Unga Ísland - 01.06.1927, Blaðsíða 11

UNGA ÍSLAND
51
falið eggin? Þeir höfðu falið þau í —
hrossataðshrúgum! Eftir að fyrsti felu-
staðui’inn fanst fóru mennirnir að leita
í fleiri hrossataðshrúgum, og að lokum
fundu þeir öll eggin, sem hrafnarnir
voru bunir að hnupla. — Síðan hjeldu
mennirnir heimleiðis, en krummar urðu
af veislunni þrátt fvrir kænsku sína og
hyggindi.
Sigurjón Jónsson.
Tvö gömul krummakvæði.
I.
Eitt sinn var jeg út á fróni staddur;
kom þá til mín kisa’ og lirafn
kímilegt með orðasafn.
Krummi heilsa kisu þannig náði:
„Sælar verið þjer, systir góð“.
Svaraði hann með engan móð.
Aftur kisa orðum þannig hagar:
„Komið þjer sælir, krummi minn
kæri, af hjarta velkominn.
Verið þjer herra yelkominn til bæjar,
veglega skuluð þjer veislu fá
og virðing þiggja mjer í hjá“.
„Þakka jeg yður þetta boð“, hann tjeði,
,|hefir þú nokkuð handa mjer?
Hvernig liður nú hjá þjer,?“
„í besta máta“, beint hún aftur sagði,
„matinn hef jeg meir en nóg,
jeg má honum varla koma í Ióg“.
Krummi hlakkar kátur í hyggjuranni,
hoppar svo með hennar lilið,
hvergi höfðu langa bið.
„Húsið þitt er heiðarlega til húið,
veit jeg hvergi vænna þing
vera til um foldar hring“.
Kisa leiddi krumma þá til sætis,
en hann tjeði: „Ekki er
ofaukið sem sagt er mjer“.
„Má jeg ekki mat til yðar færa?
Berðu þig að því bróðir minn
að horða nokkuð nú um sinn“.
„Ekki er jeg“, ansa krummi náði,
„gírugur að glevpa mat“;
gekk þá kisa inn með fat.
Eina mús hún upp á diskinn lagði,
en hann kruinmi ansa vann:
„Einn er rjettur", sagði hann.
„Svei þeim mat í mínum bæ er aunar
utan þetta eina hró,
engu skal jeg víla þó.
Af því það hefir aldrei lund mín verið
um hjargræðið að breka frekt,
þó bresti nokkuð tímanlegt.
En ,þú ert eins og þitt er hyskið fleira
ærulaus á allan hátt,
engum býður heila sátt“.
Krummi stökk á kisu þá með æði,
beit hún sundur barkann hans,
bilaði sverðið góma ranns.
Misti fuglinn fjörið happasnauður;
kisu veittist krásin þá
krummi þegar dauður lá.
Krummabragur kvæðið það skal heita.
Sæmdarmenn og siðug fljóð,
sjeuð í friði lyndisgóð.