Neisti


Neisti - 25.04.1949, Blaðsíða 2

Neisti - 25.04.1949, Blaðsíða 2
NEISTI NEISTI — VIKUBLAÐ — Utgefandi: Alþýðuflokksfélag Sigluf jarðar A&yrgðarmaðiir : ÓLAFUB GUÐMUNDSSON Bitstj. annast blaðnefnd Neista Blaðið kemur út alla f östudaga Askriftagjakl kr. 20,00 árg. Afgreiðsla í Aðalgötu 22. Á að byrja á því að spara mannréttindin ? Ihaldsþingmaðurinn Björn Ólafs son heildsali, vakti fyrir sköniniu athygli á sér með því að flytja á AHþingi hreinræktuðustu 'ihalds- ræðu, sem iþar hefur heyrzt langa tíð. 1 ræðu þessari krafðist íhalds- þingmaðurinn stórfeldrar gengis- lækkunar eða launaskerðingar. — Neisti gerði þessum afturhaldstil- lögum íhaldsþingmannsins nokkur skil í 9. tíbl. .' Það var almenn skoðun, að aftur haldstillögur heildsala-þingmanns- ins ættu fáa formælendur, syo ó- fýsileg.sem ráð hans væru. En nú hefur komið í ljós, að Björn Ólafs- son á sér stuðningsménn á Alþingi, sem viija ganga enn lengra en hann. Þessir menn eru Sjálfstæðis- mennirnir Sigurður Kristjánsson og Hallgrímair Benediktsson, báðir þingmenn. Reykvíkinga í umboði SjáDfstæðisflokksins. Sig. Kristjáns son og Hallgrímur Benediktsson feta í fotspor Björns Ólafssonar, þegar þeir heimta afnám ríkisf yrir tækja. Það sem vakti fyrirþeim félögum í Iþví efni, er einfaldlega þáð, að einstaklingum verði gefinn kostur á að reka í gróðaskyni ifyrir sjálfa sig hin umræddu ríkisfyrir- tæki. Bn þó kastar þá fyrst tólf- unum, þegar þessir Sjálfstæðis- menn láta stjórnast af svo fá- heyrðu skilningsleysi og afturhalds semi, að heimta orlof slogin afnum- in og framlög til almannatrygg- inga lækkuð. Þjóðinni allri ber að gefa gaum að þeirri kröfu og hyggja að því, hvað um er að vera. Það er furðulegt, að fyrirfinnast skuli á Alþingi menn, sem vilja að honfið sé aftur til þess ástands, þegar íslenzkir verkamenn áttu þess ekki kost að "njóta hálf smán- aðar orlofs á ári. Hitt er þó ef til vill enn furðulegra, að fram sé borin á Alþingi tillaga um að horfið sé að meira eða minna leyti frá framkvæmd almannatrygginganna Þeir menn, sem slíkt vilja, eru svo langt leiddir, að þeir sjá ofsjónum yfir styrkjunum, er renna til þeirra þegna þjóðfélagsins, sem vegna elli, sjúkdóma eða örorku, eru mið- , GUNNAR VAGNSSON: Nokkrar athu^asemdir i. 1 „Siglfirðingi," sem út kom hinn 31. marz s. 1. endurtekur bæj- arfultrúi, A. Schiöth marghraktar fullyrðingar hans og „Mjölnis"- ritstjórans um svokallað húsa- sikiptamál og kaup hæjarins á mið- hæð hússins Laugavegur 14. Hafa mál þessi verið það ýtarlega rædd hér í blaðinu, auk þess sem þessi háttvirti bæjarfulltrúi hefur átt þess kost að fræðast um þau á bæjarstjórnarfundi, þar sem þau voru til umræðu, að honum ætti ekki að vera hin minnsta vorkunn að fara rétt með staðreyndir í sambandi við þau. Vænti ég að mér verði ekki láð, þótt ég fari að draga í efa, að fyrir bæjarfulltrú- unum vaki að fræða bæjarbúa um sannleikann í þessum máhim, þeg- ar hann skrifar um þau af því ábyrgðarleysi sem raun ber vitni. En hafi ég bæjarfultrúann í þessu ur síh í lífsbaráttunni. Mörg og fögur orð hafa verið og eru mælt og rituð um mannréttindi. Islend- ingar eru sízt undantekning i því efni. Við viljum koma hér iá sem mestum mannréttindum og þess- vegna höfum við elfnt til mikilla félagslegra framfára. Þetta er Is- lendingum til mikillar sæmdar, enda munu þeir menn vandfundnir meðal þjóðarinnar, sem ekki fagna þessari þróun af heilum hug og vildu hana meiri en raun er enn á orðin, þótt allmikið hafi áunnizt. Þessvegna er það furðulegt, að á Alþingi íslendinga skuli sitja menn sem hafa þann boðskap að flytja þjóðinni, að launastéttunum skuli ekki unnt hálfs mánaðar orlofs á ári og gamalmenni, sjúklingar og öryrkjar skuli sviptir að meira eða minna leyti styrkjum samkvæmt almannatryggingarlögunum. . Það er ékkert við því að segja, þó að fram komi tillögur um sparn- að á útgjöldum ríkisins. Þær eiga rétt á sér, ef þær eru rökstuddar og skynsamlegar. En hitt er regin hneyksh, að lagt sé til að byrja að spara útgjöld ríkisins með þvi að afnema sjállfsögðustu mannréttindi eins og þau, sem Islendingum eru tryggð meeð orlofslögunum og al- mannatryggingarlögunum. Menn, sem slíks krefjast, eru fulltrúar afturhaldsins, sem ætla mætti að Islendingar hefðu vísað á bug í eitt skipti fyrir öll. Alþýðuf lokkurinn, sem kom þess um mannréttindum í gegn á sínum tíma, mun fylkja alþýðunni gegn þessum afturhaldstillögum Sjálf- stæðisflokksins, iþví að Iþessi dýr- mætu mannréttindi sín mun íslénzk alþýða sannarlega aldrei láta frá sér taka. efni fyrir rangri sök, og hann sé í raun og. veru ekki fróðari um þessi mál en greinarhans bera vott um, vil ég upplýsa hann um eftir- farandi: Bæjarfulltrúinn segir, að blöðin ihafi verið að skýra frá því að bæj- arsjóður hafi tapað 60—70 þús. kr. á húsaskiptunum margumtöl- uðu og virðist meira að segja gefa i skyn, að. enginn ágreiningur sé milli bæjarbl. um þetta. Síðan segir bæjarfulltr., að ekkiverðiannað^éð en að þessi skipti hafi fram farið heimildarlaust, með því að bæj- arstjórn hafi aldrei lagt á þau blessun sína, enda standi til atkv.- greiðsla um þau innan skamms. — Eg vil nú spyrja bæjarfulltrúann í fullri einlægni, hvort hann trúi þarna sjálfum sér. Hvernig gæti bærinn hafa tapað 60—70 þús. kr. á skiptunum, sem ekki er búið að ákveða ? Eða ætlar bæjarfulltrúinn að tryggja skiptunum meirihluta í bæjarstjórninni, • til þess að „tryggja" bænum þetta tap? — Eftir framsetningu bæjarfulltr. verður þetta ekki öðruv'isi skilið. En hann veit betur; sennilegast þykir mér það að minnsta kosti, enda biðst ég afsökunar ef hann viðurkennir þetta slúður stafa frá fáfræði sinni. Hann veit að bæjar- stjórn ákvað með 4 atkv. gegn 3 að skipti ckyldu fara Ifram gegn milligréiðslu samkvæmt mati, og að bæiarstjórn kaus 3 menn; þá Svein Ásmundsson, Kristján Sig- tryggsson og Pál Jónsson, til að framkvæma matið, og skyldi það vera bindandi fyrir báða aðila, enda báru biáðir aðilar fullt traust til þessara matsmanna. Bæjarfull trúinn skýtur þessvegna yfir mark ið; hann hyggst sverta mig eða bæjarstjórnina í heild (þar með fulltrúa Sjálfstæðisfl., sem engan ágreining gerðu um matsmennina) með því, að matsmennirnir hafi ekki verið starfi sínu betur vaxnir en svo, að þeir hafi með ákvörðun matsins skaðað bæjarsjóð um 60 —70 þús. kr. Slík fullyrðing hittir matsmenniha sjálfa. Er reyndar furðulegt, ef mats- mennirnir þola bæjanfulltr. þessa fulllyrðingu óátalið, svo svívirðileg aðdróttun sem í henni felst. Ein- asta skýringin á þolinmæði þeirra er sú, að þeir vita að allar þessar fullyrðingar eru framsettar gegn betri vitund og ætlunin að sverta með iþeim aðra en ¦ matsmennina, þótt engir aðrir en þeir hljóti fyrir að verða. Bæjarfulltrúi A. Schiöth þarf ekki að taka ráðleggingum mínum nema'honum sjálfum sýnist, það er mér Ijóst. En ég vildi þó ibeina þeim tilmælum'til hans, ^að hann r geri sér það ómak, áður en hann , stingur næst niður penna um þetta mál, að eiga tal um það við ein- hvern matsmannanna, og gera með >: því ærlega tilraun til að fræðast um málið, í stað þess að endur- taka sömu firrurnar. Vilji bæjar- fulltrúinn hafa það sem sannara reynist, hlýtur hann að gera þetta, og ætti reyndar að hafa tekið það upp hjá sjálfum sér fyrir löngu. — Hvort hann gerir þetta eða ekki er prófsteinninn á það, hvort hon- um leikur nokkur hugur á að hafa j heldur það, er réttara reynist. II. Ekki er bæjarfulltrúinn mjúk- hentari á staðreyndunum í sam- bandi við kaupin á íbúðinni handa bæjarverkfræðingnum. Þegar allsherjarnefnd gerði til- lögu til bæjarstjórnar um kaup á íbúð handa bæjarverkfræðingnum. og innréttingu hennar, lá fyrir til- boð í ákveðna óinnréttaða hæð, svo sem tillagan ber með sér, og kost- aðihæðin kr. 52.000 kr. Sömuleiðis var því lýst yfir af mér, að þar eð verkfræðingurinn ætti ekki yfir neinum verulegum f jármunum að ráða er um munaði við kaupin og standsetningu hæðarinnar, .yrði aUsherjarnefndin að gera sér ljóst, / að um veruleg fjárútlát yrði „að ræða í þessu sambandi. Þetta vissi bæjarstjórnin þegar samþykktin var gerð, þótt ýmsir hafi síðan orðið til þess að „gleyma" því, viljandi eða óviljandi. Orðalag bæjarfullltr. A. Schiöth er, að ég hafi svo út á þessa samþ. greitt hvert tugþúsundið á fætur öðru, er mjög klaufalegt, því ól'ik- { legt þykir mér að hann einn bæjar- búa viti ekki, að engar greiðslur eiga sér stað frá gjaldkeranum, án uppáskriftar allsherjarnefndar. Hún vissi því jafnóðum, hvað greiðslunum leið, og. þegar ég í jan. s. 1. óskaði þess í allsherjar- nefnd, svo sem fundagerðabók hennar staðfestir, að upphæðhmi sé slegið fastri, en hún var þá '"• orðin um kr. 80.000 fékkst nefndin ekki til að gera það, heldur samþ. að greiðslum skyldi haldið áf ram vegna innréttingarinnar. Bæjarfulltrúinn gerir tilraun "tiH að telja bæjarbúum trú um, að ótryggilega sé gengið frá þeim f jármunum, sem bærinn á þarna bundna. Það sé svo sem ekki lítill V munur á, hversu hyggnari bæjar- verkfræðingurinn sé 'í þeim efnum og hafi hann snúið laglega á bæj- arstjórann, því sjálfur hafi verk- fræðmgurinn- þinglesið afsal fyrir sínum parti í húseigninni, en bær- inn enga. Getur bæjarfulltrúinn ekki skilið það, að það skapar bæj- \ arsjóði og Jóni Guðmundssyni sameiginlega tryggingu, að hafa þinglesið afsal ifrá seljanda fyrir hæðinni? Skyldi það ekki útiloka að hugsanlegir lánardrottnar (Framhald á S. siðu)

x

Neisti

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Neisti
https://timarit.is/publication/848

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.