Unga Ísland - 01.09.1929, Page 5

UNGA ÍSLAND
69
Iiliö hennar. Hún var að koma úr
búð að kveldi dags. Vinkona hennar
slógst í för með henni. Var liún á
heimleið úr bókasafni og hafði bók
með sjer.
Hundurinn dró skottið mjög dapur
i bragði, var það af því, að liann fekk
ekki að hera neinn böggul, eins og
hann var vanur að gera. Konan, sem
bar bókina, vafði þvi um liana brjefi,
og rjetti honum hana. Konurnar
gleymdu nú hundinum af áhuga á
þvi, sem þær voru að tala um, og
fóru þær báðar heim á heimili hinn-
ar síðarnefndu. Þegar þær skildu,
höfðu þær gleymt bæði hundinum og
hókinni. Ivonan, sem fór á bókasafn-
ið, saknaði bókarinnar daginn eftir
og fór heim til vinkonu sinnar, til
þess að grenslast eftir henni. Þegar
hún kom að hliðinu, hljóp hundur-
inn á móti henni, með miklum gleði-
látum, síðan stökk iiann að húsbaki
og kom að vörmu spori með bókina,
og afhenti konunni liana.
Þegar hann gat ekki skilað henni
daginn áður, þá hafði liann komið
henni fyrir á öruggum stað, og
geymdi hana, þar til liann fekk færi
á að koma henni til skila.
Hugsa vilt dýr?
Ýmsir halda því fram, að vilt dýr
standi á lægra stigi en húsdýrin. Vera
má að svo sje i sumum tilfellum. —
Þekking manna á viltum dýrum er
einkum hygð á kynni við þau í dýra-
görðum. En þá hafa þau tapað meira
og minna af sínu rjetta eðli. Ame-
ríkumaður, D. D. Hubbard að nafni,
hefir dvalið lengi í Suður-Afriku, til
þess að kynna sjer líf viltra dýra.
Hann heldur þvi fram, að margt i
háttum þeirra beri vott um hugsun.
T. d. hefir iiann oft sjeð fíla grafa
eftir vatni. Þeir þurfa að vita hvar
vatns er von. Þeir grafa jafnan í far-
vegum þornaðra fljóta. Það virðist
hera vott um hugsun. Þeir róta upp
möl og sandi með rananum, þangað
til dálítil gryfja er komin mátulega
stór, til þess að hægt sje að drekka
úr lienni. Síðan hiða þeir rólegir,
þangað til nóg drykkjarvatn er sígið
i holuna.
Hubhard lieldur því fram, að filar
hafi mál, þ. e. ýms mismunandi
ldjóð, sem hvert um sig liefir ákveðna
þýðingu. Hljóðin eru mjög breytileg.
Eitt þeirra er hátt og skært og líkist
lúðurliljómi, það nota þeir, þegar
þeir eru á beit í runnunum i ró og
næði. Það heyrist oft i rökkrinu á
kvöldin, þegar þeir fara um runn-
ana. Rífa þeir þá upp lieil trje, og
fella þau, til þess að geta náð í ávext-
ina, sem þeir eru mjög sólgnir i.
Þegar fíllinn er í nauðum staddur,
gefur hann frá sjer skerandi hljóð.
Það bregst varla, að aðrir fílar komi
til hjálpar, þegar slikt hljóð heyrist.
Hafi fillinn dottið og komist ekki á
fætur, reisa hinir hann við; sje hann
fótbrotinn og geti ekki gengið, koma
tveir til hjálpar og ganga undir hon-
um sinn hvoru megin. Það er einhver
átakanlegasta sjón, sem lil er, í riki
dýranna, þegar særður fíll kallar á
hjálp, og fjelagar hans koma óðara
og veita honum alla þá hjálp, sem
þeim er unt.
Miskunnsamir Samverjar eru víðar
en i ríki mannanna. —
Flest dýr kjósa að hlaupa undan
vindi, þegar þau flýja, eða eru á leið
að vatnsbóli. Þá koma þau í veg fyr-