Unga Ísland - 01.06.1927, Qupperneq 13

UNGA ÍSLAND
53
einu sinni, og' það kom örsjaldan tvrir
að honuni skjátlaðist í ])VÍ efni. Áftur
á móti var jeg ákaflega óglijggur á fje
og sögðu vinnumennirnir oft, að jeg væri
mesti rati við kindur. Það var líka
hverju orði sannara, Jjó að í mjer væri
meiri mikilmenskugorgeir en svo, að jeg
vildi kannast við það þá.
Eitt vorið gaf pabbi okkur sína tví-
iembingsgimbrina hvorum og þótti okk-
ur báðuni vænt um þá g'jöf. Jeg kallaði
mína gimbur S’óley, en Páll nefndi sína
Fjólu. Um veturinn komum við oft i
lambhúsið lil þess að skoða gimbrarnar
okkar. Páll kom jafnan strax auga á
Fjólu sína í lambahópnum, en það kom
oft fyrir að jeg fór lambavilt þegar jeg
ætlaði að fara að gæla við Sóley mína.
Þá hlógu vinnumennirnir dátt og Ijet jeg
það eins og vind um eyrun þjóta, en
reyndi jafnan að ná mjer niðri á þeim
síðar þegar færi gafst að striða þeim.
Svo Ieið veturinn og vorið kom aftur.
Þá var alt fjeð rekið á afrjett, bæði ær,
gemlingar og sauðir, og þar á meðal
gimbrarnar okkar Páls.
Það var einu sinni sem oftar seint um
sumarið, að við Páll færðum engjafólk-
inu matinn. Meðan fólkið var að borða
fór það að tala um, að nú væri að eins
vika til fyrstu gangna, og að hætt yrði
við heyskapinn þegar búið væri að hirða
það hev sem nú væri undir. Páll hafði
orð á því, að hann hlakkaði til að sjá
fjeð þegar það kæmi af fjöllunum. Eínn
vinnumannanna spurði þá, hvort hann
hjeldi að hann niundi þekkja Fjólu sína
úr öllum hópnuní. Páll játaði því. Jeg
leit á þetta sem mannalæti úr Páli og
hugsaði með mjer, að jeg skyldi minka
í honum grobbið á þá leið, að honum
vrði dálítið minnisstætt.
„Jeg skal veðja henni Sóley minni um
það, að þii þekkir ekki hana Fjólu þína
úr öllu fjenu frelcar en jeg þekki hana
Sóley. Þú mátt eiga Sóley ef þú þekkir
Fjólu úr öllu fjenu, en ef þú þekkir hana
ekki, þá eignast jeg hana. Ætlarðu að
voga J)jer að veðja?“
Þetta sagði jeg og fanst rnjer hafa tal-
ast vel.
Páll vildi ekki veðja, en vinnufólkið
taldi hann mjög á að gera það. Pabbi var
ekki heima, svo að hann gat engin áhrif
haft á þetta mál. Jeg hló og hæddi Pál
fyrir heigulsháttinn, en hann Ijet þáð
eldci á sjer festa. Loks stakk fólkið upp
á því, að það skyldi kaupa Fjólu af mjer,
ef Páll tapaði veðmálinu, og gefa honum
hana aftur. Jeg lofaði að jeg skyldi selja
því hana. Þá loks Ijet Páll tilleiðast að
veðja.
Jeg þóttist eiga sigurinn alveg vísan
og talaði um það með talsverðum
mannalátuin, hvað jeg ætlaði að kaupa