Unga Ísland - 01.03.1910, Síða 2

18
UNGA ÍSLAND.
Pilll Melsted,
andaðist 9. fyrra mánaðar. Æfiágrip
hans er í Ú. ísl. V. ár 11. tbl. —
Mynd hans hjer er af honum 95 ára
gömhim.
Hvíti selurinn.
Eptir
Rud y ar d Kipling.
Helgi Pjetursson þýddi.
albatrossins og örnungsins1), er þeir
rendu fram lijá honum góðan byr;
hvernig liann ætti að hlaupa 3 eða 4
fet upp úr vatninu, líkt og höfrungar,
með framhreifana fast að síðunum og
fótahlutann kreptan upp undir sig;
hún kendi honum að láta flugfiskinn
eiga sig, af því hann er ekkert ann-
að en beinin; að rífa hnakkann úr
þorski á fullri ferð á 10 faðma dýpi;
og loks að staðnæmast aldrei til að
liorfa á skip eða bát, einkum ef það
væri róðrabátur. Að sex mánuðum
liðnum vissi Kotick alt sem vert er
að vita um djúphafsfiski, og allan
þann tíma hafði liann aldrei stutt
hreifum á þurt land.
En einn dag þegar liann lá blund-
andi í volgum sjónum einhverstaðar
nálægt eyjunni Juan Fernandez, fanst
lionum einhver deyfð og drungi í sjer
öllum, rjelt eins og mannfólkinu
verður, þegar vorið er í fótunum á
því; og hann mundi eptir góðu, föstu
fjörunum á Novastoshna, 7000 mílur
í burtu, leikunum sem fjelagar lians
Ijeku, lyldinni af þanginu, hávaðan-
um í selunum og áflogunum. Á
1) Man-of- war-Hawk (Tachypedes
aquila). á dönsku Fregalfugl. hýö.
sömu minútu sneri hann á norður-
leið og sótti fast sundið. Á leiðinni
urðu fyrir honum liópar af fjelögum
hans, er allir stefndu til sama staðar,
og þeir sögðu: »Heill Kotick! þelta
árið erurn við allir yngisselir og við
geturn dansað elddansinn í boðunum
út af Lukannon og~'Lleikið okkur á
nýgrónu grasinu. En hvernig fjekstu
svona litt skinn?«
Feldur Koticks var nú nærri því
mjallhvítur, og þó að hann mildaðist
mjög af því með sjálfum sjer, varð
honum ekki annað að orði en þetta:
»Herðið sundið! landþrána leggur
mjer inn í bein«. Og þannig komu
þeir allir á fjörurnar, þar sem þeir
höfðu fæðst, og heyrðu til gömlu
selanna, feðra sinna, er þeir börðust
í sigandi þokunni.
þá nótt dansaði Kotick elddansinn
með veturgömlu selunum. Hafið er
um sumarnætur fult af eldi alla leið
frá Novastoshna til Lukannon og
aptur undan hverjum sel verður rák
eins og af brennandi olíu, blossandi
glampa bregður fyrir, þegar hann
hleypur upp, og öldurnar brotna í
löngum lýsandi gárum og hringum.
Því næst sneru þeir inn í landið til
leikvallanna og veltu sjer fram og
aftur í nýja villihveitinu og sögðu
sögur af því hvað þeir höfðu aðhafst
meðan þeir dvöldu í sjó. Þeir töluðu
urn Kyrrahafið eins og drengir mundu
tala um skóg, þar sem þeir hefðu
verið í hnotaleit, og ef einhver liefði
skilið þá, liefði hann’ getað farið
burt og gert þann uppdrátt af þessu
hafi, að slíkur er ekki til. Þriggja
og fjögra vetra yngisselir komu brun-
andi niður af Hutchinson-hól og æptu:
»Verið ekki fyrir okkur, kópaangar,
liafið er djúpt og þið vitið ekki um
alt, sem í því er enn. Bíðið þið þang-
að til þið hafið farið fyrir Horn. Hí!