Unga Ísland - 01.06.1927, Qupperneq 6

4fi
UNGA ÍSLAND
mjer þar til er skip búast“. Hann
gerði svo. Einn dag er á leið vorið,
gekk Sveinn konungur ofan á bryggj-
ur, og voru menn þá að búa skip til
ýmissa landa: í Austurveg eða til Sax-
lands, til Svíþjóðar eða Noregs. Þá
koma þeir Auðun að einu skipi fögru,
og voru menn að og bjuggu. Það var
knörr vel mikill. Konungur mælti:
„Hversu líst þjer, Auðun, á þetta
skip“? Hann sagði: „Vel herra“. Kon-
ungur mælti: „Nú vil jeg launa þjer
bjarndýrið og gefa þjer skip þetta með
þeim farmi, er jeg veit að vel hagar
til íslands“. Auðun þakkaði konungi
gjöf þessa sem hann kunni best. Enn
er stund leið og skipið var albúið,
gengu þeir þá til strandar, Sveinn kon-
ungur og Auðun. Með því að þú vilt
brott frá mjer, íslendingur, þá skal
nú ekki letja þig. En það hefi jeg
spurt, að ilt er til hafna fyrir landi yð-
ar, og eru víða öræfi mikil og hætt
skipum. Nú hrýtur þú og týnir skipinu
og fjenu. Lítt sjer það þá á, að þú
hafir fundið Svein konung og gefið
honum gersemi". Síðan seldi konung-
ur honum leðurhosu fulla af silfri og
mælti: „Og ertu enn eigi fjelaus með
ölíu, þótt j)ú brjótir skipið, ef þú fær
haldið þessu. Verða má svo enn“,
segir konungur, „að þú týnir i'je þessu.
Hvar nýtur þú þá þess, er þú fanst
Svein konung og gafst honum ger-
semi?“ Dró konungur þá hring af
hendi sjer og gaf Auðuni; það var
ágætur gripur. „Þó að svo illa verði,
að þú brjótir skipið og týnir öllu
fjenu, eigi ertu fjelaus ef þú kemur á
land ineð hringinn, því að það er mjög
háttur manna, að hafa gull sitl á sjer,
ef í skipbroti eru staddir, og sjer þá,
að þú hefir fundið Svein Úlfsson, ef
þú heldur hringnum. En það vil jeg
leggja lil ráðs með þjer“, sagði liann,
„að þú lógir eigi hring þessum, því að
jeg ann þjer allvel að njóta, nema þú
þykist eiga svo mikið gott að launa
nokkuruin göfugum manni, að þjer
þykir hann þess maklegur, að þú gef-
ir honum gersemi, þá gef þú honum
hringinn, því að tignum mönnum sóm-
ir að eiga hann, og far nú heill“, sagði
konungur.
Síðan ljet Auðun i haf og kom í
Noreg, og lætur flytja upp varnað sinn,
og þurfti nú meira við það en fyrr, er
hann var í Noregi. Og er hann spurði,
hvar Haraldur var, þá fór hann til fund-
ar við konung og vill efna það, er hann
hafði heitið honum, áður hann fór til
Danmerkur. Kom Auðunn fyrir kon-
ung og kveður hann vel. Haraldur kon-
ungur tók vel kveðju hans. „Sest nið-
ur“, sagði hann, og drekk með oss‘‘.
Auðun gerði svo. Þá spurði Haraldur
konungur: „Hverju launaði Sveinn
konungur þjer dýrið?“ „Því herra“,
segir Auðun, „að hann þá það af
mjer“. „Launað niundi jeg þjer því
hafa“, segir konungur, „hverju launaði
hann meira?“ Auðun svaraði: „Gaf
hann mjer silfur til suðurgöngu“. Þá
sagði Haraldur konungur: „Mörgum
manni gefur Sveinn konungur silfur til
suðurgöngu eða annara nauðsynja, þótt
ekki færi honum gersemar. Hvað er
enn fleira“? „Hann bauð mjer‘, sagði
Auðun, að gerast skutilsveinn hans
og mikinn sóma til mín að leggja“.
„Vel var það mælt“, sagði konungur,
„og launa- mundi liann fleira“. Auðun
mælti: „Gaf hann mjer knörr mikinn
með farini þeim, er hingað er best var-
ið í Noreg“. „Það er stórmannlegt
framlag“, segir konungur, „en launað