Unga Ísland - 01.06.1927, Side 12

52
UNGA ÍSLAND
II.
Æfintýrið eitl jeg leit
nppmíilað í linum,
þar krumipar tveir í kátuin reit
krunkuðu nef'jum sínum.
Annar sagði: eg í gær
var út við sjó að synda,
leit jeg fagrar liiður tvær,
langaði mig til kinda.
Eg stakk mjer þá ofan i sjó
sem ekki væri’ að grandi,
hjelt jeg sinni í hverri kló
og hafði mig upp að landi.
Hoppar kfummi hinn og tjer:
hreystiverk er þetta.
Eg vil segja aftur þjer
æfintýrið rjetta.
Eg var suður við ósa í haust
ölvaður litt í kolli,
sæta heyrði jeg svanaraust,
þeir sungu á einum polli.
Selli jeg mig með sæmd og kurt
á sjóinn hjá þeim niður,
það er um ýmsar álfur spurt
að engu söng jeg miður.
Sí
Veðmálið.
Það var skammdegiskvöld. Stormur-
inn hvein á haðstofuþekjunni og fönn-
inni hlóð niður. Heimilisfólkið á Leiti
sat þöguít við vinnu sina og keptist við.
Þrjú hörn, einn drengur og tvær telpur,
sátu á haðstofugólfinu og Ijeku sjer að
gullunum sínum.
Alt í einu stóð drengurinn upp og
gekk til gamals manns, sem sat á rúmi
sinu og kemhdi.
„Góði afi“, sagði hann. „Viltu nú ekki
segja okkur sögu?“
„Æi — já, afi, gerðu það. Það er svo
leiðinlegt í kvöld“, sögðu báðar litlu
telpurnar einum rómi.
„Jeg býst ekki við að veðrinu því arna
sloti þó að jeg segi ykkur einhverja
sögu“, sagði afi þeirra og brosti. „En jeg
var einmitt núna að hugsa um, hvað
jeg var stundum óþekkur og óstýrilátur
þegar jeg var strákur. Það er hest að
jeg segi ykkur svolítið sögukorn af sjálf-
um mjer frá þeim árum“.
Systkinin setlust nú hjá afa sínum og
biðu sögunnar með eftirvæntingu. Full-
orðna fólkið fór líka að leggja við evr-
un, því að öllum þykir gaman að hlusta
á afa og ömmu, sem hafa frá svo mörgu
merkilegu að segja. Sögur eru altaf vel
þegnar, en aldrei betur en á löngum
skammdegiskvöldum.
„Já“, sagði afi, „jeg þótti heldur bald-
inn og ærslafenginn í þá daga og oft var
jeg kallaður gapi eða glanni, enda átti
jeg það nafn lullkomlega skilið. Dreng-
ur ólst upp með mjer, sem foreldrar
mínir höl'ðu tékið í fóstur. Hann hjet
Páll. Oft hafði hann fengið að kenna á
strákapörum mínum, en hann tók þeim
jafnan vel og var hinn þolinmóðasti. Það
var því honum að þakka en ekki mjer,
að oftast kom okkur vel saman. Jeg
vildi altaf vera meiri en Páll, en í raun
og veru var ]iað svo, að hann var mjer
fremri í flestum hlutum. Eitt af því. sein
Páll hafði fram yí'ir mig var það, að
hann var óvenjulega sauðglöggur.
Vinnumennirnir kölluðu hann „sauða-
konginn", ]ivi hann var vanur að þekkja
allar kindur aftur, sem hann hafði sjeð