Dagrenning - 01.08.1924, Blaðsíða 1

Dagrenning - 01.08.1924, Blaðsíða 1
M0MM 1. árgangur Reykjavík, 1. ágúst 1924 1. tölublað „Varðar mest til allra orða að tatdirstaðan sé réttlig fundin." LlLJA. Vér munum leiða hjá oss einstaka menn, með- <an auðið verður, en geta þó þess, sem vel er gert, svo og hins, ef menn verða frœgir að endemum. En vér munum telja oss skylt að rœða málefni öll me& rökum og telja oss ekkert óviðkomandi, sem varðar þessa þjóð og œvikjör hennar. Þó munum vér einkum láta oss umhugað um þaff, sem- nú skal sagt verða: I. Sjálfstœði þjóðarinnar. Vér viljum varðveita það sjálfstœði, sem fengið er útávið, og auka það með viturlegri framkvœmd á sambandslögunum ¦og neyta þess með djörfung og stilling í viðskift- um vorum við aðrar þjóðir. Vér viljtim efla fram- kvœmdarvaldið í landinu sjálfu og styrkja þar með ¦eining ríkisins og auka sœmd þess og tiltrú utan lands og innan, er þau dœmi hverfa úr sögunni, •að hér verði eigi haldið uppi lands lögum og rétti. Sjálfstœði ríkisins viljum vér styðja með hagsýni og sparsemi í rekstri þjó&arbúsins, en einkum meff því aff verja fé rikissjóðs vel. II. Atvinnuvegir. Vér viljum styðja sem bezt atvinnuvegi þjóðarinnar og þá helzt með því að víta það í blaði voru, ef stjórn og þing og bankar iregðast vi& sjálfsögð fjárframlög eða greiða, sem irýna nati&syn ber til, t. d. til þess, að hin dýru ¦áveitufyrirtœki verði að liði, eða fiskveiðar nýtist til hlítar, til þess ennfremur að greiða fyrir verzl- un landsmanna í öðrum löndum með þvt að hafa sendimenn, þar sem þörf er á. Vér viljum og auka innlendan smáiðnað, svo sem ullarvinnu, veiðar- fœragerð o. fl. o. fl., með það fyrir augum, að vér megim lifa sem mest við eigin efni og þurfim þvi minna að kaupa frá öffrum þjóðum. Enda viljum vér hvetja menn til þess sem mest i blaði voru. Þá viljum vér og styðja að því, að aukinn •verði innlendur skipastóll, svo aff vér sém oss þar sjálfum nógir. Mun blað vort og hvetja landsmenn til þess að láta vor eigin skip sitja fyrir flutn- ingi þeirra. Höfum vér íslendingar aff sönnu dýra reynslu þess, að satt er máltœki Fœreyinga, að „bundinn er bátlaus maður", og œtti sú reynsla ¦að kenna oss það til fullnustu, að oss ber aff .spyrja að stefnuhag en eigi stundar tjóni. — Þá munum vér og leggja, mikla rækt við verzlunar- málin. Teljum vér þar mestu varða, aff verzlun sé frjáls og að samkeppni sé vörður þeirra, er kaupa vörur sínar og selja kaupmönntim, hvort sem þeir eru einhöfðaðir eða marghöfðaðir. Frá þessu viljum vér eigi víkja, nema eðlilegri við- oas 'tunifo tunB^iuvQv.igiao f.v qv^svj, ?s srunif'iqs sem ófriði eða hringum. Vér viljum engan mun gera þess, hvort verzlun er eign einstakra, manna eða félaga, en teljum hins vegar óheppilegt, að~ misrétti eigi sér stað í töku opinberra gjalda, svo a,ð sumar verzlanir verði verr viðkomnar sam- keppni en affrar. Vér teljum höfuðatriði, hvort verzlun er landsmönnum hagstœð eða ekki. Mund- um vér kjósa, að eigi yrði svo framvegis sem oft hingað til, að verzlunarvenjan sé sú .að kaupa dý rt erlendis og selja dý rara, þegar heim kemur, hvaff sem líður viðskiftavinunum. Rétt þykir að geta þess, úr því að svo tiðrœtt er um samvinnufélögin, að vér erum þeim á engan hátt andvígir, en teljum þó samtaka ábyrgff hœttu- lega og skattfrélsi þeirra valda misrétti. III. Tunga, þjóðerni og einstaJclingsfrelsi. Vér viljum snúast öndverðir gegn þeim, er raska vilja tungu vorri og þjóðerni. Og þar sem vér vitum, að einstaklingsfrelsið og sjálfstœ&i hvevs manns, karls og konu, er höfuðeinkenni vort og á djúpar rœtur í skapferði voru, þá viljum vér og varð- veita. það, svá fremi, að eigi brjóti landslög né rétt né alment velsœmi, né risi upp gegn ríkis- valdinu. Viljum vér efla það með hollum og f'ógr- um íþrótttvm og nœgri þekking til sjálfsbjargar og þjóffhjálpar. IV. Veita viljum vér öllum landslýð þjó&lega og hallkvæma menntun og styrkja svo vel há- skóla vorn, að hann megi sem fyrst verða prýði þjóðar vorrar og ávaxti einkum þá fjársjóðu, er snillingar fyrri alda hafa eftirlátið oss í arf. 011 verða mál þessi rœdd t blaði voru og mun- um vér halda svo fram stefnunni, sem nú var sagt, og í samrœmi við hana í þeim málum, sem hér hafa tigi nefnd verið, en kunna að verða rœdd hér. Vér erum aUir ungir menn og væntum því, að menn fagni blaði voru með þeim hœtti^ sem þeir fagna nýjum degi. Beykjavik, 17. júlí 1924. Útgefendurnir.

x

Dagrenning

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagrenning
https://timarit.is/publication/773

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.