Unga Ísland - 01.09.1929, Qupperneq 13

UNGA ÍSLAND
77
Dalastúlkur að stíga vikivakadans
í Dölum i Sviþjóð
er fallegt fjallavatn
skógi girt. Það nefn-
ist Siljan. Þar býr
fólk, sem hefir hald-
>ð við ýmsu fornnor-
rænu, sem nú er
Sleymt á fslandi og
öðrum Norðurlöndum
°g tung'a þeirra líkist
nijög íslensku. Á
sunnudögum fara þeir
i litklæði sin að foi-p-
um sið og stiga út á
langskip, sem mjög
likjast gömlu vík-
ingaskipunum. Þykir
fagurt að sjá j)essi
skrautbúnu skip fyrir
landi á leið til
kirkjustaðarins. Dala-
karlar eru trúræknir menn, drenglyndir og
rinfastir, en harðfengir, ef á þá er leitað, og
allra manna hraustastir. Þeir hafa verið sínir
eiKin herrar frá ómunatíð. Hefir jafnan farið
at þeim frægðarorð, þegar þeir bafa verið
keittir ofríki. Er sem þeir hafi varðveitt öðr-
ain fremur kosti liinna gömlu víkinga.
Gott er að lesa Jerúsalem og aðrar sögur
eftir Selmu Lagerlöf, til þess að kynnast skap-
ferli þessara frænda okkar.
Hjer á eftir er lýsing á Dölunum i ljóði
eftir skáld, sem þar átti heima. Stgr. Thor-
steinsson hefir þýtt það.
tlalirnir og árnar — alt var nins og
heima í sveitinni lians. Heima hafði
Jörðin verið þakin þykkri fanna-
öreiðu, þegar liann fór af stað, og enn
Var alt kafið i snjó, bæði ó jörðinni
°g líka á trjám og runnum. Áður en
varði, tók þó að grynna snjóinn og
aÖ lokum var hann alveg horfinn.
Skógurinn fór að líta vingjarnlega út,
blöðin og blómknapparnir sprungu
Eg liauður veit und lieiðri norðursbrá
Ei lilýtt né ríkt sem suðurs lendur,
En hjörtun fyrir móðurmold þar slá
Og manndáð býr,
Já, manndáð býr við Silju grænar strendur.
Og skógar duna aldnir þar með ym
Og elfur bruna þar með fossa-glym,
Eilt dýrðlegt land,
Eitt dýrðiegt land, þú dala-þjóðin frí,
Og hver sem land það leit eitt sinn,
vill iita það á ný.
*
út, og áður en hann vissi af, stóð
hann mitt í blómadýrð vorsins. —
Hann var kominn út yfir landamæri
kuldans og snjóanna. Loftið var hlýtt
og þrungið ilmi. Svörtu, þung-
búnu vetrarskýin voru horfin og him-
ininn var lieiður og djúpblár á alla
vegu, og jörðin var skrýdd hlómum,
svo langt sem augað eygði, og fugl-
arnir sungu.