment ætti ekki aö vera svo mjög fyrirlitin, sem raun er á, Að minsta kosti væri ekki úr vegi, að hagfræðingur dyttaði svolítið að fjárlagafrumvarpinu; það er ekki svo snildarlega úr garði gert. Gústaf Pálsson, sem leggur stund á verkfræði. Til þess að koma atvinnuvegunum I gott horf, þurfum við á góðum verkfræðingum að halda, en framkvæma ekki alt eins og landnámsmennirnir gerðu. Trausti Einarsson, sem nemur stjörnufræði. Maður skyldi ætla, að ekki væri úr vegi að eignast einn stjörnufræðing, þvl hann getur orðið okkur til margra hluta nytsamur, og ekki færi rikissjóður á haus- inn, þött hann veitti Trausta 1200,00 kr., til þess að taka fullnaðar- prófiö. En þó tekur út yfir, þegar Samúel Ketilssyni, sem Ics sntunar- eínafrieðl og leðuriðnaðai-verkfiæði, er meinað um styrk. Alstaðar er nú réttilega hrópað um, að vér íslendingar eigum sem mest að búa að okkar eigin framleiðslu. En hvað gerir fuUtrúa- klíka þjóðarinnar, til þess að það sé mögulegt? Fyrir Alþingi liggur þingsályktunartillaga um að ríkíð hlutist til um, að komið verði á fót sútunarverksmiðju; þá tillögu bera fram Pétur Ottesen og Tryggvi Pðrhallsson, en þó greiðir sá sami Tryggvi atkvæði á móti því, að hægt verði að komast hjá því, að taka i'itlending til að hafa á hendi stjðrn verksmiðju þessarar, — en þetta er venjuleg framsðknarhag-- sýni. Tífalt hærri upphæð hefðu þessir góðu herrar getað sparað af gersamlega óþörfum bitlingum, og um leið skapað dýrmæta mögu- leika til handa Islenzkum iðnaði. Til þess að friða samvizku sína eftir þetta þrekvirki, samþykkja efrideildar-þingmenn 8000 króna styrk til mentamálaráðsins, þ6 þeir viti, að þar bíður margfalt stærri hópur efnalítilla stúdenta eftir »náð- argjöfirtni«, og þó svo umræddir menn fengju styrk þaðan, þá hlaut hann að verða margfalt minni (5—600 kr.) og algerlega ónógur til námskostnaðar erlendis. Þetta er fyrirhyggja Alþingis fyrir atvinnuvegunum og menningu landsins, og svo ætla alþingismenn að leyfa sér að halda því fram, að þeir vinni að þjóðarheill! En um það skal þjóðin sjálf dæma, og dómur hennar verður á einn veg: Þjóðin mun neita að launa þessa menn til að meðhöndla málefni sín á bennan hátt. Þjóðernissinnar! Hver einasti ykkar verður að íinna hvöt hjá sér til að útbreiða stefnu vora, pví skora ég á ykkur að vinna að pví sem hér segir: 1. Að safna flokksmönnum. 2. Að vinna að útbreiðslu blaða og rita hreyf- ingarinnar. 3. Að safna flokksmönnum í fánaliðið. Þjóðernissinnar, pið sem eruð orðnir 18 ára, takið virkan pátt í starfinu og gangið í fánaliðið. Útbreiðslustjór.'nn. Vinnubrögð réttvísinnar. Fyrir rúmum sex mánuðum sýndu kommúnistar þjóðmni örlítifr brot af stefnuskrá sinni: Að brjóta á bak aftur lög og rétt landsins með stéttaæsingum og blöðugum bardögum! Hvernig tóku verndarar þessara manna — núverandi valdhafa*' — gerðum þeirra? i sex mánuði voru núverandi fulltrúar réttvisinnar að rannsaka, hvort lögbrjótar væru sekir um lagabrot! I sex íiiiiiiuði var réttvlsin að ákveða nokkurra daga skilorðsbundna fangelsisvist, fyrir byltingartilraunir rússneska leiguþýsins!! Hvað niai'sir ítiáiiuðir líða þangað til að réttvísin þorir að ákæra og dæma alla kommúnista fyrir landráð? Það verður ekki fyr en völdunum er kippt úr höndum Hermanns Jónassonar og hans fjelaga! Það reröur ekki fyr en þjóðin Skapai' Séi nýja, í'éttláta í'éttvísi, í höndum heiðarlegra ímmna, — með sisvi þj6ð- ernissinna! íslenzka þjóð, þfi átt að velja! Þjóðernissinnar hafa orðið þess varir á marga lund, að það hafi þótt goðgá allmikil, að nokkrir ungir menn með merki þjóðernissinna brostu undir ræðu Magnúsar Jónssonar, háskólakennara og alþingismanns, er hann hélt á útifundi Varðar og Heimdallar. Petta virðist I sanni næsta broslegt, að fólk alment ristir ekki dýpra I stjórnmálaþekkingu en það, að . háttvirtir fylgismenn vissra ílokksstjóra fyllist vandlætingu, ef alt er ekki þegið með þökkum, hvað og hvernig og hyenær sem full- trúa þeirra llst að láta til sín heyra að fjölmenni viðstöddu. Það hefir aldrei þótt viðurhlutamikið frá hendi vinnuveitanda, að vanda um við verkstjóra sinn, og jafnvel víkja honum fyrirvaralltið frá starfinu. En um þá, sem svo eru blindaðir I flokkapólitikinni, að þeir þola ekki að brosað sé að pólitískum verkstjórum þeirra, verður manni á a'ð tauta: »Heyrandi heyra þeir ekki og sjáandi sjá þeir hvorki né skilja.« Ég veit, að Magnús Jónsson kannast við þetta með s]álfum sér, að þeirra stjórnmálaþroski er lítill. Nr. 13. Hvað táknaði Magnús Jónsson, prófessor, I dæmisögunni, sem hánn sagði af svölum Varðarhússins á sunnudaginn. — Bíllinn táknaði, sagði hann, hinn geysimikla hraða Framsóknarstjórnarinnar í að koma öll- um fjármálum þjóðarinnar I öngþveiti. Flónið, sem 6k vagninum, tákn- aði Framsóknarráðherrann alræmda, og hinn drukni lögbrjótur, sem sat við hlið flónsins og æpti: »hraðara, hraðara!«, bitlinga- og beinalið Framsóknar. — En Magnús Jónsson var líka í bllnum. Táknaði hann kannske hina áhrifalausu samsteypu við Framsókn? Nr. 13.

x

Ákæran

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ákæran
https://timarit.is/publication/756

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.