Unga Ísland - 01.09.1929, Qupperneq 14

78
UNGA ÍSLAND
Af þessu öllu skildist honum, að
liann mundi vera á rjettri leið, því
alt það, sem liann sá, kom lieim við
það, sem honum hafði verið sagt. —
Loks sá hann liggja veg, sem hann
þegar fylgdi, og kom liann þá von
bráðar út úr skóginum, og varð fyrir
honum langur háls, og efst uppi á
hálsinum stóð ofurlítill kofi. 1 dyr-
unum stóð gamall maður með hvitt
hár, og augu hans lágu djúpt i augna-
tóftunum, en skinu þó sem bjartir
neistar. Hann var klæddur síðri kápu
úr loðnum feldum, lá kápan laus yfir
herðar hans, og staf langan bar liann
í hendi. — Þetta var Chebiabos.
Indíánapilturinn byi-jaði á því, að
segja honum sögu sína. En liinn æru-
verðugi öldungur ljet liann ekki lengi
tala, áður hann tók fram i ræðu lians.
„Eg hefi átt von á þjer“, sagði
hann. „Og var nýstaðinn upp, til að
taka á móti þjer og bjóða þig velkom-
inn í kofann minn. Hún, sem þú ert
að leita, kom liingað fyrir nokkrum
dögum, þreytt af göngunni og hvíldi
sig lijer hjá mjer. Komdu inn í kof-
ann minn og settu þig niður. Svo
mun jeg svara spurningum þínum og
sýna þjer leiðina, sem þú átt að fara“.*
— Svo gengu þeir báðir út fyrir
kofadyrnar. „Sjerðu flóann þarna“,
mælti öldungurinn, „og þessa breiðu,
bláu sljettu. Það er land sálnanna.
Þú ert kominn á landamærin og kof-
inn minn er inngönguhiiðið. En lík-
ama þinn máttu ekki taka með þjer,
skildu liann hjer eftir, ásamt bogan-
um og örfunum, pokanum þínum og
liundinum. Þegar þú kemur aftur,
muntu finna það alt ósnert á sama
stað“. Svo mælti liann og gekk aftur
inn í kofann, og ferðamaðurinn var
nú orðinn laus við líkamann, og var
sem fætur lians hefðu klæðst vængj-
um. En alt sem hann sá þar var með
samskonar ummerkjum og útliti eins
og heima, lilir og form hlutanna voru
hin sömu. Skógarnir og blöðin á
trjánum, árnar og vötnin, voru aðeins
bjartari og fegri yfirlitum, heldur en
liann hafði nokkurn tíma sjeð áður.
Villidýr komu út úr skóginum og
gengu fram lijá óhrædd og litu til
lians vingjarnlega. Var auðsjeð, að
veiðar voru ekki stundaðar um þess-
ar slóðir. Fuglar með dýrðlegu fjaðra-
skrúði fóru með vængjaþyt og sæt-
um söngvum milli trjákrónanna. Aðr-
ir fuglar svámu á vötnum og ám og
fyltu loftið unaðslegri blíðu.
Þáð var aðeins eitt, sem lionum
kom ótrúlega fyrir sjónir. Hann tók
eftir því, að þó á leið hans yrðu trje
og aðrir lilutir, þá varð honum það
til einskis tálma; hann gekk viðstöðu-
laust í gegnum þá, enda voru það líka
í raun og veru sálir eða svipir dáinna
trjáa. Og liann sannfærðist enn betur
um það, að hann væri kominn inn í
land sálnanna. Þegar liann var búinn
að ganga hálfan daginn yfir landið,
sem með liverju skrefi bauð af sjer
meiri þokka og fegurð, kom hann að
stóru stöðuvatni og sá úti á því miðju
stóra og' fagra ej'ju. Við bakka vatns-
ins var bundinn bátur úr mjallahvít-
um steini. Þetta sannfærði hann enn
um það, að liann væri á rjettri leið,
þvi það kom heim við það, sem
gamla fólkið hans lieima liafði sagt
honum. Hann fann þar einnig skín-
andi hvitar árar. Stökk hann nú út í
bátinn og reri frá landi, en er hann
leit við, sá hann sér til undrunar og
gleði að hún, sem hann var að leita