Unga Ísland - 01.09.1929, Blaðsíða 7

UNGA ÍSLAND
71
Græna kápan.
Katrín hafði mist manninn sinn í
sjóinn. Hún þerraði tárin af augun-
um og ljet þreyttar hendur hníga, og
horfði döpur niður fyrir sig. Hún var
ein af þeim mörgu er kenna á böli og'
fátækt. Nú stóð veturinn fyrir dyrum,
húsaleigan var ógoldin og eldiviðar-
geymslan tóm. Börnin voru sex. Tvö
hin elstu áttu að ganga í skóla, og
þurftu að fá hlý föt, en um hin varð
að fara sem vildi. Þær fáu krónur,
sem hún átti, hrukku skamt. Katrín
reyndi að finna einhver ráð. Læknir-
inn hafði sagt, að hvað sem öðru liði,
yrði Björg að fá hlýja kápu, anuars
v*ri hætt við að hún fengi lungna-
hólgu i annað sinn. — Það var langt
i skólann, svo að það var nauðsyn-
iegt að fá kápuna, — en hvaðan átti
a'ð fá peningana? Henni datt í hug,
að fara upp í sveitina og fá hjálp lijá
skyldfólki sínu, en það hafði ekki
viljaS kannast við hana siðan hún
giftist Eiriki, sem var ungur maður,
fríður sýnum en mjög fátækur. Nei,
það skyldi aldrei verða.
Hún reyndi að finna ný ráð. — Alt
1 einu stóð hún upp, gekk inn i næsta
herbergi og lauk upp gamalli skips-
kistu. Þar lá gamall frakki grænn á
lit og gulnaður af elli. Að líkindum
Wætti breyta honum í kápu handa
I^jörgu. Frakkinn var mjög þykkur,
en alt annað en fallegur. Hún fann i
flýti hnif, nál, skæri og tvinna, og
l°k til óspiltra málanna að spretta
UPP og sauma. Að þessu starfi vai
hún mestan hluta næturinnar. Næsta
dag, er Björg átti að fara i skólann
Var kápan tilhúin. Þegar móðir lienn-
ar hjálpaði henni í, sagði hún;
„Kápan er góð, mátulega síð og
þykk, og mjög hlý í vetrarkuldanum.
Það var sannarlega heppilegt að jeg
fann þenna gamla frakka“.
„Já, mamma“, sagði Björg. „Kápan
er ágæt og jeg þakka þjer kærlega
fyrir“.
Hún kvaddi síðan móður sina og
hljóp glöð í huga áleiðis i skólann.
Hún hugsaði ekkert um það, þó káp-
an væri heiðgul. Aðalatriðið var, að
hún var hlý, og hún rjeði sjer varla
fyrir kæti. En það er til nokkuð, sem
nefnist háð og erlni. Það fekk Björg
að reyna.
Um leið og hún gekk inn i skólann,
kvað við ískrandi hlátur drengjanna
á leiksvæðinu, en að hann snerti
liana, datt henni síst i hug. Drengj-
unum hafði þótt kápan einkennileg,
og einn þeirra, Pjetur frá Norður-
garði, frændi Bjargar, liafði strax sjeð
að hún liktist broddskitu.
Veslings Björg var ókunnug illsku
heimsins. í frítimanum hljóp hún út
í ganginn, tók kápuna og miðdegis-
matinn, og hljóp út á leiksviðið.
Drengirnir tóku á móti henni þannig
að hrópa hástöfum: „Broddskita,
broddskita!“ Björg skildi ekki strax,
hvað þeir áttu við; en alt i einu rann
Jiað upp fyrir henni. Þeir áttu við
hana! Augun fyltust tárum og liún
blóðroðnaði. Hún hvarf i flýti inn i
skólann og á sinn stað í bekknum.
Lystin var horfin, og hún setti jivi
matinn í töskuna aftur.
Ó, hvað Jiað var sárt, að verða fyrir
ertni. Henni lá við að óska, að hún
hefði aldrei fengið kápuna.
Dagurinn leið, og kenslan var búin
>g J)á var ekki annað að gjöra, en að
halda heimleiðis. Björg kveið fyrir