Austurland - 23.12.1974, Blaðsíða 25

Jólin 1974.
AUSTURLAND
25
S'6ixi pa voru i tisisu, xn&stu vanci
ræoaixutur geroar ur ouuoornu
reretti og ans eiou. vainsneraar
tn lengaar.
btexatn var 1 nnenáum vaostig-
verum og narisaorr gumxKapu. en
njalti Dnstj.ori verjuiaus.
A austumexoxnm geroist^ ekK-
ert soguiegt, eg man eiKKÍ emu
sinrn nve rengi vxo vorum a reio-
rnni, en vio rennaum x ma0 a
/Hígrssiou eitir tre'mur SKjota
iero.
vurrviðristötriö sem var þegar
vxo xogoum upp varaor eKKi
rengi. v estan x nelrisneioi rent-
um viö r mrgandi rrgnmgu og
okum eltir pao vota vegu og
scorpoirotta, en ur svortum sKyj-
'um draup storieirt regn an ar-
iats.
■Steiián drap á dyr á Æ-gissið-
;Uimi og ertir skamma hriö kom
ut mioaidra maöur á sauö-
svartri peysu og sauösvörtum
touxum. Hár 'hans var lika sauð-
svart og skegginýjungurmn, og
sauðsvartir soKkar hnetoáir gyrt-
ir utan yíir buxumar. Hann var
eikki nýkomirm frá útivinnu,
svo skrauíþm-r maðurimi að
dust hefði rokið af honum ef
hann hefði verið óhreimn. Þeg-
iar eg sá 'hann vaknaði hjá mér
notaleg kennd frá inniteppudóg-
um. Stefán bar nú upp erindi
okkar, og Ægissíðumaður bra
sér í vaðstígvéi og fylgdi okkur
tii útiíhúss, skáskaut kollinum í
rigningaráttina.
Greyið Lúsarauður. Nú var
'hann lxkur Sigga. Engin svip-
brigði sáust á honum þegar hann
var leiddur út, og ekki gat eg
f'ormerkt að hann kannaðist viö
mig. Land er afar flatt á þess-
um slóðum en okkur var tjáð
að rétt hjá brú á Ytri-Rangá
vseri malargryfja. Þar gætum
við lagt bílnum að rofbakka og
komið Rauð á pallinn. Meðan
hinir luku kveðjum héldum við
Rauður af stað. Eftir drykklanga
stund komu'm við að gryfjunni,
l6n ekki bólaði á bílnum. Við bið
um þarna æðistund án þess að
Rauður brygði sér við að fá
hrakviðrið á þurran belginn, en
vottur af skjálftakippum í nár-
unum sýndi þó óþægindi við að
blotna. En nú urðum við Rauð-
ur leiðir á þiðinmi og snerum
,við. Brátt komum við að bílnum.
Hjalti hafði látið hann renna
niður hallandi túngötu og gegn-
um hlið en harrn ekki farið 1
gang. Við hliðið hafði safnast
stór tjöm á veginn, og í henmi
miðri stóð farkosturimn. Fram-
an við hann, stigvélalaus , og
hundhrakinn, stóð Hjalti. búinn
að snúa sveif — lemgi lengi
og árangurslauist. Nú hafði hann
lyft lokinu yfir vélinni og var að
þukla hana sárbölvandi en ekk-
ert gekk.
Eftir langt og örðugt strið var
eg sendur út á þjóðveginn á vit
við hugsanlega bíla til að diaga
í gang. Eg náði í einn við Rang-
árbrú. Það vár vörubíll með
hlass ausitur á Hellu. Þangað
fór hann og losaði sig við hlass-
íö, kom siöan og dró K.orpúxx
upp ur xenmu og áæiois tix
itauöaxæKjar. Vio Rauöur oxm-
uoúm á exxir og var þá Komio
myrKua. iNaiœgt RauöalæK for
biuinxi í gang, en sá gangur var
noKtancu. sKrykKjoUur og
vesæxdarxegur, og ekki fór hann
nraöar en heBtur á brokki.
XNáiægt verslunar- og siátur-
núsum á Rauðalæk var ferkant-
aour staixur álíka mar og bilpad-
urimn og iágu þrep eöa staixar
upp á hann á eina hiio. Eg sa
þeua ógioggt vegna myxkurs, en
best gæti eg trúaö aö það hati
verxö tröppur frá rilnu eða
Drunnu husi.
Hér sýndi Rauður nve ntt
honum Daá við nystárega hluti.
Upp á þetta mannvxrki fetaoi
hann sig öruggiega. en Sefan,
Hjaxti og bílstjórinn stóðu eins
og axiar aitan við hann. Þeir
ætxuöu að sigra væntaniega
þrjósku með ofbeldi og ýta und-
ir íiarm ei hann spyrnti fótum
vió Ekki staðnæmdist Rauður
á steypuhlunknum, heidur gekk
rakleitt fremat á pail. Þar
tyiiti eg honum við grindxúnar,
og stóðum við Stefián báðir hja
honum þegar bílhmn þokaðist af
stað ef hann skyldi kippast við.
Rauður var vamur að draga,
en 'hafði aldrei vexið dreginn.
Þó hagaði hann sér eins og hann
hefði verið rukkari í lamgferða-
bíl allla ævi. Hann stóð gleitt
og slingraði aldrei svo mikið að
iverulega stríikkaði á taumnuím,
þiátt fyrir að bíllinn hnykktist
áfratn einis og kengúra.
Ef þessi frásögn gengi jafn-
hægt og bifreiðin, mundi hún
fylia heilt jólablað af Austur-
landi. Verður því stiklað á stóru.
Þegar við komum vestur undir
Þjórsá var farið að þirta. Stefán
leysti mig af á pall'inum öðru
hverju. Eg var orðin sligblautur
og Stefán raunar líka. því að
bleytan steyptist af kápunni
niður í stígvélin. Rauður skalf,
gegnblautur eins og við, þótt
við hefðum yfir honum striga.
Við vorum nestislausir en hnusl-
uðum öðru hverju í brjóstsykri
sem Stefán hafði stungið á sig.
Það var farið að ráðgera að beið
ast gistingar í Þjórsártúni þeg-
ar óvænt og srnögg umskipti
urðu á farartæki okkar. Rétt
austan við Þjórsá breyttist gang
hljóð vélarinnar skyndxlega. var
nú ekki lengur sem óskýrt babl
í argsömum krakka, heldur einís
og sjálfumglaðlegur mælsku-
straúmur þjálfaðs ræðumanns.
Nú fór hann sem fugl flygi vest-
Ur allan Flóa og Ölfus og brá
ekki hið minnsta við að skrúf-
ast u|pp Kamíba. Em einhvers
staðar á beim S'lóðum varð
slæmt óhapp. Bíllimn stansaði
vegna bensínleysis. Þá átti að
grípa til varaforða á bnísa á
pallinum — en þar var engmn
brúsi og ekkert bensín það
hafði verið tekið af austur á
Rauðalæk þegar klárinn var
teymdur á og hafði oiðið eftir.
Eftir hóflega dembu af kraft-
miklutm munnsöfnuði var af-
ráðið að leggja upp í langa ferð
eftir þessium niauðsynlega
vökva. Þeir Stefám og Hjalti
fóru iþessa ferð og komu til baka
eftir um fjórar klukku-
stundir og báru bensínbrúsa á
priki á milli sín.
Það kólnaði 1 veðri og stytti
upp 'með birtingunni, Okkur
Rauð var ónotalegt. Eg sat irmi
í þíitnum og sé á mig böfgi öðru
hverju, en Rauður stóð á sínum
stað og drúpti höfði dapurleg-
ur á svip.
Eftir iþetta gekk ferðin greið-
lega mestalla leið, og um tíu-
leytið um morguninm skröngl-
uðumst við í hlað á Korpúlfs-
stöðum. Hjalti lagði að skáhöllu
brúnni upp í hlöðuna og við
Lúsi iS'tigum virðulega af palli.
Eg var feglinn, enda var nú
framumidan góð máltíð og dag-
langur svefn.
Svo vildi til að Siggi gamli
að austan kom út 1 sama mumd
og eg teytndi Rauð niður á hlað.
Hann tók við taumunum úr
hendi minni. Ekkii sagði hann
neitt en hann teymdi Rauð upp
brautina. Líklega hefur hann
farið með hamn í hrossagirðing-
una, tekið þar út úr honum og
Rauður farið að kroppa. Kannski
hefur hann strokið niður smopp-
una á sveitunga sínum og klapp-
að honum á hóstið. Eg veit það
ekki en sikrítið er það að aldrei
man eg eftjr Lúsarauð eftir
þetta um sumarið og ekki held-
ur sumarið nælsta á eftir, en þá
var ég hka á Korpúlfsstöðum
og átti nokkuð saman við hesta
að sælda.
Þess vegna freistast eg til
þeiirar ósenmilegu tiilgátu, að
Siggi gamli hafi ek'ki leitt hinm
skaplíka kuxmingja sinn í girð-
inguna, heldur austur á veg. A
þann austurveg sem liggur yfir
holt og hæðir eins og rakinn
'þráður aUt þangað se’m taug
heimþráirinnar er ekki lengur
þanih og stríð.
V^yVV^VVWWVWWVVWWWVWWWWVVWWWVWWWWWWWWWWWWWWVVWVWWVVV
T
J=o
w
óisikum starfsfólki og viðskiptavinum
og farsaöls komandi árs
% Þökkum ánægjuleg viðskipti á árinu isem er að líða
Kaupfélag Fáskrúðsfirðinga
Fáskrúðsfirði
Awwvwwvwwvvvwvwvwvwvwwvwwvvwvvwwvvwvvwwvvvwvwwwwwwwwvvwwv
vwvvvwwwwwwwvwvwwwvwwwvwwwwvwvwwvwvvwvwvvwYwwvvwwwvwvww
Bestu óskir um ?
Gleðileg jól!
% gott komandi ár \
\ Þökk fyrir viðskiptin
\ Ljósmyndastofa Vilbergs Guðnasonar
s Eskifirði
^wvwwwwwwwwwwvwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwvwwww
V