Unga Ísland - 01.09.1929, Blaðsíða 10

74
UNGA ISLAND
heimferðinni. Hún reyndi að eyða
timanum og iáta drengina fara heim
á undan sjer. En einmitt þá Ijeku
]ieir sjer óvanalega lengi. Þegar hún
var komin spölkorn frá skólanum,
umkringdi hana hópur barna, sem
ljet dynja á henni hagljel stríðnis-
orða, og Pjetur frá Norðurgarði var
sá versti. Þegar hún loks var laus við
drengina, var hún fastákveðin í því,
að fara aldrei í skóla oftar í grænu
kápunni.
„Jæja, var kápan ckki ágæt?“
spurði móðir hennar.
„Jú“, svaraði Björg lágt og flýtti
sjer inn i eldhúsið, til þess að þvo
sjer i framan, svo að mamma hennar
yrði þess ekki vör, að hún hefði
grátið.
Björg þagði það sem eftir var dags-
ins. Þótti móður hennar það kynlegt.
Hún spurði Björgu, livort hún væri
veik, og neitaði hún því; meira var
ckki unt að fá hana til að segja.
Enn rann upp skóladagur með
mjög slæmu veðri. Björg óskaði, að
það hefði verið mildu verra, því að
þá hefði hún sloppið við að fara i
skólann. En móðir hennar vildi láta
hana fara og sagði að hún hefði þó
altaf hlýju kápuna sina til skjóls fyr-
ir óveðrinu.
Þegar Björg var komin i kápuna,
var rjett komið að lienni, að kasta
sjer i faðm móður sinnar, og segja
henni upp alla söguna, en hún stilti
sig, greip töskuna og lijell áleiðis i
skólann. Ömurlegar hugsanir ásóttu
hana. Hún þorði ekki að mæta drengj-
unum í kápunni. Hvað átti hún að
taka til bragðs. Alt í einu hljóp hún
út af veginum að bát, sem liafði ver-
ið dreginn á land, fór úr kápunni
hraut hana saman og ljet hana undir
bátinn. Heldur vildi hún fara i skól-
ann kápulaus, en lifa upp aftur það
sem skeði daginn áður. Á heimleið-
inni ætlaði hún svo að taka kápuna
undan bátnum, svo að móðir hennar
kæmist ekki að neinu.
Allir drengirnir hiðu Bjargar við
skólahúsið. Undir eins og þeir komu
auga á hana, hrópuðu þeir: „Brodd-
— -------“, en hættu í miðju kafi, er
þeir sáu að Björg var kápulaus og
skjálfandi af kulda. Þeir urðu dá-
Iítið sneyptir, og fóru inn á leiðsvæð-
ið, en þeim hepnaðist illa að koma
leik af stað. Björg sat í hnipri allan
daginn. Það hafði orðið kaldara að
hlaupa í skólann kápulaus, heldur
en hún gerði sjer í liugarlund, og hún
sárkveið fyrir heimferðinni.
Þegar kenslunni var lokið, slógust
börnin frá Króksnesi i fylgd með
henni, og gjörðu henni ókleift að ná
kápunni. Stormurinn óx, svo að hörn-
in áttu fult í fangi með að komast
áfram, og Björg var stirð af kulda,
þegar hún kom heim. Dagstofan
sneri frá veginum, svo að hún slapp
ósjeð inn i forstofuna. Þegar hún
var húin að kasta mdeðinni og núa
hláfrosnar liendurnar, tók hún í sig
kjark og gekk inn í stofuna.
„Vont er veðrið“, sagði móðir
hennar, er sat við sauma.
„Já“, svaraði Björg og laumaðist
inn í arinskotið, og settist þar á fót-
skemil. Nokkrar minútur liðu.
„Jæja, vilt þú verma þig ofurlítið
áður en þú borðar“, sagði móðir
hennar.
Ekkert svar.
„Heyrðir þú ekki, hvað jeg sagði“,
spurði Katrín dálítið hærra.