Unga Ísland - 01.03.1910, Blaðsíða 4

UNGA ÍSLAND.
20
eða 12 menn, sem allir liöfðu járn-
kylfur vafðar, Kerick benti á einn eða
2 úr hópnum sem voru bitnir af fje-
lögum sinum eða voru of heitir, og
mennirnir spörkuðu þeim frá með
þungum svarðstígvjelum sínum; því
næst sagði Iverick: »Hefjist handa!«
og mennirnir rotuðu selina með kylfu-
höggum eins hratt og þeir gátu.
Tíu mínútum siðar gat Kotick litli
ekki þelct vini sína lengur, því húð-
irnar voru flegn-
ar af þeim frá
trýni og aptur á
tær, svift af þeim
og fleygt á völl-
inn í stóra hrúgu.
Nú var Ivotick
nógboðið. Hann
sneri aftur og
stökk niður að
sjó (selur getur
stokkið hart um
skamma stund)
og litlu nýju
kamparnir hans
risu af hryllingi.
Við Sæljónseiði,
þarsem hinstóru
sæljón liggja
fram við brim-
garðinn, fleygði
liann sjer á liöf-
uðið í svalan
sjóinn og vaggaðist þar og slundi
aumlega. »Hvað er að?« sagði eitt
sæljónið óþýðlega; því sæljónin skifta
sjer vanalega ekki af öðrum.
»Scoochnie! Oclien scoochnie!«
(»Eg er einmana, mjög einmana!«),
sagði Kotick. »Það er verið að drepa
alla yngisselina á öllum fjörunum!«
Sæljónið leit við. »Hvaða bull!«
sagði það; »aldrei hefir látið hærra í
vinum þínum en nú. Þú munt hafa
sjeð Kerick gamla fara með rekstur.
Hann hefir gert það í 30 ár«.
»Mig hryllir við«, sagði Kotick
og andæfði, er aldan reið yfir liann,
og vatt við hreifunum eins og skrúfu,
svo að hann stöðvaðist að eins þrjá
þumlunga frá skörðóttri klettabrún.
»Vel gert af vetrung«, sagði sæljón-
ið, sem kunni að meta þegar vel var
synt. »Jeg býst við að þetta sje frem-
ur geigvænlegt frá þínu sjónarmiði;
en ef þið selir leggið í vanda ykkar
að koma hingað ár eftir ár, þá er
svo sem auðvit-
að að mennirn-
ir komast að því,
og þið verðið alt
af reknir til
dráps nema þið
getið fundið ein-
hverja eyju, þar
sem aldrei kem-
ur maður«.
»Er ekki til
nein slík eyja?«
spurði Kotick.
»Nú liefi jeg
fengistviðflyðru-
veiðar 20 ár, en
slíka eyju get jeg
ekki hrósað mjer
af að hafa fund-
ið enn. En
biddu við — þú
virðist vera gef-
inn fyrir að tala
við þá, sem þjer eru betri; við skul-
um gera ráð fyrir, að þú farir til
Rostungseyjar og finnir að máli rost-
unginn Sæforna. Það getur verið að
liann viti eitthvað. En farðu ekki
svona geyst. Væri jeg í þinum spor-
um, anginn, þá riiundi jeg fyrst hafa
mig upp á land og sofna«.
Kotick fanst þetta heillaráð; hann
synti því yfir í sína eigin fjöru og
svaf um hálfa stund, allur með smá-
kippum eins og selum er títt. Því
næst stefndi liann rakleiðis lil Rost-